ਕृਤਾਵਥ ਗਜੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਗृਹੀਤੋ ਮਧ੍ਯਤੋ ਹਰਿਃ
ਫਿਰ ਹਰੀ ਨੂੰ ਹਾਥੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਵਿਚੋਂ ਫੜ ਲਿਆ।
ਗਤਾਸੁਃ ਸੁਞ੍ਜਰਸ੍ਕਨ੍ਧਾਤ੍ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਦੈਵ੍ਯੈ ਨਿਵੇਦਿਤਃ
ਜਦ ਉਸ ਦੀ ਜਾਨ ਚਲੀ ਗਈ, ਉਹ ਹਾਥੀ ਦੇ ਕੰਧੇ ਤੋਂ ਸੁੱਟ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
ਸਵ੍ਯੇਨ ਪਾਣਿਨਾ ਭ੍ਰਾਮ੍ਯ ਵਾਦਯਤ੍ ਪਹਂ ਯਥਾ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਘੁੰਮ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਡੋਲ ਵਾਂਗ ਵਜਾਇਆ।
ਹਾਸ੍ਯਾਤ੍ ਸਮੁਦ੍ਭਵਂਸ੍ਤਸ੍ਯਾ ਭੂਤਾ ਨਾਨਾਵਿਧਾਦ੍ਭੁਤਾਃ
ਉਸ ਦੀ ਹਾਸੀ ਤੋਂ ਕਈ ਅਜੀਬ ਜਾਤੀਆਂ ਦੇ ਜੀਵ ਪੈਦਾ ਹੋਏ।
ਹਯਾਸ੍ਯਾ ਮਹਿषਾਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਵਰਾਹਵਦਨਾਃ ਪਰੇ
ਕੁਝ ਦੇ ਘੋੜੇ ਵਾਲਾ ਚਿਹਰਾ ਸੀ, ਕੁਝ ਦੇ ਮਹਿਸ਼ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਸੂਰ ਵਾਲਾ ਚਿਹਰਾ ਸੀ।
ਨਾਨਾਵਕ੍ਤ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਿਚਰਣਾ ਨਾਨਾਯੁਧਧਰਾਸ੍ਤਥਾ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਚਿਹਰੇ, ਅੱਖਾਂ, ਪੈਰ ਸਨ, ਤੇ ਉਹ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ ਖੜੇ ਸਨ।
ਵਾਦਯਨ੍ਤ੍ਯਪਰੇ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਤੁਵਨ੍ਤ੍ਯਨ੍ਯੇ ਤਥਾਮ੍ਬਿਕਾਮ੍
ਕੁਝ ਉਥੇ ਵਾਜਾ ਵਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਹੋਰ ਅੰਬਿਕਾ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸ਼ਾਤਯਾਮਾਸ ਚਾਕ੍ਰਮ੍ਯ ਯਥਾ ਸਸ੍ਯਂ ਮਹਾਸ਼ਨਿਃ
ਉਸ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਾਰਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਵੱਡੀ ਬਿਜਲੀ ਫਸਲ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦੇਂਦੀ ਹੈ।
ਚਿਕ੍ਸ਼ੁਰਃ ਸੈਨ੍ਯਪਾਲਸ੍ਤੁ ਯੋਧਯਾਮਾਸ ਦੇਵਤਾਃ
ਚਿਕਸ਼ੁਰ ਨੇ ਫੌਜ ਦਾ ਸਰਦਾਰ ਹੋ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਵਵਰ੍ष ਸ਼ਰਜਾਲਾਨਿ ਯਥਾ ਮੇਘੋ ਵਸੁਨ੍ਧਰਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਾਰਸ਼ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੀਤੀ ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਪਾਣੀ ਵਰ੍ਹਦੇ ਹਨ।
ਸੌਵਰ੍ਣਪੁਙ੍ਖਾਨਪਰਾਞ੍ਸ਼ਰਾਨ੍ ਜਗ੍ਰਾਹ षੋਡਸ਼
ਉਸ ਨੇ ਸੋਨੇ ਵਾਲੀਆਂ ਪੰਖਾਂ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ ਨੋਕ ਵਾਲੇ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਤੀਰ ਚੁੱਕ ਲਏ।
ਹਤ੍ਵਾ ਸਾਰਥਿਮੇਕੇਨ ਧ੍ਵਜਮੇਕੇਨ ਚਿਚ੍ਛਿਦੇ
ਇੱਕ ਤੀਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੇ ਰਥ ਦੇ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਝੰਡਾ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਛਿਨ੍ਨੇ ਧਨੁषੁ ਖਙ੍ਗਂ ਚ ਚਰ੍ਮ ਚਾਦਤ੍ਤਵਾਨ੍ ਬਲੀ
ਜਦ ਉਸ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਟੁੱਟ ਗਿਆ, ਤਾਕਤਵਰ ਨੇ ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਢਾਲ ਚੁੱਕ ਲਈ।
ਸ਼ਰੈਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਭਿਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਤਤਃ ਸ਼ੂਲਂ ਸਮਾਦਦੇ
ਉਸ ਨੇ ਚਾਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਫਿਰ ਭਾਲਾ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਕ੍ਰੋष੍ਟੁਕੋ ਮੁਦਿਤੋ ऽਰਣ੍ਯੇ ਮृਗਰਾਜਵਧੂਂ ਯਥਾ
ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਗਿੱਦੜ ਸਿੰਘਣੀ ਨੂੰ ਪਾ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਰੈਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛਦ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਨ੍ਯਪਤਿਨ੍ਨਿਹਤੋ ऽਸੁਰਃ
ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਤੇ ਅਸੁਰ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਸਮਾਦ੍ਰਵਤ ਵੇਗੇਨ ਕਰਾਲਾਸ੍ਯਸ਼੍ਚ ਦਾਨਵਃ
ਭਿਆਨਕ ਮੂੰਹ ਵਾਲਾ ਦਾਨਵ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।
ਦੁਰ੍ਦ੍ਧਰੋ ਦੁਰ੍ਮੁਖਸ਼੍ਚੈਵ ਬਿਡਾਲਨਯਨੋ ऽਪਰਃ
ਦੁਰਧਰ, ਦੁਰਮੁਖ ਅਤੇ ਇੱਕ ਹੋਰ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬਿੱਲੀ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਵੀ ਅੱਗੇ ਆਏ।
ਕਾਤ੍ਯਾਯਨੀਮਾਦ੍ਰਵਨ੍ਤ ਨਾਨਾਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਪਾਣਯਃ
ਉਹ ਕਾਤਿਆਯਨੀ ਵੱਲ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਅਸਤਰ ਲੈ ਕੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਆਏ।
ਵਾਦਯਾਮਾਸ ਹਸਤੀ ਤਥਾ ਡਮਰੁਕਂ ਵਰਮ੍
ਉਹ ਹੱਸਦੀ ਹੋਈ, ਵਧੀਆ ਡਮਰੂ ਵਜਾਉਣ ਲੱਗੀ।
ਤਥਾ ਤਥਾ ਭੂਤਗਣਾ ਨृਤ੍ਯਨ੍ਤਿ ਚ ਹਸ੍ਨ੍ਤਿ ਚ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਗਣ ਨੱਚਦੇ ਤੇ ਹੱਸਦੇ ਰਹੇ।
ਅਭ੍ਯਘ੍ਨਂਸ੍ਤਾਂਸ਼੍ ਚ ਜਗ੍ਰਾਹ ਕੇਸ਼ੇषੁ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰੀ
ਪਰਮੇਸ਼ਵਰੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਤੇ ਕੇਸਾਂ ਤੋਂ ਫੜ ਲਿਆ।
ਨਨਰ੍ਤ ਵੀਣਾਂ ਪਰਿਵਾਦਯਨ੍ਤੀ ਪਪੌ ਚ ਪਾਨਂ ਜਗਤੋ ਜਨਿਤ੍ਰੀ
ਜਗਤ ਦੀ ਮਾਤਾ ਵੀਣਾ ਵਜਾਉਂਦੀ ਨੱਚੀ ਤੇ ਮਦਿਰਾ ਪੀਤੀ।
ਵਿਸ੍ਰਸ੍ਤਵਸ੍ਤ੍ਰਾ ਵ੍ਯਸਵਸ਼੍ਚ ਜਾਤਾਃ ਤਤਸ੍ਤੁ ਤਾਨ੍ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਮਹਾਸੁਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾਨ੍
ਉਸ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਢੀਲੇ ਹੋ ਗਏ, ਜੀਵਨ-ਸ਼ਕਤੀ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ; ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ ਮਹਾਨ ਅਸੁਰ-ਸਰਦਾਰ—
ਤੁਣ੍ਡੇਨ ਪੁਚ੍ਛੇਨ ਤਥੋਰਸਾਨ੍ਯਾਨ੍ ਨਿਃਸ਼੍ਵਾਸਵਾਤੇਨ ਚ ਭੂਤਸਂਘਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਚੁੰਢ, ਪੂੰਛ, ਛਾਤੀ ਅਤੇ ਸਾਹ ਦੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਗਣਾਂ ਨੂੰ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ।
ਦੁਦ੍ਰਾਵ ਸਿਂਹਂ ਯੁਧਿ ਹਨ੍ਤੁਕਾਮਃ ਤਤੋ ऽਮ੍ਬਕਾ ਕ੍ਰੋਧਵਸ਼ਂ ਜਗਾਮ
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਉਹ ਭੱਜ ਪਿਆ; ਫਿਰ ਅੰਬਿਕਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਗਈ।
ਸਂਕ੍ਸ਼ੋਭਯਯਯਂਸ੍ਤੋਯਨਿਧੀਨ੍ ਘਨਾਂਸ਼੍ ਚ ਵਿਧ੍ਵਂਸਯਨ੍ ਪ੍ਰਾਦ੍ਵਤਾਥ ਗੁਰ੍ਗਾਮ੍
ਉਹ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਕੇ ਤੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਵੰਞਾ ਕੇ ਕਿਲੇ ਵੱਲ ਵਧੀ।
ਕਰਂ ਪ੍ਰਚਿਚ੍ਛੇਦ ਚ ਹਸ੍ਤਿਨੋ ऽਗ੍ਰਂ ਸ ਚਾਪਿ ਭृਯੋ ਮਹਿषੋ ऽਭਿਜਾਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਹਾਥੀ ਦੀ ਸੁੰਢ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਉਹ ਵੱਡਾ ਮਹਿਸ਼, ਜੋ ਉੱਚੀ ਕੁਲ ਤੋਂ ਸੀ, ਵੀ ਢੇਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਪ੍ਰਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਹੁਤਾਸ਼ਦਤ੍ਤਾਂ ਸਾ ਕੁਣ੍ਠਿਤਾਗ੍ਰਾ ਨ੍ਯਪਤਨਮਾਰ੍षੇ
ਉਸ ਨੇ ਅੱਗ ਦੇ ਦੇਵਤੇ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤੀ ਹੋਈ ਬਰਛੀ ਸੁੱਟੀ, ਪਰ ਉਸ ਦਾ ਨੁਕ ਝੁਕ ਗਿਆ ਤੇ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ।
ਗਦਾਂ ਸਮਾਵਿਧ੍ਯ ਧਨੇਸ਼੍ਵਰਸ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਾਤੁ ਭਗ੍ਨਾ ਨ੍ਯਪਤਤ੍ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਧਨ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਗਦਾ ਘੁੰਮਾਈ, ਪਰ ਸੁੱਟਣ ਤੇ ਉਹ ਟੁੱਟ ਕੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ।