ਉਗ੍ਰਾਯੁਧਂ ਚਿਕ੍ਸ਼ੁਰਰਕ੍ਤਬੀਜੌ ਸਮਾਦਿਦੇਸ਼ਾਥ ਮਹਾਸੁਰੇਨ੍ਦ੍ਰਃ
ਫਿਰ ਮਹਾਨ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ ਨੇ ਉਗਰਾਯੁਧ, ਚਿਕਸ਼ੁਰ ਤੇ ਰਕਤਬੀਜ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ।
ਆਗਮ੍ਯ ਮੂਲੇ ਸ਼ਿਵਿਰਂ ਨਿਵੇਸ਼੍ਯ ਤਸ੍ਥੁਸ਼੍ਚ ਸਞ੍ਜਾ ਦਨੁਨਨ੍ਦਨਾਸ੍ਤੇ
ਉਹ ਆ ਕੇ, ਨੀਵੇਂ ਥਾਂ ਤੇ ਡੇਰਾ ਲਾ ਕੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ, ਉਹ ਦਾਨੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ।
ਮਯਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੋ ਰਿਪੁਸੈਨ੍ਯਮਰ੍ਦੀ ਸ ਦੁਨ੍ਦੁਭਿਰ੍ਦੁਨ੍ਦੁਭਿਨਿਃਖਨਸ੍ਤੁ
ਮਾਇਆ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਦੁੰਦੁਭੀ, ਜੋ ਵੈਰੀਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਚੁਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਡੋਲ ਵਜਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਕੁਮਾਰਿ ਦੂਤੋ ऽਸ੍ਮਿ ਮਹਾਸੁਰਸ੍ਯ ਰਮ੍ਭਾਤ੍ਮਜਸ੍ਯਾਪ੍ਰਤਿਮਸ੍ਯ ਯੁਦ੍ਧੇ
ਕੁਮਾਰੀ, ਮੈਂ ਮਹਾਨ ਅਸੁਰ, ਰੰਭਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅਦੁੱਤੀ ਹੈ, ਦਾ ਦੂਤ ਹਾਂ।
ਵਾਕ੍ਯਂ ਚ ਯਦ੍ਰਮ੍ਭਸੁਤੋ ਬਭਾषੇ ਵਦਸ੍ਵ ਤਤ੍ਸਤ੍ਯਮਪੇਤਮੋਹਃ
ਜੋ ਰੰਭਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਉਹ ਗੱਲ ਤੂੰ ਸੱਚ ਸੱਚ, ਬਿਨਾ ਭਟਕਾਵੇ ਦੇ, ਦੱਸ।
ਸੁਖੋਪਵਿष੍ਟਃ ਪਰਮਾਸਨੇ ਚ ਰਮ੍ਭਾਤ੍ਮਜੇਨੋਕ੍ਤਮੁਵਾਚ ਵਾਕ੍ਯਮ੍
ਉੱਚੀ ਅਸਨੀ ਤੇ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠ ਕੇ, ਰੰਭਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ।
ਯਥਾਮਰਾ ਹੀਨਬਲਾਃ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਭ੍ਰਮਾਨ੍ਤਿ ਯੁਦ੍ਧੇ ਵਿਜਿਤਾ ਮਯਾ ਤੇ
ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤੇ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਾਰ ਗਏ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਬੇਸਹਾਰੇ ਫਿਰਦੇ ਹਨ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ऽਸ੍ਮਿ ਰੁਦ੍ਰੋ ऽਸ੍ਮਿ ਦਿਵਾਕਰੋ ऽਸ੍ਮਿ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਲੋਕ੍ਸ਼੍ਵਧਿਪੋ ऽਸ੍ਮਿ ਬਾਲੇ
ਮੈਂ ਇੰਦਰ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਰੁਦਰ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਸੂਰਜ ਹਾਂ; ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਕੁੜੀ, ਮੈਂ ਹੀ ਸਰਤਾਜ ਹਾਂ।
ਯੋ ਮਾਂ ਹਿ ਸਂਗ੍ਰਾਮਮੁਪੇਯਿਵਾਂਸ੍ਤੁ ਭੂਤੋ ਨ ਯਕ੍ਸ਼ੋ ਨ ਜਿਜੀਵਿषੁਰ੍ਯਃ
ਜੋ ਵੀ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆਇਆ, ਚਾਹੇ ਭੂਤ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਯਕਸ਼, ਕਿਸੇ ਨੇ ਜੀਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ।
ਸ੍ਰਾਵਣਿ ਮਾਮਦ੍ਯ ਸਮਾਗਤਾਨਿ ਵੀਰ੍ਯਾਰ੍ਜਿਤਾਨੀਹ ਵਿਸ਼ਾਲਨੇਤ੍ਰੇ
ਹੇ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਅੱਜ ਸ੍ਰਾਵਣ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਮੇਰੇ ਵਿਰਲੇ ਕੰਮ ਇੱਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਭਜਸ੍ਵੇਹ ਜਗਤ੍ਪਤਿਂ ਮਾਂ ਪਤਿਸ੍ਤਵਾਰ੍ਹੇ ऽਸ੍ਮਿ ਵਿਭੁਃ ਪ੍ਰਭੁਸ਼੍ਚ
ਇਸ ਲਈ, ਮੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਵਜੋਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ; ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਯੋਗ ਪਤੀ ਹਾਂ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ।
ਸਤ੍ਯਂ ਪ੍ਰਭੁਰ੍ਦਾਨਵਰਾਟ੍ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਸਤ੍ਯਂ ਚ ਯੁਦ੍ਧੇ ਵਿਜਿਤਾਮਰਾਸ਼੍ਚ
ਸੱਚ ਹੈ, ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਸਰਤਾਜ ਧਰਤੀ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈ; ਸੱਚ ਹੈ, ਦੇਵਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਾਰ ਗਏ ਹਨ।
ਤਂ ਚੇਤ੍ ਪ੍ਰਦਦ੍ਯਾਨ੍ਮਹਿषੋ ਮਮਾਦ੍ਯ ਭਜਾਮਿ ਸਤ੍ਯੇਨ ਪਤਿਂ ਹਯਾਰਿਮ੍
ਜੇ ਅੱਜ ਮੈਨੂੰ ਮਹਿਸ਼ ਦੈਤ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਸੱਚੀ ਨਿਭੇੜ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣਾ ਪਤੀ ਮੰਨ ਲਵਾਂਗੀ।
ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਸ੍ਵਮੂਰ੍ਧਾਨਮਪਿ ਤ੍ਵਦਰ੍ਥੇ ਕਿਂ ਨਾਮ ਸ਼ੁਲ੍ਕਂ ਯਦਿਹੈਵ ਤਭ੍ਯਮ੍
ਉਹ ਤੇਰੇ ਲਈ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਵੀ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹੈ—ਫਿਰ ਦੋਵੇਂ ਲਈ ਇੱਥੇ ਤੇ ਹੁਣ ਕਿਹੜਾ ਵਿਆਹ ਦਾ ਮੁੱਲ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਵਿਹਸ੍ਯ ਚੈਤਦ੍ਵਚਨਂ ਬਭਾषੇ ਹਿਤਾਯ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਚਰਾਚਰਸ੍ਯ
ਉਹ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਬੋਲੀ।
ਯੋ ਜੇष੍ਯਤੇ ऽਸ੍ਮਤ੍ਕੁਲਜਾਂ ਰਣਾਗ੍ਰੇ ਤਸ੍ਯਾਃ ਸ ਭਰ੍ਤ੍ਤਾਪਿ ਭਵਿष੍ਯਤੀਤਿ
ਜੋ ਮੇਰੇ ਵੰਸ਼ ਵਿਚੋਂ ਜਨਮੀ ਹੋਈ ਨੂੰ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਜਿੱਤ ਲਵੇ, ਉਹੀ ਉਸਦਾ ਪਤੀ ਬਣੇਗਾ।
ਗਤ੍ਵਾ ਨਿਵੇਦਯਾਮਾਸ ਮਹਿषਾਯ ਯਥਾਤਥਮ੍
ਉਹ ਗਿਆ ਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਸਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮਹਿਸ਼ ਦੈਤ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ।
ਆਗਤ੍ਯ ਵਿਨ੍ਧ੍ਯਸ਼ਿਖਰਂ ਯੋਦ੍ਧਧੁਕਾਮਃ ਸਰਸ੍ਵਤੀਮ੍
ਲੜਾਈ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਹ ਵਿਂਧਿਆ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੇ ਸਰਸਵਤੀ ਦੇ ਕੋਲ ਆਇਆ।
ਸੇਨਾਗ੍ਰਗਾਮਿਨਂ ਚਕ੍ਰੇ ਨਮਰਂ ਨਾਮ ਦਾਨਵਮ੍
ਉਸਨੇ ਨਮਰਾ ਨਾਮਕ ਦੈਤ ਨੂੰ ਫੌਜ ਦਾ ਅਗਵਾਨ ਬਣਾਇਆ।
ਬਲੇਕਦੇਸ਼ਮਾਦਾਯ ਦੁਰ੍ਗਾ ਦੁਦ੍ਰਾਵ ਵੇਗਿਤਃ
ਦੁਰਗਾ ਨੇ ਫੌਜ ਦਾ ਇੱਕ ਹਿੱਸਾ ਲੈ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੌੜ ਪਾਈ।
ਊਚੁਰ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਮਹਾਦੇਵੀਂ ਵਰ੍ਮ ਹ੍ਯਾਬਨ੍ਧ ਚਾਮ੍ਬਿਕੇ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮਹਾਦੇਵੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਅੰਬਿਕਾ, ਆਪਣਾ ਬਚਾਓ ਵਾਲਾ ਜੰਗੀ ਜੜਾ ਲਾ ਲੋ!'
ਕਵਚਂ ਕੋ ऽਤ੍ਰ ਸਂਤਿष੍ਠੇਤ੍ ਮਮਾਗ੍ਰੇ ਦਾਨਵਾਧਮਃ
ਇੱਥੇ ਕਿਹੜਾ ਨਿਕੰਮਾ ਦੈਤ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਜੰਗੀ ਜੜਾ ਪਾ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਤਦਾ ਰਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਮਸ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਵਿष੍ਣੁਪਞ੍ਜਰਮੁਕ੍ਤਵਾਨ੍
ਫਿਰ, ਉਸਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਵਿਸ਼ਨੁ ਪੰਜਰਾ ਉਚਾਰਿਆ ਗਿਆ।
ਅਵਧ੍ਯਂ ਦੈਵਤੈਃ ਸਰ੍ਵੇਰ੍ਮਹਿषਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਪੀਯਤ੍
ਮਹਿਸ਼ ਦੈਤ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਅਮਰ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਤਯਾ ਚਾਪਿ ਹਿ ਪਾਦਘਾਤੈਰ੍ਨਿषੂਦਿਤੋ ऽਸੌ ਮਹਿषਾਸੁਰੇਨ੍ਦ੍ਰਃ
ਪਰ ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਝਟਕਿਆਂ ਨਾਲ ਉਸ ਮਹਿਸ਼ ਦੈਤ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਕਸ੍ਤਸ੍ਯ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ ਯੁਧਿ ਦਰ੍ਫਹਾਨਿਂ ਯਸ੍ਯ ਸ੍ਥਿਤਸ਼੍ਚੇਤਸਿ ਚਕ੍ਰਪਾਣਿਃ
ਜਿਸਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਚਕਰਾ ਵਾਲਾ ਵਿਰਾਜਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਕੌਣ ਘਟਾ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਸਵਾਹਨਂ ਹਤਵਤੀ ਤਥਾ ਵਿਸ੍ਤਰਤੋ ਵਾਦ
ਉਹ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਤੇ ਉਸਦੇ ਵਾਹਨ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਾਦ ਨਿਪਟ ਗਿਆ।
ਵਿਦ੍ਯਾਮਾਨੇषੁ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੇषੁ ਯਤ੍ਪਦ੍ਭ੍ਯਾਂ ਤਮਮਰ੍ਦਯਤ੍
ਹਾਲਾਂਕਿ ਹਥਿਆਰ ਮੌਜੂਦ ਸਨ, ਉਹ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤਾ।
ਵृਤ੍ਤਾਂ ਦੇਵਯੁਗਸ੍ਯਾਦੌ ਪੁਣ੍ਯਾਂ ਪਾਪਭਯਾਪਹਾਮ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਯੁਗ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ ਹੋਈ ਇਹ ਘਟਨਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ ਤੇ ਪਾਪ ਦੇ ਡਰ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਸਗਜਾਸ਼੍ਵਰਥੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਦृष੍ਟੋ ਦੇਵ੍ਯਾ ਯਥੇਚ੍ਛਯਾ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਰਥਾਂ ਸਮੇਤ, ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਉਸਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਵੇਖਿਆ ਗਿਆ।