ਤਸ੍ਯੈਵ ਲਾਵਣ੍ਯਗृਹਸ੍ਯ ਮੁਦ੍ਰਾ ਕਨ੍ਦਰ੍ਪਰਾਜ੍ਞਾ ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਦਤ੍ਤਾ
ਉਸ ਸੋਹਣੇ ਘਰ ਦੀ ਮੋਹਰ, ਪਿਆਰ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪ ਦਿੱਤੀ।
ਮਨ੍ਯਾਮ ਤਂ ਕਾਮਨਰਾਧਿਪਸ੍ਯ ਪ੍ਰਾਕਾਰਗੁਪ੍ਤਂ ਨਗਰਂ ਸੁਦੁਰ੍ਗਮ੍
ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਕਿਲੇ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਇੱਕ ਮਜ਼ਬੂਤ ਸ਼ਹਿਰ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ।
ਆਵਾਸਨਾਰ੍ਥਂ ਮਕਰਧ੍ਵਜੇਨ ਜਨਸ੍ਯ ਦੇਸ਼ਾਵਿਵ ਸਨ੍ਨਿਵਿष੍ਟੌ
ਰਹਿਣ ਲਈ, ਪਿਆਰ ਦੇ ਦੇਵਤੇ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਉਥੇ ਵਸਾਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ।
ਸृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਧਾਤਾ ਹਿ ਨਿਰੂਪਣਾਯ ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਸ੍ਤਥਾ ਹਸ੍ਤਤਲੇ ਦਦੌ ਹਿ
ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਨੇ ਬਣਾਕੇ, ਥੱਕ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਜਾਂਚ ਲਈ ਹਥੇਲੀ 'ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ।
ਆਕ੍ਰਮ੍ਯ ਲੋਕਾਨਿਵ ਮਿਰ੍ਮਿਤਾਯਾ ਰੂਪਾਰ੍ਜਿਤਸ੍ਯੈਵ ਕृਤਾਧਰੌ ਹਿ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ, ਨਵੇਂ ਬਣੇ ਹੋਏ ਵਾਂਗ, ਸਿਰਫ਼ ਸੋਹਣੇ ਰੂਪ ਨਾਲ ਹੀ ਆਪਣੀ ਇਜ਼ਤ ਬਣਾਈ ਹੋਈ ਖੜਾ ਹੈ।
ਆਜ੍ਞਾਪਿ ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਨਖਰਤ੍ਨਮਾਲਾ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਮਾਲਾ ਗਗਨੇ ਯਥੈਵ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਨਖਾਂ ਦੀ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀ ਮਾਲਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਤਾਰਿਆਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਹੋਵੇ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਯਥੇष੍ਟਂ ਨ ਚ ਵਿਦ੍ਮ ਕਾ ਸਾ ਸੁਤਾਥਵਾ ਕਸ੍ਯਚਿਦੇਵ ਬਾਲਾ
ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ ਵੇਖਿਆ, ਪਰ ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਕਿ ਉਹ ਕੌਣ ਹੈ, ਕਿਸ ਦੀ ਧੀ ਹੈ ਜਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਕੋਈ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀ ਹੈ।
ਗਤ੍ਵਾਤ੍ਥ ਵਿਨ੍ਧ੍ਯਂ ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਪਸ਼੍ਯ ਕੁਰੁष੍ਵ ਯਤ੍ ਤੇ ऽਭਿਮਤਂ ਕ੍ਸ਼ਮਂ ਚ
ਤੂੰ ਖੁਦ ਵਿਂਧਿਆ ਪਹਾੜ ਤੇ ਜਾ ਕੇ ਵੇਖ, ਜੋ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੈ ਤੇ ਜੋ ਤੇਰੇ ਲਈ ਠੀਕ ਹੈ, ਉਹ ਕਰ।
ਚਕ੍ਰੇ ਮਤਿਂ ਨਾਤ੍ਰ ਵਿਚਾਰਮਸ੍ਤਿ ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹਿषੋ ऽਪਿ ਨਾਸ੍ਤਿ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਪੱਕਾ ਫੈਸਲਾ ਕਰ ਲਿਆ, ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ ਰੱਖਿਆ, ਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ: 'ਇੱਥੇ ਮਹਿਸ ਨਹੀਂ ਹੈ।'
ਯਸ੍ਮਿਨ੍ ਯਥਾਯਾਨਿ ਯਤੋ ऽਥਵਿਪ੍ਰ ਸ ਨੀਯਤੇ ਵਾ ਵ੍ਰਜਤਿ ਸ੍ਵਯਂ ਵਾ
ਜੋ ਵੀ ਜਿੱਥੋਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵੀ, ਉਹ ਲਿਆਂਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਖੁਦ ਚਲਦਾ ਹੈ।
ਉਗ੍ਰਾਯੁਧਂ ਚਿਕ੍ਸ਼ੁਰਰਕ੍ਤਬੀਜੌ ਸਮਾਦਿਦੇਸ਼ਾਥ ਮਹਾਸੁਰੇਨ੍ਦ੍ਰਃ
ਫਿਰ ਮਹਾਨ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ ਨੇ ਉਗਰਾਯੁਧ, ਚਿਕਸ਼ੁਰ ਤੇ ਰਕਤਬੀਜ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ।
ਆਗਮ੍ਯ ਮੂਲੇ ਸ਼ਿਵਿਰਂ ਨਿਵੇਸ਼੍ਯ ਤਸ੍ਥੁਸ਼੍ਚ ਸਞ੍ਜਾ ਦਨੁਨਨ੍ਦਨਾਸ੍ਤੇ
ਉਹ ਆ ਕੇ, ਨੀਵੇਂ ਥਾਂ ਤੇ ਡੇਰਾ ਲਾ ਕੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ, ਉਹ ਦਾਨੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ।
ਮਯਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੋ ਰਿਪੁਸੈਨ੍ਯਮਰ੍ਦੀ ਸ ਦੁਨ੍ਦੁਭਿਰ੍ਦੁਨ੍ਦੁਭਿਨਿਃਖਨਸ੍ਤੁ
ਮਾਇਆ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਦੁੰਦੁਭੀ, ਜੋ ਵੈਰੀਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਚੁਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਡੋਲ ਵਜਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਕੁਮਾਰਿ ਦੂਤੋ ऽਸ੍ਮਿ ਮਹਾਸੁਰਸ੍ਯ ਰਮ੍ਭਾਤ੍ਮਜਸ੍ਯਾਪ੍ਰਤਿਮਸ੍ਯ ਯੁਦ੍ਧੇ
ਕੁਮਾਰੀ, ਮੈਂ ਮਹਾਨ ਅਸੁਰ, ਰੰਭਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅਦੁੱਤੀ ਹੈ, ਦਾ ਦੂਤ ਹਾਂ।
ਵਾਕ੍ਯਂ ਚ ਯਦ੍ਰਮ੍ਭਸੁਤੋ ਬਭਾषੇ ਵਦਸ੍ਵ ਤਤ੍ਸਤ੍ਯਮਪੇਤਮੋਹਃ
ਜੋ ਰੰਭਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਉਹ ਗੱਲ ਤੂੰ ਸੱਚ ਸੱਚ, ਬਿਨਾ ਭਟਕਾਵੇ ਦੇ, ਦੱਸ।
ਸੁਖੋਪਵਿष੍ਟਃ ਪਰਮਾਸਨੇ ਚ ਰਮ੍ਭਾਤ੍ਮਜੇਨੋਕ੍ਤਮੁਵਾਚ ਵਾਕ੍ਯਮ੍
ਉੱਚੀ ਅਸਨੀ ਤੇ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠ ਕੇ, ਰੰਭਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ।
ਯਥਾਮਰਾ ਹੀਨਬਲਾਃ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਭ੍ਰਮਾਨ੍ਤਿ ਯੁਦ੍ਧੇ ਵਿਜਿਤਾ ਮਯਾ ਤੇ
ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤੇ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਾਰ ਗਏ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਬੇਸਹਾਰੇ ਫਿਰਦੇ ਹਨ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ऽਸ੍ਮਿ ਰੁਦ੍ਰੋ ऽਸ੍ਮਿ ਦਿਵਾਕਰੋ ऽਸ੍ਮਿ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਲੋਕ੍ਸ਼੍ਵਧਿਪੋ ऽਸ੍ਮਿ ਬਾਲੇ
ਮੈਂ ਇੰਦਰ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਰੁਦਰ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਸੂਰਜ ਹਾਂ; ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਕੁੜੀ, ਮੈਂ ਹੀ ਸਰਤਾਜ ਹਾਂ।
ਯੋ ਮਾਂ ਹਿ ਸਂਗ੍ਰਾਮਮੁਪੇਯਿਵਾਂਸ੍ਤੁ ਭੂਤੋ ਨ ਯਕ੍ਸ਼ੋ ਨ ਜਿਜੀਵਿषੁਰ੍ਯਃ
ਜੋ ਵੀ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆਇਆ, ਚਾਹੇ ਭੂਤ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਯਕਸ਼, ਕਿਸੇ ਨੇ ਜੀਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ।
ਸ੍ਰਾਵਣਿ ਮਾਮਦ੍ਯ ਸਮਾਗਤਾਨਿ ਵੀਰ੍ਯਾਰ੍ਜਿਤਾਨੀਹ ਵਿਸ਼ਾਲਨੇਤ੍ਰੇ
ਹੇ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਅੱਜ ਸ੍ਰਾਵਣ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਮੇਰੇ ਵਿਰਲੇ ਕੰਮ ਇੱਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਭਜਸ੍ਵੇਹ ਜਗਤ੍ਪਤਿਂ ਮਾਂ ਪਤਿਸ੍ਤਵਾਰ੍ਹੇ ऽਸ੍ਮਿ ਵਿਭੁਃ ਪ੍ਰਭੁਸ਼੍ਚ
ਇਸ ਲਈ, ਮੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਵਜੋਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ; ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਯੋਗ ਪਤੀ ਹਾਂ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ।
ਸਤ੍ਯਂ ਪ੍ਰਭੁਰ੍ਦਾਨਵਰਾਟ੍ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਸਤ੍ਯਂ ਚ ਯੁਦ੍ਧੇ ਵਿਜਿਤਾਮਰਾਸ਼੍ਚ
ਸੱਚ ਹੈ, ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਸਰਤਾਜ ਧਰਤੀ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈ; ਸੱਚ ਹੈ, ਦੇਵਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਾਰ ਗਏ ਹਨ।
ਤਂ ਚੇਤ੍ ਪ੍ਰਦਦ੍ਯਾਨ੍ਮਹਿषੋ ਮਮਾਦ੍ਯ ਭਜਾਮਿ ਸਤ੍ਯੇਨ ਪਤਿਂ ਹਯਾਰਿਮ੍
ਜੇ ਅੱਜ ਮੈਨੂੰ ਮਹਿਸ਼ ਦੈਤ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਸੱਚੀ ਨਿਭੇੜ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣਾ ਪਤੀ ਮੰਨ ਲਵਾਂਗੀ।
ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਸ੍ਵਮੂਰ੍ਧਾਨਮਪਿ ਤ੍ਵਦਰ੍ਥੇ ਕਿਂ ਨਾਮ ਸ਼ੁਲ੍ਕਂ ਯਦਿਹੈਵ ਤਭ੍ਯਮ੍
ਉਹ ਤੇਰੇ ਲਈ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਵੀ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹੈ—ਫਿਰ ਦੋਵੇਂ ਲਈ ਇੱਥੇ ਤੇ ਹੁਣ ਕਿਹੜਾ ਵਿਆਹ ਦਾ ਮੁੱਲ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਵਿਹਸ੍ਯ ਚੈਤਦ੍ਵਚਨਂ ਬਭਾषੇ ਹਿਤਾਯ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਚਰਾਚਰਸ੍ਯ
ਉਹ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਬੋਲੀ।
ਯੋ ਜੇष੍ਯਤੇ ऽਸ੍ਮਤ੍ਕੁਲਜਾਂ ਰਣਾਗ੍ਰੇ ਤਸ੍ਯਾਃ ਸ ਭਰ੍ਤ੍ਤਾਪਿ ਭਵਿष੍ਯਤੀਤਿ
ਜੋ ਮੇਰੇ ਵੰਸ਼ ਵਿਚੋਂ ਜਨਮੀ ਹੋਈ ਨੂੰ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਜਿੱਤ ਲਵੇ, ਉਹੀ ਉਸਦਾ ਪਤੀ ਬਣੇਗਾ।
ਗਤ੍ਵਾ ਨਿਵੇਦਯਾਮਾਸ ਮਹਿषਾਯ ਯਥਾਤਥਮ੍
ਉਹ ਗਿਆ ਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਸਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮਹਿਸ਼ ਦੈਤ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ।
ਆਗਤ੍ਯ ਵਿਨ੍ਧ੍ਯਸ਼ਿਖਰਂ ਯੋਦ੍ਧਧੁਕਾਮਃ ਸਰਸ੍ਵਤੀਮ੍
ਲੜਾਈ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਹ ਵਿਂਧਿਆ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੇ ਸਰਸਵਤੀ ਦੇ ਕੋਲ ਆਇਆ।
ਸੇਨਾਗ੍ਰਗਾਮਿਨਂ ਚਕ੍ਰੇ ਨਮਰਂ ਨਾਮ ਦਾਨਵਮ੍
ਉਸਨੇ ਨਮਰਾ ਨਾਮਕ ਦੈਤ ਨੂੰ ਫੌਜ ਦਾ ਅਗਵਾਨ ਬਣਾਇਆ।
ਬਲੇਕਦੇਸ਼ਮਾਦਾਯ ਦੁਰ੍ਗਾ ਦੁਦ੍ਰਾਵ ਵੇਗਿਤਃ
ਦੁਰਗਾ ਨੇ ਫੌਜ ਦਾ ਇੱਕ ਹਿੱਸਾ ਲੈ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੌੜ ਪਾਈ।