ਤਸ੍ਯੋਰ੍ਧ੍ਵਸ਼ृਙ੍ਗੇ ਮੁਨਿਸਂਸ੍ਤੁਤਾ ਸਾ ਦੁਰ੍ਗਾ ਸ੍ਥਿਤਾ ਦਾਨਵਨਾਸ਼ਨਾਰ੍ਥਮ੍
ਉਪਰਲੀ ਚੋਟੀ ਤੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਤ ਦੁਰਗਾ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਖੜੀ ਸੀ।
ਸਰ੍ਵਾਪ੍ਸਰੋਭਿਃ ਪ੍ਰਤਿਰਾਮਯਨ੍ਤਃ ਕਾਤ੍ਯਾਯਨੀਂ ਤਸ੍ਥੁਰਪੇਤਸ਼ੋਕਾਃ
ਸਾਰੀਆਂ ਅਪਸਰਾਵਾਂ, ਕਾਤਿਆਨੀ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦਿੰਦੀਆਂ, ਉਥੇ ਖੜੀਆਂ ਸਨ ਤੇ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਸਨ।
ਅਪਸ਼੍ਯਤਾਂ ਦਾਨਵਸਤ੍ਤਮੌ ਦ੍ਵੌ ਚਣ੍ਡਸ਼੍ ਚ ਮੁਣ੍ਡਸ਼੍ਚ ਤਪਸ੍ਵਿਨੀਂ ਤਾਮ੍
ਜੋ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਦੋ ਵੱਡੇ ਦੈਤ, ਚੰਡ ਤੇ ਮੁੰਡ, ਉਸ ਤਪਸਵਿਨੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵੋਚਤੁਸ੍ਤੌ ਮਹਿषਾਸੁਰਸ੍ਯ ਦੂਤਾਵਿਦਂ ਚਣ੍ਡਮੁਣ੍ਡੌ ਦਿਤੀਸ਼ਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਹਿਸ਼ਾਸੁਰ ਦੇ ਦੂਤ ਚੰਡ ਤੇ ਮੁੰਡ, ਦੈਤੀਆਂ ਦੀ ਰਾਣੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਤਤ੍ਰਾਸ੍ਤਿ ਦੇਵੀ ਸੁਮਹਾਨੁਭਾਵਾ ਕਨ੍ਯਾ ਸੁਰੂਪਾ ਸੁਰਸੁਨ੍ਦਰੀਣਾਮ੍
ਉਥੇ ਇੱਕ ਦੇਵੀ ਹੈ, ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ, ਜੋ ਸੁਰਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਸੋਹਣੀ ਹੈ।
ਨੇਤ੍ਰੈਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਸ੍ਤ੍ਰੀਣਿ ਹੁਤਾਸ਼ਨਾਨਿ ਜਿਤਾਨਿ ਕਣ੍ਠੇਨ ਜਿਤਸ੍ਤੁ ਸ਼ਙ੍ਖਃ
ਉਹ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਅੱਗਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਗਲੇ ਨਾਲ ਸ਼ੰਖ ਨੂੰ ਵੀ ਵਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ।
ਤ੍ਵਾਂ ਸਰ੍ਵਜੋਤਾਰਮਿਤਿ ਪ੍ਰਤਰ੍ਕ੍ਯ ਕੁਚੌ ਸ੍ਮਰੇਣੈਵ ਕृਤੌ ਸੁਦੁਰ੍ਗੌ
ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਚਾਨਣ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸਮਝ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਸਿਰੀਰ ਦੇ ਦੋਹਾਂ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਹੀ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਿਲੇ ਬਣ ਗਏ।
ਪਰਾਕ੍ਰਮਂ ਵੈ ਭਵਤੋ ਵਿਦਿਤ੍ਵਾ ਕਾਮੇਨ ਯਨ੍ਤ੍ਰਾ ਇਵ ਤੇ ਕृਤਾਸ੍ਤੁ
ਤੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਹ ਪਿਆਰ ਦੇ ਕਾਰਨ ਜੰਤਰਾਂ ਵਾਂਗ ਬਣ ਗਏ ਹਨ।
ਭਯਾਤੁਰਾਰੋਹਣਕਾਤਰਸ੍ਯ ਕਾਮਸ੍ਯ ਸੋਪਾਨਮਿਵ ਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤਮ੍
ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਚੜ੍ਹਨ ਤੋਂ ਡਰਦਾ ਪਿਆਰ, ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਲਈ ਇੱਕ ਪੜ੍ਹੀ ਬਣਾਈ ਹੋਈ ਹੈ।
ਆਰੋਹਣੇ ਤ੍ਵਦ੍ਭਯਕਾਤਰਸ੍ਯ ਸ੍ਵੇਦਪ੍ਰਵਾਹੋ ऽਟਸੁਰ ਮਨ੍ਮਥਸ੍ਯ
ਤੇਰੇ ਡਰ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹਨ ਵਾਲੇ ਲਈ, ਹੇ ਦੈਤ, ਮਨਮਤ ਦਾ ਪਸੀਨਾ ਵਗਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯੈਵ ਲਾਵਣ੍ਯਗृਹਸ੍ਯ ਮੁਦ੍ਰਾ ਕਨ੍ਦਰ੍ਪਰਾਜ੍ਞਾ ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਦਤ੍ਤਾ
ਉਸ ਸੋਹਣੇ ਘਰ ਦੀ ਮੋਹਰ, ਪਿਆਰ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪ ਦਿੱਤੀ।
ਮਨ੍ਯਾਮ ਤਂ ਕਾਮਨਰਾਧਿਪਸ੍ਯ ਪ੍ਰਾਕਾਰਗੁਪ੍ਤਂ ਨਗਰਂ ਸੁਦੁਰ੍ਗਮ੍
ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਕਿਲੇ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਇੱਕ ਮਜ਼ਬੂਤ ਸ਼ਹਿਰ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ।
ਆਵਾਸਨਾਰ੍ਥਂ ਮਕਰਧ੍ਵਜੇਨ ਜਨਸ੍ਯ ਦੇਸ਼ਾਵਿਵ ਸਨ੍ਨਿਵਿष੍ਟੌ
ਰਹਿਣ ਲਈ, ਪਿਆਰ ਦੇ ਦੇਵਤੇ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਉਥੇ ਵਸਾਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ।
ਸृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਧਾਤਾ ਹਿ ਨਿਰੂਪਣਾਯ ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਸ੍ਤਥਾ ਹਸ੍ਤਤਲੇ ਦਦੌ ਹਿ
ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਨੇ ਬਣਾਕੇ, ਥੱਕ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਜਾਂਚ ਲਈ ਹਥੇਲੀ 'ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ।
ਆਕ੍ਰਮ੍ਯ ਲੋਕਾਨਿਵ ਮਿਰ੍ਮਿਤਾਯਾ ਰੂਪਾਰ੍ਜਿਤਸ੍ਯੈਵ ਕृਤਾਧਰੌ ਹਿ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ, ਨਵੇਂ ਬਣੇ ਹੋਏ ਵਾਂਗ, ਸਿਰਫ਼ ਸੋਹਣੇ ਰੂਪ ਨਾਲ ਹੀ ਆਪਣੀ ਇਜ਼ਤ ਬਣਾਈ ਹੋਈ ਖੜਾ ਹੈ।
ਆਜ੍ਞਾਪਿ ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਨਖਰਤ੍ਨਮਾਲਾ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਮਾਲਾ ਗਗਨੇ ਯਥੈਵ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਨਖਾਂ ਦੀ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀ ਮਾਲਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਤਾਰਿਆਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਹੋਵੇ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਯਥੇष੍ਟਂ ਨ ਚ ਵਿਦ੍ਮ ਕਾ ਸਾ ਸੁਤਾਥਵਾ ਕਸ੍ਯਚਿਦੇਵ ਬਾਲਾ
ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ ਵੇਖਿਆ, ਪਰ ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਕਿ ਉਹ ਕੌਣ ਹੈ, ਕਿਸ ਦੀ ਧੀ ਹੈ ਜਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਕੋਈ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀ ਹੈ।
ਗਤ੍ਵਾਤ੍ਥ ਵਿਨ੍ਧ੍ਯਂ ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਪਸ਼੍ਯ ਕੁਰੁष੍ਵ ਯਤ੍ ਤੇ ऽਭਿਮਤਂ ਕ੍ਸ਼ਮਂ ਚ
ਤੂੰ ਖੁਦ ਵਿਂਧਿਆ ਪਹਾੜ ਤੇ ਜਾ ਕੇ ਵੇਖ, ਜੋ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੈ ਤੇ ਜੋ ਤੇਰੇ ਲਈ ਠੀਕ ਹੈ, ਉਹ ਕਰ।
ਚਕ੍ਰੇ ਮਤਿਂ ਨਾਤ੍ਰ ਵਿਚਾਰਮਸ੍ਤਿ ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹਿषੋ ऽਪਿ ਨਾਸ੍ਤਿ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਪੱਕਾ ਫੈਸਲਾ ਕਰ ਲਿਆ, ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ ਰੱਖਿਆ, ਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ: 'ਇੱਥੇ ਮਹਿਸ ਨਹੀਂ ਹੈ।'
ਯਸ੍ਮਿਨ੍ ਯਥਾਯਾਨਿ ਯਤੋ ऽਥਵਿਪ੍ਰ ਸ ਨੀਯਤੇ ਵਾ ਵ੍ਰਜਤਿ ਸ੍ਵਯਂ ਵਾ
ਜੋ ਵੀ ਜਿੱਥੋਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵੀ, ਉਹ ਲਿਆਂਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਖੁਦ ਚਲਦਾ ਹੈ।
ਉਗ੍ਰਾਯੁਧਂ ਚਿਕ੍ਸ਼ੁਰਰਕ੍ਤਬੀਜੌ ਸਮਾਦਿਦੇਸ਼ਾਥ ਮਹਾਸੁਰੇਨ੍ਦ੍ਰਃ
ਫਿਰ ਮਹਾਨ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ ਨੇ ਉਗਰਾਯੁਧ, ਚਿਕਸ਼ੁਰ ਤੇ ਰਕਤਬੀਜ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ।
ਆਗਮ੍ਯ ਮੂਲੇ ਸ਼ਿਵਿਰਂ ਨਿਵੇਸ਼੍ਯ ਤਸ੍ਥੁਸ਼੍ਚ ਸਞ੍ਜਾ ਦਨੁਨਨ੍ਦਨਾਸ੍ਤੇ
ਉਹ ਆ ਕੇ, ਨੀਵੇਂ ਥਾਂ ਤੇ ਡੇਰਾ ਲਾ ਕੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ, ਉਹ ਦਾਨੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ।
ਮਯਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੋ ਰਿਪੁਸੈਨ੍ਯਮਰ੍ਦੀ ਸ ਦੁਨ੍ਦੁਭਿਰ੍ਦੁਨ੍ਦੁਭਿਨਿਃਖਨਸ੍ਤੁ
ਮਾਇਆ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਦੁੰਦੁਭੀ, ਜੋ ਵੈਰੀਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਚੁਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਡੋਲ ਵਜਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਕੁਮਾਰਿ ਦੂਤੋ ऽਸ੍ਮਿ ਮਹਾਸੁਰਸ੍ਯ ਰਮ੍ਭਾਤ੍ਮਜਸ੍ਯਾਪ੍ਰਤਿਮਸ੍ਯ ਯੁਦ੍ਧੇ
ਕੁਮਾਰੀ, ਮੈਂ ਮਹਾਨ ਅਸੁਰ, ਰੰਭਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅਦੁੱਤੀ ਹੈ, ਦਾ ਦੂਤ ਹਾਂ।
ਵਾਕ੍ਯਂ ਚ ਯਦ੍ਰਮ੍ਭਸੁਤੋ ਬਭਾषੇ ਵਦਸ੍ਵ ਤਤ੍ਸਤ੍ਯਮਪੇਤਮੋਹਃ
ਜੋ ਰੰਭਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਉਹ ਗੱਲ ਤੂੰ ਸੱਚ ਸੱਚ, ਬਿਨਾ ਭਟਕਾਵੇ ਦੇ, ਦੱਸ।
ਸੁਖੋਪਵਿष੍ਟਃ ਪਰਮਾਸਨੇ ਚ ਰਮ੍ਭਾਤ੍ਮਜੇਨੋਕ੍ਤਮੁਵਾਚ ਵਾਕ੍ਯਮ੍
ਉੱਚੀ ਅਸਨੀ ਤੇ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠ ਕੇ, ਰੰਭਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ।
ਯਥਾਮਰਾ ਹੀਨਬਲਾਃ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਭ੍ਰਮਾਨ੍ਤਿ ਯੁਦ੍ਧੇ ਵਿਜਿਤਾ ਮਯਾ ਤੇ
ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤੇ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਾਰ ਗਏ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਬੇਸਹਾਰੇ ਫਿਰਦੇ ਹਨ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ऽਸ੍ਮਿ ਰੁਦ੍ਰੋ ऽਸ੍ਮਿ ਦਿਵਾਕਰੋ ऽਸ੍ਮਿ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਲੋਕ੍ਸ਼੍ਵਧਿਪੋ ऽਸ੍ਮਿ ਬਾਲੇ
ਮੈਂ ਇੰਦਰ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਰੁਦਰ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਸੂਰਜ ਹਾਂ; ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਕੁੜੀ, ਮੈਂ ਹੀ ਸਰਤਾਜ ਹਾਂ।
ਯੋ ਮਾਂ ਹਿ ਸਂਗ੍ਰਾਮਮੁਪੇਯਿਵਾਂਸ੍ਤੁ ਭੂਤੋ ਨ ਯਕ੍ਸ਼ੋ ਨ ਜਿਜੀਵਿषੁਰ੍ਯਃ
ਜੋ ਵੀ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆਇਆ, ਚਾਹੇ ਭੂਤ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਯਕਸ਼, ਕਿਸੇ ਨੇ ਜੀਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ।
ਸ੍ਰਾਵਣਿ ਮਾਮਦ੍ਯ ਸਮਾਗਤਾਨਿ ਵੀਰ੍ਯਾਰ੍ਜਿਤਾਨੀਹ ਵਿਸ਼ਾਲਨੇਤ੍ਰੇ
ਹੇ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਅੱਜ ਸ੍ਰਾਵਣ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਮੇਰੇ ਵਿਰਲੇ ਕੰਮ ਇੱਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹਨ।