ਕृष੍ਣੋਦੁਮ੍ਬਰਕੋ ਰੁਦ੍ਰਾਜ੍ਜਾਤਃ ਕ੍ਸ਼ੋਮਕਰੋ ਵृषਃ
ਕਾਲਾ ਉਦੁੰਬਰ ਦਾ ਰੁੱਖ ਰੁਦ੍ਰ ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ; ਕਪੜੇ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲਾ ਵੱਛ ਵੀ।
ਕਾਤ੍ਯਾਯਨਯਾਃ ਸ਼ਮੀਜਾਤਾਬਿਲ੍ਵੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਾਯਾਃ ਕਰੇ ऽਭਵਤ੍
ਕਾਟਿਆਯਨੀ ਤੋਂ ਸ਼ਮੀ ਦਾ ਰੁੱਖ ਹੋਇਆ; ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਬਿਲਵ ਦਾ ਫਲ ਆ ਗਿਆ।
ਵਾਸੁਕੇਰ੍ਵਿਸ੍ਤृਤੇ ਪੁਚ੍ਛੇ ਪृष੍ਠੇ ਦੂਰ੍ਵਾ ਸਿਤਾਸਿਤਾ
ਵਾਸੁਕੀ ਦੇ ਫੈਲੇ ਪੂੰਛ ਤੇ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਚਿੱਟੀਆਂ ਤੇ ਕਾਲੀਆਂ ਦੂਬਾਂ ਉੱਗੀਆਂ।
ਏਵਂ ਜਾਤੇषੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਤੇਨ ਤਤ੍ ਰਤਿਰ੍ਭਵੇਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਇਹ ਸਾਰੇ ਪੈਦਾ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਕਰਕੇ ਭਗਤੀ ਪੈਦਾ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯਾਂ ਸਂਪੂਜਯੇਦ੍ ਵਿष੍ਣੁਂ ਤੇਨ ਖਣ੍ਡੋ ऽਸ੍ਯ ਪੂਰ੍ਯਤੇ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸਦਾ ਹਿੱਸਾ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਓषਧੀਭਿਸ਼੍ਚ ਮੁਖ੍ਯਾਭਿਰ੍ਯਾਵਤ੍ਸ੍ਯਾਚ੍ਛਰਦਾਗਮਃ
ਅਤੇ autumn ਦੇ ਮੌਸਮ ਤੱਕ ਮੁੱਖ ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ ਨਾਲ।
ਮਣਿਮੁਕ੍ਤਾਪ੍ਰਵਾਲਾਨਿ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ
ਮੋਤੀ, ਮਣਕੇ, ਮੂंगा ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੇ ਕਪੜੇ।
ਤਿਕ੍ਤਾਨਿ ਚ ਨਿਵੇਦ੍ਯਾਨਿ ਤਾਨ੍ਯਖਣ੍ਡਾਨਿ ਯਾਨਿ ਹਿ
ਕੜਵੇ ਭੋਜਨ, ਜੋ ਪੂਰੇ ਤੇ ਅਟੁੱਟ ਹਨ।
ਯਦਾ ਸਂਵਤ੍ਸਰਂ ਪੂਰ੍ਣਮਖਣ੍ਡਂ ਭਵਤੇ ਗृਹੇ
ਜਦੋਂ ਘਰ ਵਿੱਚ ਪੂਰਾ ਇੱਕ ਸਾਲ ਬਿਨਾ ਟੁੱਟੇ ਲੰਘ ਜਾਂਦਾ ਹੈ,
ਸ੍ਨਾਨੇਨ ਤੇਨ ਸ੍ਨਾਯੀਤ ਯੇਨਾਖਣ੍ਡਂ ਹਿ ਵਤ੍ਸਰਮ੍
ਉਸ ਚੀਜ਼ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਾਲ ਪੂਰਾ ਤੇ ਅਟੁੱਟ ਰਿਹਾ।
ਹੋਮੇ ਤਦੇਵ ਗਦਿਤਂ ਦਾਨੇ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰ੍ਨਿਜਾ ਦ੍ਵਿਜ
ਹੋਮ ਵਿੱਚ ਵੀ ਉਹੀ ਚੀਜ਼ ਵਰਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਦਾਨ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਹੇ ਦੁਜਾ ਜਨ।
ਧੂਪਯੇਦ੍ ਵਿਵਿਧਂ ਧੂਪਂ ਯੇਨ ਸ੍ਯਾਦ੍ ਵਤ੍ਸਰਂ ਪਰਮ੍
ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਧੂਪ ਹਨ, ਉਹ ਅਰਪਣ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਾਲ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੋਵੇ।
ਰਾਗਖਾਣ੍ਡਵਚੋष੍ਯਾਣਿ ਹਵਿष੍ਯਾਣਿ ਨਿਵੇਦਯੇਤ੍
ਜੋ ਪੂਰੇ, ਰੰਗੀਨ ਅਤੇ ਚੂਸਣ ਜਾਂ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਭੋਜਨ ਹਨ, ਉਹ ਭੇਟ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਵਿਜ੍ਞਾਪਯੇਨ੍ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣਾਨੇਨ ਸੁਵ੍ਰਤ
ਹੇ ਸਾਧੂਆਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਇਸ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਆਰਧਿਕਤਾ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਸੁਵ੍ਰਤ।
ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਕਾਮਮੋਕ੍ਸ਼ਣਿ ਤ੍ਵਖਣ੍ਡਾਨਿ ਭਵਨ੍ਤੁ ਮੇ
ਮੇਰੇ ਅਟੁੱਟ ਭਾਗ ਧਰਮ, ਧਨ, ਸੁਖ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਹੋਣ।
ਤੇਨ ਸਤ੍ਯੇਨ ਧਰ੍ਮਾਦ੍ਯ ਅਖਣ੍ਡਾਃ ਸਨ੍ਤੁ ਕੇਸ਼ਵ
ਉਸ ਸੱਚ ਦੇ ਨਾਲ, ਹੇ ਕੇਸ਼ਵ, ਧਰਮ ਆਦਿ ਅਟੁੱਟ ਰਹਿਣ।
ਅਘਣ੍ਡਂ ਪਾਰਯੇਦ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਵ੍ਰਤਂ ਵੈ ਸਰ੍ਵਵਸ੍ਤੁषੁ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਹਰ ਚੀਜ਼ ਵਿੱਚ ਅਟੁੱਟਤਾ ਦਾ ਵਰਤ ਮਨਾਇਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਕਾਮਮੋਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਵਕ੍ਸ਼ਯਾਃ ਸਂਭਵਨ੍ਤਿ ਹਿ
ਧਰਮ, ਧਨ, ਸੁਖ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਆਦਿ ਨਾਸ ਰਹਿਤ ਹੀ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮ੍ਯਧੁਨਾ ਤ੍ਵੇਤਦ੍ਵੈष੍ਣਵਂ ਪਞ੍ਜਰਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਹੁਣ ਮੈਂ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਵੈਸ਼ਣਵ ਪੰਜਰਾ ਉਚਾਰਣ ਕਰਾਂਗਾ।
ਪ੍ਰਾਚ੍ਯਾਂ ਰਕ੍ਸ਼ਸ੍ਵ ਮਾਂ ਵਿष੍ਣੋ ਤ੍ਵਾਮਾਹਂ ਸ਼ਰਣਂ ਗਤਃ
ਪੂਰਬ ਵੱਲ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ; ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਆਸਰੇ ਆਇਆ ਹਾਂ।
ਯਾਮ੍ਯਾਂ ਰਕ੍ਸ਼ਸ੍ਵ ਮਾਂ ਵਿष੍ਣੋ ਤ੍ਵਮਾਹਂ ਸ਼ਰਣਂ ਗਤਃ
ਦੱਖਣ ਵੱਲ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ; ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਆਸਰੇ ਆਇਆ ਹਾਂ।
ਪ੍ਰਤੀਚ੍ਯਾਂ ਰਕ੍ਸ਼ ਮੇ ਵਿष੍ਣੋ ਭਵਨ੍ਤਂ ਸ਼ਰਣਂ ਗਤਃ
ਪੱਛਮ ਵੱਲ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ; ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਆਸਰੇ ਆਇਆ ਹਾਂ।
ਉਤ੍ਤਰਸ੍ਯਾਂ ਜਗਨ੍ਨਾਥ ਭਵਨ੍ਤਂ ਸ਼ਰਣਂ ਗਤਃ
ਉੱਤਰ ਵੱਲ, ਹੇ ਜਗਤ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਆਸਰੇ ਆਇਆ ਹਾਂ।
ਨਮਸ੍ਤੇ ਰਕ੍ਸ਼ ਰਕ੍ਸ਼ਘ੍ਨ ਐਸ਼ਾਨ੍ਯਾਂ ਸ਼ਰਣਂ ਗਤਃ
ਨਮਸਕਾਰ! ਹੇ ਬੁਰਾਈ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਆਈਸਾਨ ਵੱਲ ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ; ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਆਸਰੇ ਆਇਆ ਹਾਂ।
ਪ੍ਰਗृਹਯ੍ ਰਕ੍ਸ਼ ਮਾਂ ਵਿष੍ਣੋ ਆਗ੍ਨੇਯ੍ਯਾਂ ਯਜ੍ਞਸੂਕਰ
ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਮੈਨੂੰ ਪਕੜ ਕੇ ਦੱਖਣ-ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਰੱਖ, ਹੇ ਯਜਨ ਦੇ ਸੂਅਰ, ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ।
ਨੈਰृਤ੍ਯਾਂ ਮਾਂ ਚ ਰਕ੍ਸ਼ਸ੍ਵ ਦਿਵ੍ਯਮੂਰ੍ਤੇ ਨृਕੇਸਰਿਨ੍
ਹੇ ਦਿਵ੍ਯ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਹੇ ਮਨ-ਸਿੰਘ, ਦੱਖਣ-ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ।
ਵਾਯਵ੍ਯਾਂ ਰਕ੍ਸ਼ ਮਾਂ ਦੇਵ ਅਸ਼੍ਵਸ਼ੀਰ੍ष ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਹੇ ਘੋੜੇ ਦੇ ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਾ, ਪੱਛਮ-ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ। ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਮਾਂ ਤ੍ਵਂ ਰਕ੍ਸ਼ਾਜਿਤ ਸਦਾ ਨਮਸ੍ਤੇ ਤ੍ਵਪਰਾਜਤਿ
ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ, ਹੇ ਅਜਿੱਤ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਹੇ ਅਪਰਾਜਿਤ।
ਅਕੂਪਾਰ ਨਮਸ੍ਤੁਭ੍ਯਂ ਮਹਾਮੋਹ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਹੇ ਬੇਹੱਦ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਹੇ ਵੱਡਾ ਭਟਕਾਵਾ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਰਕ੍ਸ਼ਸ੍ਵ ਮਾਂ ਦੇਵ ਨਮਸ੍ਤੇ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮ
ਇਹ ਸਭ ਕਰ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ, ਹੇ ਪਰਮਾਤਮਾ। ਹੇ ਸਰਵੋਤਮ ਪੁਰਖ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।