ਪ੍ਰੀਣਨਂ ਦੇਵਨਾਥਾਯ ਕੁਰ੍ਯਾਚ੍ਛ੍ਰਦ੍ਧਾਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਭਰੋਸੇ ਨਾਲ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕਰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪੂਜਨਂ ਸ਼ਙ੍ਕਰਸ੍ਯੋਕ੍ਤਂ ਚੂਤਮਞ੍ਜਰਿਭਿਰ੍ਵਿਭੋ
ਮੈਂਗੋ ਦੇ ਮੰਜਰੀਆਂ ਨਾਲ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਨਾਮਜਪ੍ਯਮਪੀਸ਼ਸ੍ਯ ਕਾਲਘ੍ਨੇਤਿ ਵਿਪਸ਼੍ਚਿਤਾ
ਸਿਆਣੇ ਲੋਕ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਨਾਮ ਜਪਣ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਮੌਤ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸੋਪਵੀਤਾਨ੍ ਸਹਾਨ੍ਨਾਦ੍ਯਾਂਸ੍ਤਚ੍ਚਿਤ੍ਤੈਸ੍ਤਤ੍ਪਰਾਯਣੈਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਜਨੇਊ ਹੈ ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਪੱਕਾ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਚੜ੍ਹਾਉਣ।
ਧੂਪਯੇਤ੍ਤਤ੍ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰਂ ਚ ਆਯਤ੍ਯਾਂ ਪੁष੍ਟਿਕਾਰਕਮ੍
ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਧੂਪ ਚੜ੍ਹਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਨਾਲ ਭਵਿੱਖ ਵਿੱਚ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।
ਉਪਾਨਦ੍ਯਗਲਂ ਛਤ੍ਰਂ ਦਾਨਂ ਦਦ੍ਯਾਚ੍ਚ ਭਕ੍ਤਿਮਾਨ੍
ਭਗਤ ਨੂੰ ਛਤਰੀ, ਕੱਪੜਾ ਅਤੇ ਮਾਲਾ ਦਾਨ ਵਜੋਂ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਇਦਮੁਚ੍ਚਾਰਯੇਦ੍ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪ੍ਰੀਣਨਾਯ ਜਗਤ੍ਪਤੇਃ
ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਇਹ ਉਚਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਜੋ ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਣ।
ਧਤ੍ਤੂਰਕੁਸੁਮੈਃ ਸ਼ੁਕ੍ਲੈਰ੍ਧੂਪਯੇਤ੍ ਸਿਲ੍ਹਕਂ ਤਥਾ
ਸਫੈਦ ਧਤੂਰੇ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਸਿਲਹਕ ਦੀ ਧੂਪ ਚੜ੍ਹਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਨਮਸ੍ਤੇ ਦਕ੍ਸ਼ਯਜ੍ਞਘ੍ਨ ਇਦਮੁਚ੍ਚੈਰੁਦੀਰਯੇਤ੍
ਹੇ ਦੱਖ ਦੇ ਯਜਨ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ। ਇਹ ਗੱਲ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਹੀ ਜਾਵੇ।
ਸ਼੍ਰੀਵृਕ੍ਸ਼ਪਤ੍ਰਃ ਸਫਲੈਰ੍ਧੂਪਂ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ ਤਥਾਗੁਰੁਮ੍
ਉਹ ਚੰਗੀਆਂ ਪੱਤੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਫਲ ਲੱਗੇ ਹੋਣ, ਨਾਲ ਧੂਪ ਤੇ ਸੁਗੰਧੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਚੜ੍ਹਾਵੇ।
ਦਧ੍ਯੋਦਨਂ ਸਕृਸਰਂ ਮਾषਧਾਨਾਃ ਸਸ਼ष੍ਕੁਲੀਃ
ਉਹ ਦਹੀਂ ਵਾਲਾ ਚੌਲ, ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਪੱਕਿਆ ਚੌਲ, ਦਾਲਾਂ ਅਤੇ ਮਿੱਠੀਆਂ ਰੋਟੀਆਂ ਭੇਟ ਕਰੇ।
ਗਙ੍ਗਾਧਰੇਤਿ ਜਪ੍ਤਵ੍ਯਂ ਨਾਮ ਸ਼ਂਭੋਸ਼੍ਚ ਪਣ੍ਡਿਤੈਃ
ਪੰਡਿਤ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ 'ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਧਾਰਣ ਕਰਨ ਵਾਲਾ' ਅਤੇ ਸ਼ੰਭੂ ਦਾ ਨਾਮ ਜਪਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਕ੍ਸ਼ਯਾਨ੍ ਲਭਤੇ ਕਾਮਾਨ੍ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਵਚੋ ਯਥਾ
ਉਹ ਅਖੁੱਟ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹੈ।
ਸ੍ਵਯਂ ਰੁਦ੍ਰਣ ਦੇਵਰ੍षੇ ਤਤ੍ਤਥਾ ਨ ਤਦਨ੍ਯਥਾ
ਇਹ ਗੱਲ ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਆਪ ਹੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਆਖੀ ਸੀ; ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਹੀ ਹੈ, ਹੋਰ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ।
ਨਾਭ੍ਯਾ ਨਿਰ੍ਯਾਤਿ ਹਿ ਤਦਾ ਦੇਵੇष੍ਵੇਤਾਨ੍ਯਥੋ ऽਭਵਨ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਉਸਦੇ ਨਾਭੀ ਵਿਚੋਂ ਇਹ ਜੀਵ ਨਿਕਲੇ ਅਤੇ ਦੇਵਤੇ ਬਣ ਗਏ।
ਤੇਨ ਤਸ੍ਯ ਪਰਾ ਪ੍ਰੀਤਿਃ ਕਦਮ੍ਬੇਨ ਵਿਵਰ੍ਦ੍ਧਤੇ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਉਸਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਖੁਸ਼ੀ ਕਦੰਬ ਦੇ ਰੁੱਖ ਨਾਲ ਵਧਦੀ ਹੈ।
ਵਟਵृਕ੍ਸ਼ਃ ਸਮਭਵਤ੍ ਤਸ੍ਮਿਸ੍ਤਸ੍ਯ ਯਤਿਃ ਸਦਾ
ਉਸ ਤੋਂ ਵਟ ਦਾ ਰੁੱਖ ਉੱਗਿਆ, ਜੋ ਸਦਾ ਉਸਦਾ ਤਪੱਸਿਆ ਦਾ ਆਸਨ ਬਣਿਆ।
ਸਂਜਾਤਃ ਸ ਚ ਸ਼ਰ੍ਵਸ੍ਯ ਪਤਿਕृਤ੍ ਤਸ੍ਯ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ
ਇਹ ਵੀ ਸ਼ਰਵ ਦੇ ਲਈ ਬਣਿਆ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸਦੇ ਮਾਲਕ ਵਲੋਂ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ।
ਖ ਦਰਃ ਕਣ੍ਟਕੀ ਸ਼੍ਰੇਯਾਨਭਵਦ੍ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਣਃ
ਕਾਂਟਿਆਂ ਵਾਲਾ ਖਦੀਰ ਦਾ ਰੁੱਖ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਨਾਲੋਂ ਵਧੀਆ ਹੋ ਗਿਆ।
ਗਣਾਧਿਪਸ੍ਯ ਕੁਮ੍ਭਸ੍ਥੋ ਰਾਜਤੇ ਸਿਨ੍ਧੁਵਾਰਕਃ
ਸਿੰਧੁਵਾਰ, ਜੋ ਘੜੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ, ਗਣਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਕृष੍ਣੋਦੁਮ੍ਬਰਕੋ ਰੁਦ੍ਰਾਜ੍ਜਾਤਃ ਕ੍ਸ਼ੋਮਕਰੋ ਵृषਃ
ਕਾਲਾ ਉਦੁੰਬਰ ਦਾ ਰੁੱਖ ਰੁਦ੍ਰ ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ; ਕਪੜੇ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲਾ ਵੱਛ ਵੀ।
ਕਾਤ੍ਯਾਯਨਯਾਃ ਸ਼ਮੀਜਾਤਾਬਿਲ੍ਵੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਾਯਾਃ ਕਰੇ ऽਭਵਤ੍
ਕਾਟਿਆਯਨੀ ਤੋਂ ਸ਼ਮੀ ਦਾ ਰੁੱਖ ਹੋਇਆ; ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਬਿਲਵ ਦਾ ਫਲ ਆ ਗਿਆ।
ਵਾਸੁਕੇਰ੍ਵਿਸ੍ਤृਤੇ ਪੁਚ੍ਛੇ ਪृष੍ਠੇ ਦੂਰ੍ਵਾ ਸਿਤਾਸਿਤਾ
ਵਾਸੁਕੀ ਦੇ ਫੈਲੇ ਪੂੰਛ ਤੇ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਚਿੱਟੀਆਂ ਤੇ ਕਾਲੀਆਂ ਦੂਬਾਂ ਉੱਗੀਆਂ।
ਏਵਂ ਜਾਤੇषੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਤੇਨ ਤਤ੍ ਰਤਿਰ੍ਭਵੇਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਇਹ ਸਾਰੇ ਪੈਦਾ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਕਰਕੇ ਭਗਤੀ ਪੈਦਾ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯਾਂ ਸਂਪੂਜਯੇਦ੍ ਵਿष੍ਣੁਂ ਤੇਨ ਖਣ੍ਡੋ ऽਸ੍ਯ ਪੂਰ੍ਯਤੇ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸਦਾ ਹਿੱਸਾ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਓषਧੀਭਿਸ਼੍ਚ ਮੁਖ੍ਯਾਭਿਰ੍ਯਾਵਤ੍ਸ੍ਯਾਚ੍ਛਰਦਾਗਮਃ
ਅਤੇ autumn ਦੇ ਮੌਸਮ ਤੱਕ ਮੁੱਖ ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ ਨਾਲ।
ਮਣਿਮੁਕ੍ਤਾਪ੍ਰਵਾਲਾਨਿ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ
ਮੋਤੀ, ਮਣਕੇ, ਮੂंगा ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੇ ਕਪੜੇ।
ਤਿਕ੍ਤਾਨਿ ਚ ਨਿਵੇਦ੍ਯਾਨਿ ਤਾਨ੍ਯਖਣ੍ਡਾਨਿ ਯਾਨਿ ਹਿ
ਕੜਵੇ ਭੋਜਨ, ਜੋ ਪੂਰੇ ਤੇ ਅਟੁੱਟ ਹਨ।
ਯਦਾ ਸਂਵਤ੍ਸਰਂ ਪੂਰ੍ਣਮਖਣ੍ਡਂ ਭਵਤੇ ਗृਹੇ
ਜਦੋਂ ਘਰ ਵਿੱਚ ਪੂਰਾ ਇੱਕ ਸਾਲ ਬਿਨਾ ਟੁੱਟੇ ਲੰਘ ਜਾਂਦਾ ਹੈ,
ਸ੍ਨਾਨੇਨ ਤੇਨ ਸ੍ਨਾਯੀਤ ਯੇਨਾਖਣ੍ਡਂ ਹਿ ਵਤ੍ਸਰਮ੍
ਉਸ ਚੀਜ਼ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਾਲ ਪੂਰਾ ਤੇ ਅਟੁੱਟ ਰਿਹਾ।