ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜਦੋਂ ਭਗਵਾਨਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤ੍ਰਿਣੈਤ੍ਰ ਧਾਰੀ ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ—"ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਹੇ ਤਿੰਨ ਅੱਖ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ!"। ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ 'ਤੇ ਚੰਦਨ ਲਗਾ ਕੇ, ਧੂਪ ਜਲਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਤਿਲ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਚਾਵਲ ਦੀ ਭੇਟ ਅਰਪਿਤ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਪਾਸਕ ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, "ਉਮਾ ਦੇ ਪਤਿ ਮਹਾਦੇਵ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਣ।" ਉਪਵਾਸ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਵੈਦਿਕ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਤ੍ਰਿਣੈਤ੍ਰ ਧਾਰੀ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਨਾਲ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ, ਮੈਂ ਦੁਖੀ ਹਾਂ, ਮੇਰੀ ਪੀੜਾ ਦੂਰ ਕਰੋ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਾਵ ਭੀਨਾ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਪਵਾਸ ਦੀ ਪੂਰੀ ਰੀਤਿ ਨਾਲ ਪਾਲਣਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਉਪਾਸਨਾ ਜਾਸਮਿਨ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ, ਧੂਪ ਅਤੇ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਜੋੜੇ ਵਾਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਭੇਂਟ ਕਰਕੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਮਝਦਾਰ ਉਪਾਸਕ ਗੁਗ्गਲ ਅਤੇ ਮਹਿਸੂਸ ਘਿਉ ਵਿੱਚ ਮਿਲੀ ਮੱਝ ਦੀ ਲੇਪ ਨਾਲ ਬਣੀ ਧੂਪ ਅਰਪਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਭੋਜਨ ਦੀ ਭੇਟ, ਮ੍ਰਿਗਚਰਮਾ ਅਤੇ ਦਾਨ ਦੇਣ ਦੀ ਵਿਧੀ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਹੈ। ਪੂਰੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ, ਭਗਵਾਨਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਦਾ ਯਤਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਆਮ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਉਚਿਤ ਹੈ। ਮਹਾਦੇਵ ਦੇ ਨਾਮ ਜਪਣ ਨਾਲ, ਮ੍ਰਿਤਯੂ ਤੱਕ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਜਨੇਊ ਧਾਰੀ ਹਨ ਅਤੇ ਮਨੋਂ ਭਗਤ ਹਨ, ਉਹ ਪੱਕਾ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਭੇਂਟ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਤ੍ਰਿਣੈਤ੍ਰ ਨੂੰ ਧੂਪ ਅਰਪਣ ਕਰਨ ਨਾਲ ਭਵਿੱਖ ਵਿੱਚ ਸੁਖ-ਸਮ੍ਰਿਧੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਭਗਤ ਛਾਤਰੀ, ਵਸਤ੍ਰ ਅਤੇ ਮਾਲਾ ਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਭਾਵਨਾ ਸਹਿਤ, ਇਹ ਸਭ ਕਰਮ ਕਰਕੇ, ਵਿਸ਼ਵਨਾਥ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਫੈਦ ਧਤੂਰੇ ਦੇ ਫੁੱਲ ਅਤੇ 'ਸਿਲਹਕਾ' ਦੀ ਧੂਪ ਭੀ ਅਰਪਣ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਉਚੇ ਸੁਰ ਵਿੱਚ ਉਚਾਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ—"ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਦਕ੍ਸ਼ ਯਜਨਾ ਦੇ ਨਾਸਕ!"। ਸ਼ੁਭ ਪੱਤਿਆਂ ਅਤੇ ਫਲਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਟਹਿਨੀਆਂ ਨਾਲ, ਸੁਗੰਧਤ ਪਦਾਰਥਾਂ ਦੀ ਧੂਪ ਭੇਂਟ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਦਹੀਂ-ਚਾਵਲ, ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਪੱਕੇ ਚਾਵਲ, ਦਾਲਾਂ ਅਤੇ ਮਿੱਠੇ ਪਕਵਾਨ ਭੀ ਭੇਂਟ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਗਿਆਨੀ ਉਪਾਸਕ 'ਗੰਗਾਧਰ' ਅਤੇ 'ਸ਼ੰਭੂ' ਦੇ ਨਾਮ ਜਪਦੇ ਹਨ। ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਕਹਿਆ, ਉਪਾਸਕ ਅਖੂਟ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸਭ ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਆਪ ਹੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਉਪਦੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਇਹੀ ਸੱਚ ਹੈ। ਫਿਰ ਕਥਾ ਅੱਗੇ ਵਧਦੀ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਨਾਭੀ ਤੋਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜੀਵ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ ਜੋ ਦੇਵਤਾ ਬਣੇ। ਉਸ ਦੀ ਪਰਮ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਕਦੰਬ ਦੇ ਰੁੱਖ ਰਾਹੀਂ ਵਧਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਤੋਂ ਇੱਕ ਵਟਵ੍ਰਿੱਛ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਦੇ ਤਪ ਆਸਨ ਵਜੋਂ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਵੀ ਸ਼ਰਵ (ਸ਼ਿਵ) ਲਈ ਉਸ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਹੀ ਬਣਾਇਆ। ਖੜੀਰ ਦਾ ਕਾਂਟਿਆਂ ਵਾਲਾ ਰੁੱਖ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਦੇ ਕਿਰਿਆ ਤੋਂ ਵੀ ਉੱਤਮ ਹੋ ਗਿਆ। ਸਿੰਧੁਵਾਰ ਦਾ ਪੌਦਾ, ਘੜੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ, ਗਣਾਂ ਦੇ ਨਾਥ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਕਾਲਾ ਉਡੁੰਬਰ ਰੁੱਖ ਰੁਦ੍ਰ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ; ਨਾਂਲ ਉਪਕਾਰਕ ਵਸਤ੍ਰ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲਾ ਬੈਲ ਵੀ। ਕਾਟਿਆਯਨੀ ਤੋਂ ਸ਼ਮੀ ਦਾ ਰੁੱਖ ਜੰਮਿਆ; ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਬਿਲਵ ਪੱਤਰ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ। ਵਾਸੁਕੀ ਨਾਗ ਦੀ ਲੰਮੀ ਪੂੰਛ ਤੇ ਪਿੱਠ 'ਤੇ, ਚਿੱਟੇ ਤੇ ਕਾਲੇ ਦੋਹਾਂ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਹਾਂ ਉੱਗੀਆਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਦ ਇਹ ਸਭ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਰਾਹੀਂ ਭਗਤੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੀ ਭੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਪੂਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ ਨਾਲ, ਜਿੰਨਾ ਚਿਰ ਪਤਝੜ ਦਾ ਮੌਸਮ ਰਹੇ, ਉਪਚਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਰਤਨਾਂ, ਮੋਤੀਆਂ, ਮੂੰਗਿਆਂ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਭੇਟ ਕਰਨੀ ਉਚਿਤ ਹੈ। ਕਰਵੇਲੇ, ਅਟੁੱਟ ਪਦਾਰਥ ਭੀ ਭੇਟ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਘਰ ਵਿੱਚ ਪੂਰਾ ਸਾਲ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਅਟੁੱਟ ਰਹੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਪਦਾਰਥ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਾਲ ਭਰ ਕੁਝ ਵੀ ਟੁੱਟਿਆ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਇਹ ਸਭ ਕਰਮ, ਉਪਦੇਸ਼ ਅਤੇ ਵਿਧੀਆਂ, ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਆਪ ਹੀ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਦੱਸੀਆਂ ਹਨ।