ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਮੰਦਰ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਅਖੂਟ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇੱਥੇ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਸਵੇਰੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਧਤੂਰੇ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰੇ। ਫਿਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਸਮੇਤ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਉਚਿਤ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ, ਸਾਰਜਾ ਰਾਲ ਦੀ ਧੂਪ ਅਤੇ ਸ਼ਹਦ ਤੇ ਮਿੱਠੇ ਪਾਨੀਆਂ ਨਾਲ ਹੋਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਹਿਰਣਾਕਸ਼ਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਲ ਦਾ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਮੌਕੇ 'ਤੇ, ਸ਼੍ਰੀ-ਵਾਸਨਾ ਰਾਲ ਦੀ ਧੂਪ ਅਤੇ ਸ਼ਹਦ-ਚੌਲ ਦੀ ਖੀਰ ਭੋਗ ਰੱਖਣ ਦੀ ਵਿਧੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗਊਆਂ ਵਿੱਚ ਜੋ ਅਡੋਲ ਹੈ, ਉਹ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਵੇ—ਇਹ ਬਿਨਾ ਰੁੱਖੇਪਣ ਦੇ ਬੋਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਮਾਰਗਸ਼ੀਰਸ਼ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਦਹੀਂ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਅਤੇ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਸ਼ੁਭ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਵਿਦਵਾਨ ਮਨੁੱਖ "ਨਮਸਕਾਰ! ਸ਼ਰਵਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਣ" ਆਦਿ ਸ਼ਬਦ ਉਚਾਰਣ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਸ਼ਹਦ ਦੀ ਰਾਲ ਦੀ ਧੂਪ, ਅਤੇ ਸ਼ਹਦ ਤੇ ਮਿੱਠੀਆਂ ਲੋਈਆਂ ਦਾ ਭੋਗ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ "ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ!" ਕਹਿ ਕੇ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਨਾ ਉਚਿਤ ਹੈ। ਧੂਪ, ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਚੰਦਨ ਲਗਾਉਣ ਅਤੇ ਤਿਲ ਮਿਲੇ ਚੌਲ ਦਾ ਭੋਗ ਲਗਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਸਮੇਂ, "ਉਮਾ ਦੇ ਪਤੀ ਮਹਾਦੇਵ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਣ" ਇਹ ਬੋਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਵਰਤ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਮਹਾਦੇਵ ਦਾ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, "ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ, ਮੈਨੂੰ ਦੁੱਖ ਹੈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਮੇਰਾ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰੋ, ਜਿਵੇਂ ਉਚਿਤ ਹੋਵੇ"—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਰਦਾਸ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਵਰਤ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜੰਮੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸਮਰਪਣ ਨਾਲ, ਜਾਸੁਮਿਨ ਦੇ ਫੁੱਲ, ਧੂਪ ਤੇ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ, ਉਸਦੇ ਨਾਮ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਕੱਪੜਿਆਂ ਦੀ ਜੋੜੀ ਭੇਟ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਗੁਗਲ ਤੇ ਮਹਿਸੂਸ ਮਵੈਸ਼ੀ ਦੇ ਉਪਲੇ ਵਿੱਚ ਘੀ ਮਿਲਾ ਕੇ ਧੂਪ ਕਰੇ। ਭੋਗ ਸਮੇਤ, ਮ੍ਰਿਗਚਰਮਾ ਦਾ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਨਿਯਮਿਤ ਹੈ। ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਦਾ ਉੱਦਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਪੂਜਾ, ਆਮ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਨਾਮ ਉਚਾਰੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਕਾਲ ਨੂੰ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਜਨ ਜਨੇਊ ਧਾਰੀ ਹਨ ਅਤੇ ਮਨੋਂ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪੱਕਾ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਭੇਟ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਧੂਪ ਦੀ ਭੇਟ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਭਵਿੱਖ ਵਿੱਚ ਸੁਖ-ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਭਗਤ ਨੂੰ ਛਤਰੀ, ਵਸਤ੍ਰ ਅਤੇ ਮਾਲਾ ਦਾਨ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ, ਇਹ ਸਭ ਪ੍ਰਭੂ ਵਿਸ਼ਵਨਾਥ ਦੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਲਈ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਧੂਪ ਵਿੱਚ ਸਫੈਦ ਧਤੂਰੇ ਦੇ ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਸਿਲਹਕਾ ਭੇਟ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। "ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ, ਦੱਖਾ ਦੇ ਯਜ్ఞ ਦੇ ਨਾਸਕ"—ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਉਚਾਰਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਸ਼ੁਭ ਪੱਤਿਆਂ ਅਤੇ ਫਲ ਵਾਲੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਨਾਲ ਧੂਪ ਤੇ ਸੁਗੰਧੀ ਭੇਟ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਦਹੀਂ-ਚੌਲ, ਦੁੱਧ-ਚੌਲ, ਦਾਲਾਂ ਅਤੇ ਮਿੱਠੀਆਂ ਲੋਈਆਂ ਦਾ ਭੋਗ ਲਗਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ "ਗੰਗਾਧਰ" ਅਤੇ "ਸ਼ੰਭੂ" ਦੇ ਨਾਮ ਉਚਾਰਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਮਨੁੱਖ ਅਖੂਟ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਿੱਧਾਂਤ ਖੁਦ ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਸੀ—ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਨਹੀਂ। ਫਿਰ, ਉਸ ਮਹਾਪੁਰਖ ਦੇ ਨਾਭੀ ਤੋਂ ਇਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ ਜੋ ਦੇਵਤਾ ਬਣ ਗਏ। ਇਸ ਲਈ, ਕਦੰਬ ਦੇ ਰੁੱਖ ਰਾਹੀਂ ਉਸਦੀ ਪਰਮ ਆਨੰਦਤਾ ਵਧੀ। ਉਸ ਤੋਂ, ਇੱਕ ਵਟਵ੍ਰਿੱਖ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸਦੇ ਤਪ ਆਸਨ ਵਜੋਂ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਵੀ ਸ਼ਰਵਾ ਲਈ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸਦੇ ਸਵਾਮੀ ਵਲੋਂ। ਖਡੀਰ ਦਾ ਕਾਂਟਿਆਂ ਵਾਲਾ ਰੁੱਖ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਦੇ ਕੰਮ ਨਾਲੋਂ ਵੀ ਉੱਤਮ ਬਣ ਗਿਆ। ਸਿੰਧੁਵਾਰ, ਮਟਕੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ, ਸਭ ਦੇ ਉੱਤੇ ਰਾਜਾ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।