ਇੱਕ ਸੰਤ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਮਹਾਰਾਜ ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੂੰ ਸੁਗੰਧਿਤ ਵਸਤਾਂ ਭੇਟ ਕਰਦਿਆਂ, ਨਿਵੇਦਨ ਕੀਤਾ ਕਿ, “ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਸਾਡਾ ਸੌਣ ਵਾਲਾ ਸਥਾਨ ਕਦੇ ਵੀ ਖਾਲੀ ਨਾ ਰਹੇ।” ਉਹ ਅੱਗੇ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, “ਹੇ ਅਤੁਲ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਸੱਚਾਈ ਦੇ ਬਲ ਤੇ ਮੇਰਾ ਘਰ-ਘਰਾਸਥੀ ਕਦੇ ਨਾਸ ਨਾ ਹੋਵੇ।” ਰਾਤ ਨੂੰ, ਉਹ ਦਿਵ੍ਯ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਸਮਝਾਉਂਦੇ ਹਨ ਕਿ ਭੋਜਨ ਸਦਾ ਤੇਲ ਅਤੇ ਖਾਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ‘ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਵਾਹਕ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਣ’ ਇਹ ਜਪਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਹੋਮ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਤੱਕ ਸੂਰਜ ਬਿਛੂਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਵਿਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਤੱਕ—ਜਦ ਸੂਰਜ ਤੁਲਾ ਰਾਸ਼ੀ ਵਿਚ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਹਰਿ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੋਂਦੀ ਹੈ; ਫਿਰ, ਸ਼ਿਵ ਜਾਗਦੇ ਹਨ। ਆਪਣੇ ਸਮਰਥ ਅਨੁਸਾਰ, ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਚਾਦਰਾਂ ਅਤੇ ਵਿਛੋਣੇ ਭੇਟ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਇਹ ਕਰਮ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਕਿਸੇ ਦੀ ਵੀ ਵਿਛੋੜਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਜਦ ਮ੍ਰਿਗਸ਼ੀਰਾ ਨਕਸ਼ਤਰ ਨਾਲ ਅਠਵੀਂ ਤਿੱਥ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਇਹ ਸਮਾਂ ਯਾਦਗਾਰ ਹੈ। ਉਥੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਵਾਸ ਕਰਨਾ ਅਖੁੱਟ ਪੂਜਾ ਸਮਝੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਧਤੂਰੇ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਣੇਤ੍ਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਸਮੇਤ ਭੋਜਨ ਭੇਟ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸਰਜਾ ਗੂੰਦ ਦੀ ਧੂਪ, ਅਤੇ ਸ਼ਹਦ, ਮਿੱਠੇ ਪਾਨੀ ਨਾਲ ਹੋਮ ਕਰਨਾ ਉਚਿਤ ਹੈ। ‘ਹਿਰਣਿਆਕਸ਼ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਣ’ ਇਹ ਜਪਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਨਿਯਮਤ ਦਾਨ ਤਿਲ ਹੈ। ਸ਼੍ਰੀ-ਵਾਸਨਾ ਗੂੰਦ ਦੀ ਧੂਪ, ਅਤੇ ਸ਼ਹਦ-ਚਾਵਲ ਦੀ ਖੀਰ ਹੋਮ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ‘ਗਾਵਾਂ ਵਿਚ ਜੋ ਅਡੋਲ ਹਨ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਣ’ ਇਹ ਸ਼ਾਂਤਿ ਨਾਲ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਮਾਰਗਸ਼ੀਰ ਮਹੀਨੇ ਵਿਚ ਦਹੀਂ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਤੇ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਸ਼ੁਭ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ‘ਨਮਸਕਾਰ! ਸ਼ਰਵਾ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਣ’ — ਇਹ ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਉਚਾਰਣ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸ਼ਹਦ ਦੀ ਗੂੰਦ ਦੀ ਧੂਪ, ਅਤੇ ਸ਼ਹਦ ਤੇ ਮਿੱਠੀਆਂ ਰੋਟੀਆਂ ਦੀ ਹੋਮ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ‘ਨਮੋ ਤ੍ਰਿਣੇਤ੍ਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ!’ ਇਹ ਬੋਲ ਕੇ, ਧੂਪ, ਚਰਨਾਂ ਤੇ ਚੰਦਨ ਲਗਾ ਕੇ, ਤਿਲ ਮਿਲੇ ਚਾਵਲ ਦਾ ਭੋਜਨ ਭੇਟ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ‘ਉਮਾ ਪਤੀ ਮਹਾਦੇਵ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਣ’ ਇਹ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਪਵਾਸ ਪੂਰਾ ਹੋਣ ’ਤੇ, ਤ੍ਰਿਣੇਤ੍ਰ ਦਾ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ‘ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਮੈਂ ਦੁਖੀ ਹਾਂ, ਮੇਰਾ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰੋ’ — ਇਹ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਉਪਵਾਸ ਦੀ ਪਾਲਨਾ, ਹੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਚੰਬੇ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ, ਧੂਪ ਤੇ ਚੰਦਨ ਭੇਟ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਜੋੜਾ ਵਸਤ੍ਰ ਭੇਟ ਕਰਕੇ, ਨਾਮ ਜਪਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸਿਆਣਾ ਵਿਅਕਤੀ ਗੁਗਲ ਅਤੇ ਮੱਝ ਦੀ ਲੇੜੀ ਨੂੰ ਘਿਉਂ ਵਿਚ ਮਿਲਾ ਕੇ ਧੂਪ ਕਰੇ। ਭੋਜਨ ਤੇ ਮ੍ਰਿਗਚਰਮ ਸਮੇਤ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਨਿਯਮਿਤ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਦੀ ਕਿਰਿਆ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਆਮ੍ਰ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਨਾਮ ਜਪਣ, ਜੋ ਮੌਤ (ਕਾਲ) ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਨੇਊ ਪਾਇਆ ਗਿਆ ਤੇ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪੱਕਾ ਭੋਜਨ ਭੇਟ ਕਰਨ। ਤ੍ਰਿਣੇਤ੍ਰ ਨੂੰ ਧੂਪ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਨਾਲ ਭਵਿੱਖ ਵਿਚ ਸੁਖ-ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਭਗਤ ਨੂੰ ਛਤਰੀ, ਵਸਤ੍ਰ ਤੇ ਮਾਲਾ ਦਾਨ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਇਹ ਸਭ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤਿ ਵਾਸਤੇ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਧਤੂਰੇ ਦੇ ਸਫੈਦ ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਸਿਲਹਾਕਾ ਦੀ ਧੂਪ ਚੜ੍ਹਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ‘ਨਮਸਕਾਰ, ਦੱਖਾ ਦੇ ਯਜਨ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੇ!’ ਇਹ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਉਚਾਰਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਲ ਵਾਲੀਆਂ ਮੰਗਲਕ ਪੱਤੀਆਂ ਅਤੇ ਸੁਗੰਧਿਤ ਪਦਾਰਥਾਂ ਦੀ ਧੂਪ ਭੇਟ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਸ਼ਰਧਾ ਅਤੇ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ, ਵਿਆਪਕ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਸੰਸਾਰਕ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।