ਮੁਨੀਆਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਹਰੀ ਅਤੇ ਈਸ਼ ਦੇ ਪੂਜਨ ਦੀ ਰੀਤ ਕਿਵੇਂ ਹੈ। ਸ਼ਰਵ ਅਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਕੇਸ਼ਵ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਲਈ ਕਿਹੜਾ ਢੰਗ ਹੈ? ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਲਛਮੀ ਦੇ ਪਤੀ, ਸਰਪ ਦੇ ਕੰਡਲੀਆਂ ਉੱਤੇ ਆਰਾਮ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਦੇਵੀਆਂ ਵੀ, ਇੱਕ-ਇੱਕ ਕਰਕੇ, ਨੀਂਦ ਵਿਚ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਸਭ ਕੁਝ ਆਪਣੇ ਆਪਣੇ ਢੰਗ ਨਾਲ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਜਨਾਰਦਨ ਦੀ ਆਰਾਧਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇੱਕਾਦਸ਼ੀ ਦੇ ਦਿਨ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਰਾਮ ਕਰਵਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਜਨੇਊ ਪਾ ਕੇ, ਅਤੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲਏ ਹੋਏ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਲਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਾ ਕੇ, ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਲੈ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਸੁਤਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਵਿਸ਼ਰਾਮ ਕਦੰਬ ਦੇ ਸੁਗੰਧਤ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਈ ਗਈ ਚੌਕੀ ਉੱਤੇ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਸੋਨੇ ਦਾ ਕੰਵਲ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਨਰਮ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਛਾਈ ਗਈ ਗੱਦੀ ਰੱਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਬਿਛੌਨੇ ਲਈ ਚਿੱਤੇ ਦੀ ਖਾਲ ਅਤੇ ਜਟਾਵਾਂ ਦੀ ਗੰਢੀ ਹੋਈ ਗੰਢ ਵੀ ਰੱਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਰਾਤ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸੂਰਜ ਦੀ ਦੱਖਣੀ ਗਤੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ couch ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ਰਾਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਉੱਚਾ ਰਸਤਾ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਪੰਜਵੇਂ ਦਿਨ ਵਿਨਾਇਕ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸੇ ਦਿਨ ਧਰਮਰਾਜ ਦੀ ਵੀ। ਅੱਠਵੇਂ ਦਿਨ ਕਾਤਿਆਯਨੀ ਦੀ, ਨੌਵੇਂ ਦਿਨ ਕਮਲ-ਵਾਸਨੀ ਮਾਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਪੱਖ ਦੀ ਇੱਕਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸਾਧਿਆ ਵੀ ਨੀਂਦ ਵਿਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਾ ਨੀਂਦ ਵਿਚ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤਦੋਂ ਵਰਖਾ ਰੁੱਤ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਸਮੇਂ ਕਾਂਵੇ, ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਭਾਰ ਨਾਲ, ਵੀ ਨੀਂਦ ਵਿਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਦੂਜਾ ਦਿਨ ਬੜਾ ਸ਼ੁਭ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ "ਖਾਲੀ ਨਾ ਹੋਈ ਚੌਕੀ ਤੋਂ ਜਾਗਣਾ" ਆਖਦੇ ਹਨ। ਲਛਮੀ ਦੇ ਨਾਲ ਸੋਫੇ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਸੁਗੰਧ ਅਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ, ਹੇ ਮੁਨਿ, ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੂੰ ਸੁਗੰਧਤ ਚੀਜ਼ਾਂ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਅਰਦਾਸ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਰਦਾਸ ਕਰੀਦੀ ਹੈ ਕਿ, "ਸਾਡਾ ਬਿਸਤਰਾ ਕਦੇ ਵੀ ਖਾਲੀ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਸਦਾ ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਰਹੇ। ਹੇ ਅਪਾਰ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਸੱਚ ਦੀ ਬਰਕਤ ਨਾਲ, ਮੇਰਾ ਘਰ-ਗ੍ਰਿਹਸਥੀ ਕਦੇ ਨਾਸ ਨਾ ਹੋਵੇ।" ਰਾਤ ਨੂੰ, ਹੇ ਦਿਵਯ ਮੁਨਿ, ਐਸਾ ਭੋਜਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਜੋ ਤੇਲ ਅਤੇ ਖਾਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋਵੇ। "ਲਛਮੀ ਦੇ ਧਾਰੀਏ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਣ," ਇਹ ਉਚਾਰ ਕੇ ਹੋਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਤੱਕ ਸੂਰਜ ਬਿਛੂਆਂ ਦੇ ਢੇਰਾਂ ਵਿਚ ਦਿਸਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਤੱਕ ਇਹ ਰੀਤ ਚੱਲਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਜਦ ਸੂਰਜ ਤੁਲਾ ਰਾਸ਼ੀ ਵਿਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਹਰੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਫਿਰ ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸ਼ਿਵ ਜਾਗਦੇ ਹਨ। ਆਪਣੇ ਸਮਰਥ ਅਨੁਸਾਰ, ਵਿਛੌਨਾ ਤੇ ਚਾਦਰ ਆਦਿ ਨਾਲ ਇਹ ਕਰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਇਹ ਸਭ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਕਿਸੇ ਦਾ ਵੱਖਰਾ ਹੋਣਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਜਦ ਮ੍ਰਿਗਸ਼ਿਰਾ ਨਕਸ਼ਤਰ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਅੱਠਵੀਂ ਤਿਥੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਵਧੀਆ ਸਮਾਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮੰਦਰ ਵਿਚ ਰਹਿਣਾ, ਅਖੰਡ ਪੂਜਾ ਵਾਂਗ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਕੇ, ਤਿਨ੍ਹ੍ਹ ਅੱਖ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਧਤੂਰੇ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ, ਸੋਨੇ ਸਮੇਤ, ਹੋਮ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਸਰਜਾ ਰਾਲ ਦਾ ਧੂਪ ਅਤੇ ਸ਼ਹਿਦ ਤੇ ਮਿਠੇ ਪਾਨੀ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਚੜ੍ਹਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। "ਹਿਰਣ੍ਯਾਖ੍ਸ਼ਾ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਵੇ," ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਤਿਲ ਦਾ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸ਼੍ਰੀ-ਵਾਸਨਾ ਰਾਲ ਦਾ ਧੂਪ ਤੇ ਸ਼ਹਿਦ-ਚਾਵਲ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। "ਗਊਆਂ ਵਿਚ ਜੋ ਅਡੋਲ ਹਨ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਣ," ਇਹ ਬਿਨਾਂ ਰੁੱਖੇ ਬੋਲਣ ਦੇ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਮਾਰਗਸ਼ੀਰਸ਼ ਮਹੀਨੇ ਵਿਚ, ਦਹੀਂ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਸ਼ੁਭ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। "ਨਮਸਕਾਰ! ਸ਼ਰਵ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਣ," ਇਹ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਲੋਂ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਹਿਦ ਵਾਲੀ ਰਾਲ ਦਾ ਧੂਪ ਤੇ ਸ਼ਹਿਦ-ਮਿਠੇ ਪਕਵਾਨ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਚੜ੍ਹਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।