ਤ੍ਰੈ-ਨੇਤ੍ਰ ਧਾਰੀ ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਨਾਲ ਜਲਦੀ ਹੋਈ ਚੱਕੀ ਵਾਂਗ ਘੁੰਮਦਾ ਫਿਰਿਆ। ਨਾਗ, ਵਿਦਿਆਧਰ, ਪੰਛੀ ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ—ਇਹ ਸਭ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਆਸਥਾਨ ਤੇ ਪਹੁੰਚੇ, ਹੇ ਮਹਾਤਮਨ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਹ ਸਾਰੀ ਘਟਨਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ। ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ, ਜੋ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦਾ ਨਿਵਾਸ ਹੈ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਕਾਰਨ ਲਿਆ ਗਿਆ। ਉਸੇ ਸੂਰਜ ਦੀ خاطر ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਵਾਰਾਣਸੀ ਲਿਆਇਆ। ਫਿਰ ਉਸ ਪਹਾੜ ਨੂੰ 'ਲੋਲਾ' ਨਾਮ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਮੁੜ ਰਥ ਤੇ ਰਖਿਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਸਾਕਾ ਅਤੇ ਨਗਰ ਸਮੇਤ, ਉਸ ਨੂੰ ਫਿਰ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਵੈਰਾਜਾ ਨੇ ਕੇਸ਼ਵ, ਦਿਵਯ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ। ਭਵ ਦੇ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਾਲੇ ਜਾਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਸੂਰਜ ਸੜਿਆ ਨਹੀਂ। ਅਤੇ ਸਵੈ-ਭੂ, ਜੋ ਰਾਤ ਦੇ ਯਾਤਰੀਆਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ, ਉਸ ਦੇ ਨਗਰ ਅਤੇ ਸਾਕਾ ਸਮੇਤ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਦੱਸੋ ਕਿ ਹਰੀ ਅਤੇ ਈਸ਼ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਿਵੇਂ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸਰਵ ਅਤੇ ਬੁਧਿਮਾਨ ਕੇਸ਼ਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਲਈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਸ਼੍ਰੀ ਦੇ ਪਤੀ ਹਨ, ਸੱਪ ਦੀ ਲਪਟ ਵਿੱਚ ਸੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਮਾਤਾਵਾਂ ਵੀ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਕਰਕੇ ਨੀਂਦ ਵਿਚ ਚਲੀ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਪਹਿਲਾਂ ਜਨਾਰਦਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਗਿਆਰਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵਿਦੀਵਤ ਨੀਂਦ ਵਿਚ ਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਯਜਨੋਪਵੀਤ ਧਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਨੀਂਦ ਵਿਚ ਲਿਆਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਕਦੰਬ ਦੇ ਸੁਗੰਧਤ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਈ ਹੋਈ ਵਿਛੋਣੀ ਤੇ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਕਮਲ ਦੀ ਬਣੀ ਹੋਈ ਮੰਜੀ ਤੇ, ਨਰਮ ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵਿਛਾਈ ਗਈ ਚਾਦਰ ਤੇ, ਬਾਘ ਦੀ ਖਾਲ ਅਤੇ ਜਟਾਂ ਦੀ ਗਾਂਠ ਵੀ ਵਿਛੋਣੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੁਤਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਰਾਤ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਇਹ ਸੂਰਜ ਦੀ ਦੱਖਣੀ ਗਤੀ ਹੈ। ਉਹ ਮੰਜੀ ਤੇ ਸੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਉੱਚਾ ਮਾਰਗ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਪੰਜਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ ਵਿਨਾਇਕ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਦਿਨ ਧਰਮਰਾਜ ਦੀ ਵੀ। ਅਠਵੀਂ ਨੂੰ ਕਾਟਿਆਯਨੀ ਦੀ, ਨੌਂਵੀਂ ਨੂੰ ਪਦਮ ਆਸਥਾਨ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਅੰਧੇਰੀ ਪਖਵਾਡੀ ਦੀ ਗਿਆਰਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸਾਧਿਆ ਵੀ ਨੀਂਦ ਵਿਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਾ ਨੀਂਦ ਵਿਚ ਹਨ, ਵਰਖਾ ਦਾ ਮੌਸਮ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕਾਂ, ਜੋ ਉਸ ਮੌਸਮ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਭਾਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਨੀਂਦ ਵਿਚ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਦੂਜਾ ਦਿਨ ਸ਼ੁਭ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ 'ਖਾਲੀ ਵਿਛੋਣੀ ਤੋਂ ਜਾਗਣਾ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮੰਜੀ ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਸਮੇਤ, ਸੁਗੰਧ ਅਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ, ਹੇ ਮਹਾਤਮਨ, ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸੁਗੰਧਤ ਵਸਤੂਆਂ ਅਰਪਣ ਕਰਕੇ, ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਸਾਡੀ ਵਿਛੋਣੀ ਕਦੇ ਖਾਲੀ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਹੇ ਅਸੀਮ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਸੱਚਾਈ ਨਾਲ, ਮੇਰੇ ਘਰ-ਗ੍ਰਹਸਥੀ ਦਾ ਨਾਸ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।" ਰਾਤ ਨੂੰ, ਹੇ ਦਿਵਯ ਮਹਾਤਮਨ, ਤੇਲ ਅਤੇ ਖਾਰ-ਰਹਿਤ ਭੋਜਨ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। "ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਧਾਰੀ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਣ," ਐਸਾ ਉਚਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਆਹੁਤੀ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜਦ ਤੱਕ ਸੂਰਜ ਬਿਛੂਆਂ ਦੇ ਢੇਰਾਂ ਵਿਚ ਦਿੱਖਦਾ ਰਹੇ, ਤਦ ਤੱਕ—ਜਦ ਸੂਰਜ ਤੁਲਾ ਰਾਸ਼ੀ ਵਿਚ ਹੋਵੇ, ਹਰੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ, ਸ਼ਿਵ ਜਾਗਦਾ ਹੈ। ਵਿਛੋਣੀ ਅਤੇ ਚਾਦਰ, ਆਪਣੇ ਸਮਰਥ ਅਨੁਸਾਰ, ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਕੇ—ਜਦ ਇਹ ਕਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇੱਥੇ ਕਿਸੇ ਲਈ ਵਿੱਛੋੜਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਜਦ ਮ੍ਰਿਗਸ਼ਿਰਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਹ ਯਾਦ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ ਅਠਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਉਹੀ ਸਮੇਂ ਦੀ ਸਹੀ ਤਾਰੀਖ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।