ਜਦੋਂ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਮਹਾਦੇਵ ਜੀ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਉਸ ‘ਤੇ ਪਈ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚੋਂ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਪੱਥਰ ਨੂੰ ਬਿਨਾਂ ਰੋਕ-ਟੋਕ ਦੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਐਵੇਂ ਹੀ ਡਿੱਗਿਆ। ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚੋਂ ਡਿੱਗਦੇ ਸਮੇਂ ਉਹ ਕਿੰਨਰਾਂ ਅਤੇ ਚਾਰਣਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਹਾਲਤ ਅਜਿਹੀ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਅੱਧ-ਪੱਕਾ ਤਾੜ ਦਾ ਫਲ ਬਾਂਦਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ—"ਜੇਕਰ ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਗਲ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਹਰੀ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਡਿਗ।" ਉਹਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹਰੀ ਦਾ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਖੇਤਰ ਕਿਹੜਾ ਹੈ? ਮੈਨੂੰ ਜਲਦੀ ਦੱਸੋ!" ਫਿਰ ਉੱਤਰ ਮਿਲਿਆ, "ਇਹ ਖੇਤਰ ਵਾਸੁਦੇਵ ਅਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਦੋਹਾਂ ਲਈ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹੋਇਆ ਹੈ।" ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਖੇਤਰ ਹਰੀ ਦਾ, ਵਾਰਾਣਸੀ ਨਾਂ ਵਾਲਾ ਸ਼ਹਿਰ ਹੈ। ਇਹ ਖੇਤਰ ਵਾਰੁਣਾ ਅਤੇ ਅਸੀ ਦਰਿਆਵਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਧਰਤੀ ‘ਤੇ ਉਤਰੇਾ। ਫਿਰ ਉਹ ਵਾਰੁਣਾ ਦਰਿਆ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਓਥੇ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਦੇ ਅੱਗ ਦੀ ਤਪਿਸ਼ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਉਹ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਘੁੰਮਦਾ ਫਿਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਨਾਗ, ਵਿਦਿਆਧਰ, ਪੰਛੀ ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ—ਇਹ ਸਭ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਗਏ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਘਟਨਾ ਦੱਸੀ। ਸੋਹਣੇ ਮੰਦਰਾਚਲ ਪਹਾੜ, ਜੋ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦਾ ਨਿਵਾਸ ਸਥਾਨ ਹੈ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਕਾਰਨ ਉਥੇ ਲਿਆਇਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰਤਾ ਕਰਕੇ, ਮੰਦਰਾਚਲ ਨੂੰ ਵਾਰਾਣਸੀ ਲਿਆਇਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਪਹਾੜ ਨੂੰ "ਲੋਲਾ" ਨਾਮ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਫਿਰ ਚੜ੍ਹੀ ‘ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਸਬੰਧੀਆਂ ਅਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਸਮੇਤ, ਉਸ ਨੂੰ ਫਿਰ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਵਸਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਕੇਸ਼ਵ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਦਾ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਵੈਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਭਾਵਾ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟਿਆ ਗਿਆ ਸੂਰਜ, ਫਿਰ ਵੀ ਸੜਿਆ ਨਹੀਂ। ਅਤੇ ਸਵੈ-ਭੂ (ਬ੍ਰਹਮਾ) ਨੇ, ਰਾਤ ਦੇ ਯਾਤਰੀਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ (ਚੰਦ੍ਰਮਾ) ਨੂੰ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਅਤੇ ਸਬੰਧੀਆਂ ਸਮੇਤ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਵਸਾ ਦਿੱਤਾ। ਹੁਣ ਦੱਸੋ, ਹਰੀ ਤੇ ਈਸ਼ (ਵਿਸ਼ਨੁ ਤੇ ਮਹਾਦੇਵ) ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਿਵੇਂ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸ਼ਰਵ (ਸ਼ਿਵ) ਅਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਕੇਸ਼ਵ (ਵਿਸ਼ਨੁ) ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਲਈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਲਕਸ਼ਮੀਪਤੀ, ਸੱਪ ਦੀ ਕੰਡੀਆਂ ਉੱਤੇ ਸੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਅਤੇ ਦੇਵੀਆਂ, ਇੱਕ-ਇੱਕ ਕਰਕੇ, ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਸਭ ਕੁਝ ਠੀਕ ਤਰਤੀਬ ਵਿੱਚ ਕਰਕੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਜਨਾਰਦਨ (ਵਿਸ਼ਨੁ) ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਦੇ ਦਿਨ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵਿਸ਼੍ਰਾਮ ਕਰਵਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਪੁ-ਮਾਲਾ ਪਾ ਕੇ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ (ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ) ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ, ਪੀਲੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾ ਕੇ, ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਲੈ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਸੁਤਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕਦੰਬ ਦੇ ਸੁਗੰਧਿਤ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਈ ਖਟੀਆ ਤੇ, ਸੋਨੇ ਦਾ ਕਮਲ ਬਣਾਕੇ, ਨਰਮ ਤੇ ਸੁਚੱਜੀ ਚਾਦਰ, ਬਾਘ ਦੀ ਖਾਲ ਅਤੇ ਜਟਾਵਾਂ ਦਾ ਗੱਠਾ ਵਿਛਾ ਕੇ, ਉਹ ਸੁਤਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਰਾਤ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—ਇਹ ਸੂਰਜ ਦੀ ਦੱਖਣੀ ਦਿਸ਼ਾ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਪ੍ਰਭੂ ਵਿਸ਼ਨੁ ਉਸ ਵਿਛੌਣੇ ਉੱਤੇ ਸੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਉੱਚਾ ਰਸਤਾ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਹੋਏ। ਪੰਜਵੇਂ ਦਿਨ ਵਿਨਾਇਕ (ਗਣੇਸ਼) ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਸੇ ਦਿਨ ਧਰਮਰਾਜ ਦੀ ਵੀ। ਅੱਠਵੇਂ ਦਿਨ ਕਾਤਿਆਯਨੀ (ਦੁਰਗਾ) ਦੀ, ਨੌਵੇਂ ਦਿਨ ਪਦਮਾ-ਨਿਵਾਸ (ਲਕਸ਼ਮੀ) ਦੀ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਪੱਖ ਦੀ ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ, ਸਾਧਿਆ (ਇੱਕ ਕਿਸਮ ਦੇ ਦੇਵ) ਵੀ ਨੀਂਦ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਾ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਵਰਖਾ ਰੁੱਤ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਕਾਂਵੇ, ਜੋ ਉਸ ਸਮੇਂ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਭਾਰੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਨੀਂਦ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਦੂਜਾ ਦਿਨ ਬਹੁਤ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ "ਖਾਲੀ ਨਾ ਹੋਈ ਵਿਛੌਣੀ ਤੋਂ ਜਾਗਣਾ" ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਸਮੇਤ, ਸੋਹਣੇ ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਜੀ ਸੋਫੇ ਤੇ ਬੈਠਦੇ ਹਨ।