ਯੋਗ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਸਮਝਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਰਾਤ ਦੇ ਵਾਸੀ ਦੀ ਵਾਧੂ ਬਾਰੇ ਸੋਚਿਆ। ਜੋ ਲੋਕ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵਿਚ ਲਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ, ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਨਿਸ਼ਠ ਹੋ ਕੇ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾਉਂਦੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਕਿਰਤਾਂ ਦਾ ਵੀ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਵਿਚ, ਸੂਰਜ, ਆਪਣੀਆਂ ਮਹਾਨ ਚਮਕਦਾਰ ਨਖਾਂ ਨਾਲ, ਇਹ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਉਸ ਰਾਤ ਦੇ ਵਾਸੀ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਿਆ ਜਾਵੇ। ਆਪਣੇ ਕਰਤਵ ਤੋਂ ਹਟ ਜਾਣਾ, ਸਾਰੇ ਧਰਮਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਸ਼ਹਿਰ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਸਪਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ। ਫਿਰ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਗ੍ਰਹਿ, ਜਿਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਖਤਮ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੋਵੇ। ਉਸ ਨੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਬੋਲਿਆ: "ਭਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਸ਼ਰਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ!" ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਚੀਕ ਪਏ: "ਹਾਏ!"—ਕਿਉਂਕਿ ਹਰਾ ਦੇ ਭਗਤ ਡਿੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ: "ਇਸ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਕੌਣ ਸੁੱਟ ਰਿਹਾ ਹੈ?" ਜਦ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਸ਼ਹਿਰ ਸੁੱਟੀ ਗਈ, ਤਦ ਤ੍ਰਿਨੈਤ (ਤੀਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ) ਕ੍ਰੋਧਿਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਤ੍ਰਿਨੈਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਉਹ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਬੇਇੰਤ ਜ਼ੋਰ ਤੇ, ਉਹ ਪੱਥਰ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗ ਗਿਆ। ਉਹ ਵਾਤਾਵਰਣ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਕਿਨਨਰ ਤੇ ਚਾਰਨ ਸਨ। ਉਹ ਅਧ-ਪੱਕੀ ਖਜੂਰ ਦੇ ਫਲ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਬਾਂਦਰ ਸਨ। ਕਿਸੇ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਜੇਕਰ ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭਲਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਹਰੀ ਦੇ ਖੇਤ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ!" "ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਖੇਤ ਕਿਹੜਾ ਹੈ? ਜਲਦੀ ਦੱਸੋ!" ਹੁਣ, ਇਹ ਵਾਸੁਦੇਵ ਅਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਲਈ ਨਿਸਚਿਤ ਹੈ। ਹਰੀ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਖੇਤ, ਵਾਰਾਣਸੀ ਸ਼ਹਿਰ ਹੈ। ਵਾਰੁਣਾ ਅਤੇ ਅਸੀ ਦਰਿਆ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਉਹ ਉਥੇ ਆ ਗਿਆ। ਵਾਰੁਣਾ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਡੁੱਬ ਗਿਆ। ਤੀਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਦੇ ਅੱਗ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਚਮਕਦੇ ਪਹੀਏ ਵਾਂਗ ਭਟਕਣ ਲੱਗਾ। ਨਾਗ, ਵਿਦਿਆਧਰ, ਪੰਛੀ ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ—ਇਹ ਸਭ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਧਾਮ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲੱਗੇ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਇਹ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦੇਣ ਲਈ। ਸੁੰਦਰ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ, ਜੋ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦਾ ਨਿਵਾਸ ਹੈ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਕਾਰਨ ਲਿਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਮਨਾਉਣ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਮੰਦਰ ਵਾਰਾਣਸੀ ਲਿਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੂੰ 'ਲੋਲਾ' ਨਾਮ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਫਿਰ ਰਥ ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਅਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਕੇਸ਼ਵ, ਦਿਵ੍ਯ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਵੈਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਭਵ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਤੇ ਸੁੱਟਿਆ ਗਿਆ, ਪਰ ਸੂਰਜ ਸੜਿਆ ਨਹੀਂ। ਅਤੇ ਸਵੈ-ਭੂ, ਰਾਤ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਉਸ ਨੂੰ, ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਹਿਰ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਮੁੜ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਹੁਣ, ਦੱਸੋ, ਹਰੀ ਅਤੇ ਈਸ਼ਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਿਵੇਂ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸ਼ਰਵ ਅਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਕੇਸ਼ਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਲਈ, ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸ਼੍ਰੀ ਦੇ ਪਤੀ, ਸੱਪ ਦੀ ਲਪੇਟ ਤੇ ਸੌਂਦੇ ਹਨ। ਦੇਵੀਆਂ ਦੀ ਮਾਵਾਂ ਵੀ, ਇੱਕ-ਇੱਕ ਕਰਕੇ, ਸੌਂ ਗਈਆਂ। ਸਾਰੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਪਹਿਲਾਂ ਜਨਾਰਦਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਗਿਆਰਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵਿਸ਼੍ਰਾਮ ਦਿਵਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਵਿੱਤਰ ਜਨੇਉ ਪਾ ਕੇ, ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮੇ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਾ ਕੇ, ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੌਣ ਲਈ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕਦੰਬ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਈ ਹੋਈ ਖਟ ਤੇ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਕਮਲ ਬਣਾਈ ਹੋਈ, ਨਰਮ ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਛਾਈ ਹੋਈ ਗੱਦੀਆਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਸ਼੍ਰਾਮ ਦਿਵਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।