ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਕਿਸੇ ਨੇ ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਹੀ ਕਠੋਰ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਦੀ ਇਸ ਉਤਸ਼ਾਹ ਭਰੀ ਤਪੱਸਿਆ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਸ਼ੰਭੂ—ਭਗਵਾਨ ਮਹਾਦੇਵ—ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਨ-ਮੰਗਿਆ ਵਰ ਦਿਤਾ। ਇਸ ਵਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਅਟੁੱਟ ਤੇ ਅਖੰਡ ਰਹਿਣ ਲੱਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਕਦੇ ਘਟਦੀ ਨਹੀਂ। ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਦੋ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਸੀਮ ਤੇਜਸਵੀ ਮਹਿਮਾ ਦਾ ਪੂਰਨ ਆਨੰਦ ਮੰਨਿਆ। ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਹੁਣ ਦਿਨ ਵਿਚ ਵੀ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਣ ਲੱਗਾ ਅਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਨ ਲੱਗਾ। ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇਖ ਕੇ, ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਕੋਲ ਹਾਰ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਹੁਣ ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਨਹੀਂ ਚਮਕਦਾ। ਫੁੱਲਦੇ ਕਮਲਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਸਭ ਨੇ ਸਮਝਿਆ ਕਿ ਸੂਰਜ ਉੱਗ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿਚ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਭ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗ ਗਿਆ ਕਿ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਚੜ੍ਹ ਆਇਆ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਹੈ। ਸੂਰਜ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਇਹ ਕੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ? ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਸ਼ੁਭ ਅਤੇ ਅਸ਼ੁਭ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।" ਇਸ ਸਮੇਂ, ਸੰਸਾਰ—ਇਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕ—ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰ ਚੁੱਕਾ ਸੀ। ਜੋਗ ਦਾ ਗਿਆਤਾ (ਸੂਰਜ) ਰਾਤ ਦੇ ਵਧਣ ਬਾਰੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਜੋ ਲੋਕ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ, ਧਰਮ ਵਿਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦੇ, ਉਹ ਵੀ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਗਏ। ਸੂਰਜ ਨੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਪ੍ਰਚੰਡ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਾਲੀਆਂ ਨਖਾਂ ਨਾਲ, ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਇਸ ਬੁਰਾਈ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨਾ ਹੈ। ਕਿਉਂਕਿ ਆਪਣੀ ਕਰਮ-ਰੇਖਾ ਤੋਂ ਹਟਣਾ, ਸਾਰੇ ਧਰਮ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਸ਼ਹਿਰ ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਅਨੁਸਾਰ ਵਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਥੱਲੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਗ੍ਰਹਿ ਆਪਣਾ ਪੁੰਨ ਖਤਮ ਹੋਣ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਡਿੱਗਦੇ ਹੋਏ ਉਸ ਨੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਆਖਿਆ, "ਭਵ ਅਤੇ ਸ਼ਰਵ ਨੂੰ ਪ੍ਰਣਾਮ!" ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਚੀਕ ਪਏ, "ਹਾਏ! ਇਹ ਹਰਾ ਦਾ ਭਗਤ ਡਿੱਗ ਰਿਹਾ ਹੈ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, "ਕੌਣ ਮੈਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਰਿਹਾ ਹੈ?" ਜਦ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਸ਼ਹਿਰ ਡਿੱਗ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰੀ (ਭਗਵਾਨ ਸ਼ਿਵ) ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਗਏ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਫਿਰ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਉਹ ਕਿਸੇ ਪੱਥਰ ਵਾਂਗ, ਬਿਨਾਂ ਰੋਕਟੋਕ ਦੇ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆ ਡਿੱਗਾ। ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਡਿੱਗਦਾ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਕਿੰਨਰ ਅਤੇ ਚਾਰਣ ਵੱਸਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਅੱਧ-ਪੱਕੇ ਤਾੜ ਦੇ ਫਲ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਬਾਂਦਰਾਂ ਨੇ ਘੇਰ ਲਿਆ ਹੋਵੇ। ਕਿਸੇ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਜੇ ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਗਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਹਰੀ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿਚ ਡਿੱਗ।" ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹਰੀ ਦਾ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਖੇਤਰ ਕਿਹੜਾ ਹੈ? ਮੈਨੂੰ ਜਲਦੀ ਦੱਸੋ!" ਉਸ ਸਮੇਂ, ਨਿਰਧਾਰਤ ਹੋਇਆ ਕਿ ਇਹ ਖੇਤਰ ਵਾਸੁਦੇਵ ਅਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਦੋਵਾਂ ਲਈ ਹੈ। ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਖੇਤਰ ਹਰੀ ਦਾ, ਵਾਰਾਣਸੀ ਨਾਂ ਦੀ ਨਗਰੀ ਹੈ। ਇਹ ਨਗਰੀ ਵਾਰੁਣਾ ਅਤੇ ਅਸੀ ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਆ ਗਈ। ਉਹ ਵਾਰੁਣਾ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਉਥੇ ਵਿਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰੀ ਦੇ ਅੱਗ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਉਹ ਜਿਉਂਦੇ ਚੱਕਰ ਵਾਂਗ ਭਟਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਨਾਗ, ਵਿਦਿਆਧਰ, ਪੰਛੀ ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ—ਇਹ ਸਭ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਗਏ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਘਟਨਾ ਦੱਸਣ ਲੱਗੇ। ਸੁੰਦਰ ਮੰਦਰਾਚਲ, ਜੋ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦਾ ਨਿਵਾਸ ਸੀ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਕਾਰਨ ਉਥੇ ਲਿਆਇਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਮੰਦਰਾਚਲ ਵਾਰਾਣਸੀ ਲਿਆਇਆ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ "ਲੋਲਾ" ਨਾਮ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਮੁੜ ਰਥ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਸੱਜਣਾਂ ਅਤੇ ਨਗਰੀ ਸਮੇਤ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਕੇਸ਼ਵ—ਦਿਵ੍ਯ ਭਗਵਾਨ—ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਵੈਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਭਾਵ (ਸ਼ਿਵ) ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟਿਆ ਗਿਆ ਸੂਰਜ ਫਿਰ ਵੀ ਸੜਿਆ ਨਹੀਂ। ਅਤੇ, ਸਵੈ-ਭੂ (ਬ੍ਰਹਮਾ) ਵਲੋਂ, ਰਾਤ ਦੇ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੂੰ, ਉਸ ਦੀ ਨਗਰੀ ਅਤੇ ਸੱਜਣਾਂ ਸਮੇਤ, ਫਿਰ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।