ਇਕ ਵਾਰ, ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ, ਜਿੰਦਗੀ ਖਾਲੀਪਨ ਵਿੱਚ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ ਗਈ, ਇੱਕ ਉਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ। ਇਹ ਦੁਹਖ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਪੀੜ੍ਹਦਾ, ਕਦੇ ਵੀ ਮਿਟਦਾ ਨਹੀਂ। ਉਸ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਪੀੜ੍ਹ ਨਾਲ, ਕਠੋਰ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਕਦੇ ਮਿਟਦਾ ਨਹੀਂ। ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਲੋਕ ਰਾਤ ਨੂੰ ਵੀ ਵਿਧੀਆਂ ਕਰਦੇ ਸਨ—ਕੁਝ ਸੂਰਜ ਲਈ, ਕੁਝ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਲਈ, ਹੋਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਲਈ, ਤੇ ਹੋਰ ਹਰਾ ਲਈ। ਜੇਕਰ ਇਹ ਰਾਤ ਚੰਦਨੀ ਨਾਲ ਸਦਾ ਰੌਸ਼ਨ ਤੇ ਸੁਹਾਵਣੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਮਹਾਨ ਸੁਗੰਧਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦੂਜਾ ਵ੍ਰਤ, ਜਿਸ ਨੂੰ ‘ਅਖਾਲੀ ਖੱਟ’ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਵ੍ਰਤ ਵੱਡੀਆਂ ਰਾਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਘੱਟ ਨਾ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਅਖਾਲੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਭਾਰੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ ਗਈ, ਤਾਂ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਖੁਲ੍ਹਾ ਵਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਵ੍ਰਤ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਅਖੰਡ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਚਮੜੀ ਕਦੇ ਟੁੱਟਦੀ ਨਹੀਂ। ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਅਣਗਣੇ ਚਮਕਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਗਈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਸਾਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਸੂਰਜ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੁਆਰਾ ਹਰਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਨਹੀਂ ਚਮਕਦਾ। ਲੋਟਸ ਫੁੱਲ ਖੁੱਲੇ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਤਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ ਤੇ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, “ਇਹ ਕੀ ਹੈ? ਵਿਸ਼ਵ ਵਾਸਤਵ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਭ ਤੇ ਅਸ਼ੁਭ ਗੱਲਾਂ ਦੱਸਦਾ ਹੈ।” ਚਾਰ ਪਾਸੇ, ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ—ਇੱਕ-ਇੱਕ ਤਿੰਨ ਲੋਕ—ਰਾਤ ਦੇ ਭਟਕਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਖਪ ਗਈ। ਯੋਗ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਰਾਤ ਦੇ ਵਧਣ ਤੇ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗਾ। ਜੋ ਲੋਕ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ, ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ— ਸੂਰਜ, ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਚਮਕਦੇ ਨਖਾਂ ਨਾਲ, ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ ਕਿ ਇਸ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਨਸ਼ਟ ਕਰੇ। ਆਪਣੀ ਹੀ ਡਿਊਟੀ ਤੋਂ ਹਟਣਾ, ਸਾਰੇ ਧਰਮ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਉਹ ਦੇਖ ਸਕਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਗ੍ਰਹਿ ਜਿਸ ਦੇ ਪੁੰਨ ਖਤਮ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹੋਣ। ਉਸ ਨੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਕਿਹਾ: “ਭਵ ਨੂੰ ਪਰਣਾਮ, ਸ਼ਰਵ ਨੂੰ ਪਰਣਾਮ!” ਸਾਰੇ ਚੀਕ ਪਏ, “ਹਾਇ!”—ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਹਰਾ ਦੇ ਭਗਤ ਡਿੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ: “ਕਿਸ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟਿਆ?” ਜਦ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਸ਼ਹਿਰ ਸੁੱਟਿਆ ਗਿਆ, ਤਦ ਤ੍ਰਿਣੈਣੀ (ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ) ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਤ੍ਰਿਣੈਣੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਉਹ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ, ਉਹ ਰੋਕ ਤੋਂ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋ ਕੇ, ਪੱਥਰ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗਿਆ। ਉਹ ਵਾਤਾਵਰਨ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਕਿਨਨਰਾਂ ਤੇ ਚਰਨਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ। ਅਧ-ਪੱਕੇ ਤਾਲ ਫਲ ਵਾਂਗ, ਬਾਂਦਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ। “ਹਰੀ ਦੇ ਖੇਤ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗੋ, ਜੇਕਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭਲਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ।” “ਹਰੀ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਖੇਤ ਕੀ ਹੈ? ਜਲਦੀ ਦੱਸੋ!” ਹੁਣ, ਇਹ ਵਾਸੁਦੇਵ ਅਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਲਈ ਨਿਸਚਿਤ ਹੈ। ਹਰੀ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਖੇਤ ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਵਾਰਾਣਸੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵਰੁਣਾ ਤੇ ਅਸੀ ਦਰਿਆਵਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਇਹ ਉਥੇ ਹੀ ਉਤਰੀ। ਉਹ ਵਰੁਣਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਚਾਹਿਆ, ਉਥੇ ਡੁੱਬ ਗਿਆ।