ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਭ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਕਿ ਇਹ ਕੰਮ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਅਪਵਾਦ ਦੇ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ। ਫਿਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਹ ਤੇਰਾਂ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਧਰਮ ਸਥਾਪਤ ਕਰ ਦਿੱਤੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਪੋਤਿਆਂ ਨਾਲ, ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵਿਚ, ਸਦਾ ਪਰਿਵਾਰ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਨਾ ਤਾਂ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹ ਸਕਿਆ, ਨਾ ਹੀ ਤਾਰੇ ਜਾਂ ਚੰਦ। ਦਿਨ ਦੇ ਵੇਲੇ ਉਹ ਚੰਦ ਵਰਗਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਣ ਲੱਗਾ। ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਚਮਕ ਤਾਂ ਚੰਦ ਵਿੱਚ ਹੀ ਹੈ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਰਾਤ ਦੇ ਵੇਲੇ, ਆਪਣੀ ਮਹਿਮਾ ਦੇਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਖਿੜ ਉਠੇ। ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਕਾਂਵੇ ਦਿਨ ਦਿਹਾੜੇ ਕੌਸ਼ਿਕਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਰਾਤ ਨੂੰ, ਦਿਨ ਸਮਝ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਗਲ ਤੱਕ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਰਹਿੰਦੇ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਮੈਨੂੰ ਲਾ ਕੇ, ਦਿਨ ਭਰ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸਭ ਨੂੰ ਦੱਸਦੇ। ਜੀਵਨ ਖਾਲੀਪਨ ਵਿੱਚ, ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ, ਇੱਕ ਚੀਖ ਨਾਲ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਇਹ ਦੁੱਖ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਪੀੜ੍ਹਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਇਹ ਕਦੇ ਵੀ ਲੁਕਦਾ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਵਿਛੋੜੇ ਦੇ ਗਮ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਬੜੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਚੰਦ ਸੂਰਜ ਉੱਤੇ ਹਾਵੀ ਹੋ ਗਿਆ, ਜੋ ਹੁਣ ਕਦੇ ਡੁੱਬਦਾ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਰਾਤ ਨੂੰ ਵੀ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਰਹੇ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ। ਕੋਈ ਸੂਰਜ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ, ਕੋਈ ਚੰਦ ਦੀ, ਹੋਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜਾਂ ਹਰਾ ਦੀ। ਜੇਕਰ ਇਹ ਰਾਤ ਚੰਦਨੀ ਨਾਲ ਸਦਾ ਚਮਕਦੀ ਰਹੇ ਤੇ ਸੁਹਾਵਣੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਸ਼ੁੱਧ ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਸੁਗੰਧਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ। ਦੂਜਾ, ਜਿਸਨੂੰ 'ਅਖਾਲੀ ਸੇਜ' ਆਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਅਖਾਲੀ ਹੈ, ਵੱਡੀਆਂ ਭੋਗਾਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਇਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਘਟਦੀ ਨਹੀਂ। ਜਦੋਂ ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਤਪੱਸਿਆ ਵੇਖੀ, ਤਾਂ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਮਨਚਾਹਾ ਵਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਵਰਤ ਨਾਲ, ਚੰਦ ਅਕੰਡ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਟੁੱਟਦਾ ਨਹੀਂ। ਉਸ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਦੋ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਅਸੰਖ ਚਮਕ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਉਹ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਸਾਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲੀ। ਹੁਣ ਸੂਰਜ, ਚੰਦ ਕੋਲ ਹਾਰ ਗਿਆ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਨਹੀਂ ਚਮਕਦਾ। ਕੰਵਲ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਦਿਸਦੇ ਹਨ, ਇਹ ਪੱਕਾ ਹੈ ਕਿ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਤਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਚੰਦ ਉਗਿਆ ਹੈ ਤੇ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਸੂਰਜ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਇਹ ਕੀ ਹੈ? ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਸੰਸਾਰ ਚੰਗੀਆਂ ਤੇ ਮਾੜੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈ।" ਚਾਰ ਚੁਫੇਰੇ, ਸੰਸਾਰ—ਅਸਲ ਵਿਚ, ਤਿੰਨੇ ਲੋਕ—ਰਾਤ ਦੇ ਜੀਵਾਂ ਵਲੋਂ ਖਾ ਲਏ ਗਏ ਸਨ। ਜੋ ਯੋਗ ਦੇ ਗਿਆਤਾ ਸਨ, ਉਹ ਰਾਤ ਦੇ ਜੀਵ ਦੀ ਵਾਧੂ ਬਾਰੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗੇ। ਜੋ ਲੋਕ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ, ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ—ਸੂਰਜ, ਆਪਣੇ ਮਹਾਨ ਚਮਕਦਾਰ ਨਖਾਂ ਨਾਲ, ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ ਕਿ ਇਸ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਨਸ਼ਟ ਕਰੀਏ। ਆਪਣੇ ਕਰਤਵ ਤੋਂ ਹਟ ਜਾਣਾ ਸਾਰੇ ਧਰਮਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲਿਆ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਨੇ ਚਾਹਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਉਸ ਤਾਰੇ ਵਾਂਗ ਜਿਸ ਦਾ ਪੁੰਨ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਬੋਲਾ, "ਭਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਸ਼ਰਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ!" ਸਭ ਨੇ ਆਹ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, "ਹਾਏ!"—ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਹਰਾ ਦਾ ਭਗਤ ਡਿੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਕੌਣ ਇਸਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਰਿਹਾ ਹੈ?" ਜਦੋਂ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਸ਼ਹਿਰ ਸੁੱਟਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਤ੍ਰਿਣੇਤ੍ਰੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸੀ...