ਜੇ ਕੋਈ ਅਮਰਤਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣਾ ਦਾਨ ਸਿਰਫ਼ ਯੋਗਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵੇ। ਧਨ ਸਦਾ ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਹੀ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਯਥਾ-ਸ਼ਕਤੀ ਯਜਨ-ਹਵਨ ਆਦਿ ਕਰਮ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਕੋਈ ਵੀ ਐਸਾ ਕੰਮ ਜੋ ਉੱਚੇ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਲੁਕਾਉਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਹੋਕੇ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਧਰਮ, ਅਰਥ ਅਤੇ ਕਾਮ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਇੱਥੇ ਵੀ ਅਤੇ ਅਗਲੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵੀ ਮੰਗਲਦਾਇਕ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਨਵਾਸੀ ਅਵਸਥਾ ਦਾ ਧਰਮ ਸਮਝਾਉਂਦਾ ਹਾਂ। ਇਸ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਤਣਾ, ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ, ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਤੇ ਅਤਿਥੀਆਂ ਲਈ ਕਰਮ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਵਨ-ਉਤਪਾਦਾਂ ਅਤੇ ਘਿਉ ਨਾਲ ਹੀ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਯਾਪਨ ਕਰਨਾ, ਇਹੀ ਵਨਵਾਸੀ ਦਾ ਨਿਯਮ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਆਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਣਾ, ਇੱਕ ਥਾਂ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸਮਾਂ ਨਾ ਰਹਿਣਾ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੇ ਗਿਆਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵਨਵਾਸੀ ਦੇ ਕਰਤਵ ਹਨ। ਫਿਰ, ਰਾਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਦੂਜੇ ਵਰਣਾਂ ਦੇ ਕਰਮ ਸੁਣਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਕਰਮ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਲਈ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹਨ, ਉਹ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ ਹੋਏਆਂ ਲਈ ਵੀ ਹਨ। ਪਰ ਸ਼ੂਦਰ ਲਈ ਘਰ-ਵਾਸੀ ਅਵਸਥਾ ਦਾ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਹੀ ਉੱਚਾ ਕਰਮ ਹੈ, ਜੋ ਰਾਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਇਸ ਕਰਮ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸੂਰਜ ਉਸ ਉੱਤੇ ਕ੍ਰੋਧ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਰਾਤ ਦਾ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਮਦਦ ਲਈ ਸੂਰਜ ਖੁਦ ਯਤਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਆਪਣਾ ਕਰਤਵ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸੂਰਜ ਉਸ ਉੱਤੇ ਰੁੱਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਜਾਂਦਾ, ਧਰਮ ਬਾਰੇ ਸੋਚਦਾ ਰਹਿੰਦਾ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਰਾਛਸਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਧਰਮ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਦੱਸੀਆਂ: ਦਾਨ, ਦਇਆ, ਧੀਰਜ, ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਅਤੇ ਨਿਮਰਤਾ—ਇਹ ਸਭ ਕਰਮ ਕਰਕੇ ਮਨੁੱਖ ਅਗਲੇ ਲੋਕ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਉਸ ਨੇ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਇਹ ਸਭ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਛੋਟ ਦੇ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤੀਹ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਪੋਤਿਆਂ ਅਤੇ ਪਤਨੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਸਦਾ ਰਹਿੰਦੇ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਨਾ ਤਾਂ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹ ਸਕਿਆ, ਨਾ ਹੀ ਤਾਰੇ ਜਾਂ ਚੰਦ। ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਉਹ ਚੰਦ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਤੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ। ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਚਮਕ ਚੰਦ ਦੀ ਹੈ। ਰਾਤ ਨੂੰ, ਆਪਣੀ ਮਹਿਮਾ ਵੰਡਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਖਿੜ ਪਏ। ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਕਾਂਵੇ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਕੌਸ਼ਿਕਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੰਦੇ। ਰਾਤ ਨੂੰ, ਦਿਨ ਸਮਝ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਗਲ ਤੱਕ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਰਹਿੰਦੇ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਟਿਕਾ ਕੇ, ਦਿਨ ਭਰ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਇਹ ਸਭ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕਰਦੇ। ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਖਾਲੀਪਣ ਵਿੱਚ, ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਇਹ ਦੁੱਖ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਪੀੜ੍ਹਤ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਰ ਕਦੇ ਵੀ ਮੁੱਕਦਾ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਪੀੜ੍ਹਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਭਾਰੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਚੰਦ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਕਦੇ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਦਾ ਨਹੀਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਵੀ ਕਰਮ ਕੀਤੇ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ! ਕੁਝ ਨੇ ਸੂਰਜ ਲਈ, ਕੁਝ ਨੇ ਚੰਦ ਲਈ, ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਲਈ, ਤੇ ਕੁਝ ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਹਰਾ ਲਈ ਕਰਮ ਕੀਤੇ। ਜੇ ਇਹ ਰਾਤ ਚੰਦਨੀ ਨਾਲ ਸਦਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਅਤੇ ਸੁਖਦਾਇਕ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਸ਼ੁੱਧ ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਸੁਗੰਧੀਆਂ ਨਾਲ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਦੂਜਾ ਜੋ 'ਅਖਾਲੀ ਖਟਿਆ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਅਖਾਲੀ, ਵੱਡੇ ਭੋਗਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਅਤੇ ਅਟੁੱਟ ਚੋਟੀ ਵਾਲਾ ਹੈ।