ਭਗਵਾਨ ਭ੍ਰਿਗੁ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅਸਥੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕਰਨ ਦੀ ਰੀਤ ਹੈ। ਇਹ ਕੰਮ ਤੀਜੇ, ਚੌਥੇ ਜਾਂ ਸੱਤਵੇਂ ਦਿਨ ਕੀਤਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਏ ਅਤੇ ਸੰਬੰਧੀ ਲੋਕ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਇਹ ਕ੍ਰਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਰੀਤ ਬੱਚੇ, ਯਾਤਰੀ, ਸੰਨਿਆਸੀ, ਜਾਂ ਦੂਰ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਮਰਨ ਵਾਲੇ ਲਈ ਵੀ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਗਰਭਪਾਤ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਪੂਰੇ ਜਨਮ ਵਾਲੀ ਰੀਤ ਹੀ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਵੈਸ਼ਿਆਂ ਲਈ ਛੇ ਰਾਤਾਂ ਦਾ ਸਮਾਂ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹੈ, ਤੇ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਲਈ ਬਾਰਾਂ ਦਿਨ। ਹਰ ਵਰਗ ਨੂੰ ਆਪਣੀ-ਆਪਣੀ ਰੀਤ ਅਤੇ ਕਰਤਵਾਂ ਨੂੰ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਿਭਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਮਰਨ ਵਾਲੇ ਦੀ ਆਤਮਾ ਲਈ, ਇੱਕ ਸਾਲ ਬਾਅਦ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਨਿਵੇਦਨ ਦੀ ਰੀਤ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਲਈ ਕ੍ਰਿਆ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਨਸਾਨ ਨੂੰ ਉਹੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਨਾਲ ਪਿਤਰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਣ, ਹੇ ਰਾਕਸ਼ਸ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਅਮਰ ਵਸਤੂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਯੋਗਯ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਧਨ ਧਰਮਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਮਾਉਣਾ ਅਤੇ ਸਮਰਥ ਅਨੁਸਾਰ ਯਜਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੰਮ ਉੱਚ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਲੁਕਾਉਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਹੋ ਕੇ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਧਰਮ, ਧਨ ਤੇ ਇੱਛਾ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਇੱਥੇ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਭਲਾਈ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਭ੍ਰਿਗੁ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਹੁਣ ਮੈਂ ਵਨਵਾਸੀ ਅਸ਼ਰਮ ਦਾ ਧਰਮ ਸਮਝਾਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਇਸ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸਮਝੋ।" ਵਨਵਾਸੀ ਦੀ ਰੀਤ ਇਹ ਹੈ: ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਸੁੱਤਣਾ, ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ, ਪਿਤਰਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਲਈ ਕਰਮ; ਵਨਫਲ ਅਤੇ ਘੀ 'ਤੇ ਜੀਵਨ; ਘਰ ਵਿੱਚ ਸਵ-ਨਿਯੰਤਰਣ, ਇੱਕ ਥਾਂ ਲੰਬਾ ਸਮਾਂ ਨਾ ਰਹਿਣਾ; ਆਤਮਾ ਦੀ ਗਿਆਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਤੇ ਆਤਮ-ਸਾਕਸ਼ਾਤਕਾਰ। "ਹੁਣ, ਹੇ ਰਾਤ-ਚਰਣ, ਤੁਸੀਂ ਹੋਰ ਵਰਗਾਂ ਦੇ ਕਰਮ ਸੁਣੋ।" ਜੋ ਕਰਮ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਲਈ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹਨ, ਉਹੀ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਹਨ। ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਲਈ ਇਕੋ ਵੱਡਾ ਕਰਮ ਹੈ—ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਅਸ਼ਰਮ ਦੀ ਰੀਤ, ਜੋ ਰਾਤ ਨੂੰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਇਹ ਕਰਮ ਛੱਡ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਸੂਰਜ ਉਸ 'ਤੇ ਨਾਰਾਜ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੋ ਰਾਤ ਦੀ ਰੀਤ ਨਿਭਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਸੂਰਜ ਉਸ ਲਈ ਯਤਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਆਪਣਾ ਕਰਮ ਛੱਡ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਸੂਰਜ ਉਸ 'ਤੇ ਨਾਰਾਜ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਗਿਆ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਧਰਮ ਤੇ ਚਿੰਤਨ ਕਰਦਿਆਂ। ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ ਧਰਮਕ ਬਾਤਾਂ ਕੀਤੀਆਂ: "ਦਾਨ, ਦਇਆ, ਧੀਰਜ, ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ, ਨਿਮਰਤਾ—ਇਹ ਸਭ ਕਰਮ ਅਗਲੇ ਲੋਕ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਕਰਵਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਇਹ ਸਭ ਕਰਮ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਕਰੋ।" ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੇ ਤੇਰਾਂ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਧਰਮ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ। ਉਹ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਪੋਤਿਆਂ, ਤੇ ਪਤਨੀਆਂ ਨਾਲ ਸਦਾ ਰਹੇ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਸੂਰਜ, ਤਾਰੇ ਅਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਕੋਈ ਵੀ ਅੱਗੇ ਨਹੀਂ ਵਧ ਸਕਦੇ ਸਨ। ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਾਂਗ, ਤੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਚਮਕ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਹੈ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਉਹ ਆਪਣੀ ਤੀਜੀ ਚਮਕ ਦੇਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਖਿੜਦੇ। ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਕਾਂ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਕੌਸ਼ਿਕਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੰਦੇ। ਰਾਤ ਨੂੰ, ਦਿਨ ਸਮਝ ਕੇ, ਉਹ ਗਲ ਤੱਕ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਰਹਿੰਦੇ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਮੈਨੂੰ ਜੋੜ ਕੇ, ਦਿਨ-ਰਾਤ ਇਹ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦੇ।