ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਧਰਮ ਦੇ ਮਰਯਾਦਾ ਨੂੰ ਸਮਝਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਕੁਝ ਅਹੰਕਾਰਪੂਰਕ ਨਿਯਮ ਸਿੱਖਾਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਜੋ ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਵਰਤਿਆ ਪਾਣੀ, ਬਚੀ ਹੋਈ ਰੋਟੀ, ਮਲ ਜਾਂ ਮੂਤ੍ਰ ਹੈ, ਉਹ ਸਦਾ ਘਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਸੁੱਟਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸਾਫ਼-ਸੁਥਰੇ ਰਹਿਣ ਲਈ, ਮਾਨਵ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਤਲਾਵਾਂ, ਕਮਲ ਵਾਲੀਆਂ ਝੀਲਾਂ ਜਾਂ ਵਗਦੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਵਿਚ ਨ੍ਹਾਵੇ। ਉਹ ਅੱਗੇ ਸਮਝਾਉਂਦੇ ਹਨ ਕਿ ਕਿਸੇ ਐਸੇ ਵਿਅਕਤੀ ਨਾਲ ਗੱਲ ਨਾ ਕਰੋ ਜਿਸਨੂੰ ਲੋਕ ਨਫ਼ਰਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਡਰਪੋਕ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮੰਦ-ਚਰਿੱਤਰ ਔਰਤ ਹੋਵੇ। ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਕਾਰਨ ਤੁਸੀਂ ਐਸਿਆਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰ ਲੈਣ ਜਾਂ ਛੂਹ ਲੈਣ, ਤਾਂ ਸੂਰਜ ਵਲ ਤੱਕ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਉਹ ਲੋਕ ਕੌਣ ਹਨ ਜੋ ਪਤਿਤ, ਨਿਕਾਲੇ ਹੋਏ, ਨੰਗੇ ਜਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਲੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਲੱਛਣਾਂ ਬਾਰੇ ਵੀ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਕੁਝ ਲੋਕ 'ਸੂਤਿਕਾ' ਕਹੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਖਾਣਾ ਅਸ਼ੁੱਧ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਪਿਤਰਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਨਪੁੰਸਕ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਪਰਲੋਕ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਯਤਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਬਿੱਲੀ ਵਾਂਗ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਕਿਸੇ ਖੋਹ ਵਿਚੋਂ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਖਾਣਾ ਖਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਚੂਹਾ ਕਹੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਸਦਾ ਹੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਵੈਰ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕੁੱਤਾ ਕਹੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮੁਰਗਾ ਕਿਹਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਭੋਜਨ ਵੀ ਅਸ਼ੁੱਧ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਨਾ ਹੋਕੇ ਵੀ ਇਹ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਵਿਦਵਾਨ ਉਸਨੂੰ ਪਤਿਤ ਦੱਸਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਗਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਾਂ ਔਰਤ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਸ਼ੁੱਧ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਲੋਕ ਨੰਗੇ ਕਹੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਖਾਣਾ ਅਸ਼ੁੱਧ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕਿਸੇ ਆਸਰੇ ਲੱਭਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਚੰਡਾਲ, ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਲਾ ਮਨੁੱਖ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਖੋਹ ਵਿਚੋਂ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿੱਤ ਕਰੇ। ਉਹ ਭੋਜਨ ਖਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਕੰਜੂਸ ਦਾ ਭੋਜਨ ਵੀ ਖਾਏ, ਤਾਂ ਵੀ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਦਾ ਉਪਵਾਸ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਲਈ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਕਦੇ ਵੀ ਕਿਸੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਉਦੇਸ਼ ਲਈ ਕਟਾਈ (ਕਟਣਾ) ਦਾ ਕਰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜਦ ਘਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸਬੰਧੀ ਮਰ ਜਾਂ, ਤਾਂ ਭਗਵਾਨ ਭਰਗੂ ਨੇ ਆਖਿਆ ਕਿ ਤੀਜੇ, ਚੌਥੇ ਜਾਂ ਸੱਤਵੇਂ ਦਿਨ ਹੱਡੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕਰਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਕਰਮ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਏ ਅਤੇ ਪਿੰਡ ਦਿੰਣ ਵਾਲੇ ਸਬੰਧੀਆਂ ਵਲੋਂ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਇਹੀ ਨਿਯਮ ਬੱਚਿਆਂ, ਸਨਿਆਸੀ, ਘਰ ਛੱਡਣ ਵਾਲਿਆਂ ਜਾਂ ਦੂਰ ਦੇਸ਼ ਵਿਚ ਮਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਉੱਤੇ ਵੀ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਗਰਭਪਾਤ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਇਹੀ ਨਿਯਮ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਵੈਸ਼ ਵਰਨ ਦੇ ਲਈ ਇਹ ਮਿਆਦ ਛੇ ਰਾਤਾਂ ਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਲਈ ਬਾਰ੍ਹਾਂ ਦਿਨਾਂ ਦੀ। ਹਰ ਵਰਗ ਨੂੰ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਕਰਮ ਅਤੇ ਧਰਮ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਮਰਨ ਤੋਂ ਇੱਕ ਸਾਲ ਬਾਅਦ, ਸਬੰਧੀਆਂ ਵਲੋਂ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਪਿੰਡ ਦਾ ਕਰਮ ਜ਼ਰੂਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਲਈ ਕਰਮ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰੇ, ਉਹ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਅਮਰਤਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਯੋਗ ਪਾਤ੍ਰ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਵੇ। ਧਨ ਧਰਮ ਨਾਲ ਕਮਾਏ ਅਤੇ ਯਥਾਸ਼ਕਤੀ ਯਜਨਾ ਕਰੇ। ਜੋ ਕਰਮ ਉੱਚੇ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਲੁਕਾਉਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਨਿਸ਼ੰਕ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਧਰਮ, ਅਰਥ ਤੇ ਕਾਮ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਇੱਥੇ ਵੀ ਅਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵੀ ਮੰਗਲਮਈ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਵਨਵਾਸੀ ਆਸ਼੍ਰਮ ਦਾ ਧਰਮ ਸਮਝਾਉਂਦਾ ਹਾਂ। ਵਨਵਾਸੀ ਲਈ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਸੌਣਾ, ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ, ਪਿਤਰਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਅਤਿਥੀਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨੀ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਫਲ-ਫੂਲ ਅਤੇ ਘਿਉ ਨਾਲ ਜੀਵਨ-ਯਾਪਨ ਕਰਨਾ, ਇਹ ਨਿਯਮ ਹਨ। ਘਰ ਵਿਚ ਸਯਮ ਨਾਲ ਰਹਿਣਾ, ਇੱਕ ਥਾਂ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਨਾ ਰਹਿਣਾ, ਆਤਮ ਗਿਆਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਤੇ ਆਤਮ-ਸਾਕਸ਼ਾਤਕਾਰ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ, ਇਹ ਸਭ ਵਨਵਾਸੀ ਦੇ ਧਰਮ ਹਨ।