ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਧਰਮ ਦੇ ਮਾਹਿਰਾਂ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਅਤੇ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਬਾਰੇ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਸਮਝਾਇਆ। ਉਹ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਘਰ ਦੀ ਸਫਾਈ, ਮਲ੍ਹਣਾ, ਖੁਰਚਣਾ, ਛਿੜਕਾਉ ਕਰਨਾ, ਝਾੜੂ ਲਾਉਣਾ ਅਤੇ ਘਰ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਫ਼ ਰੱਖਣ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਮਿੱਟੀ, ਪਾਣੀ, ਸੁਆਹ ਅਤੇ ਖਾਰਾ ਵਰਤ ਕੇ ਵਸਤੂਆਂ ਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤਾਮਬੇ ਦੇ ਬਰਤਨ ਜਾਂ ਧੋਣ ਵਾਲੀਆਂ ਵਸਤੂਆਂ ਨੂੰ ਸੁਆਹ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੋਰ ਵਸਤੂਆਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬਦਬੂ ਦੂਰ ਕਰਕੇ ਹੀ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਗਧਾ ਜਦੋਂ ਭਾਰ ਚੁੱਕਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਕੁੱਤਾ ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਜਾਨਵਰ ਫੜਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਚੀਜ਼ਾਂ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੜ ਕੇ ਤਿਆਰ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਸਿਰਫ ਹਵਾ ਨਾਲ ਹੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਜੇ ਕਿਸੇ ਵਸਤੂ ਦਾ ਉਪਰਲਾ ਹਿੱਸਾ ਹਟਾ ਕੇ ਵੱਖਰਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਬਾਕੀ ਹਿੱਸਾ ਛਿੜਕਾਉ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਨਾਪਾਕੀ ਦਾ ਪਤਾ ਨਾ ਲੱਗੇ ਜਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਪਤਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਲਈ ਕੋਈ ਵਿਧੀ ਨਹੀਂ ਦੱਸੀ ਗਈ। ਜੇ ਕੋਈ ਨਾਪਾਕ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਛੂਹ ਲਵੇ, ਜਾਂ ਮ੍ਰਿਤਕ ਦਾ ਸਰੀਰ ਚੁੱਕੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਰ, ਕਈ ਵਾਰੀ ਸਿਰਫ ਪਾਣੀ ਚੁੰਘਣ, ਗਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹਣ, ਜਾਂ ਸੂਰਜ ਵਲ ਤੱਕਣ ਨਾਲ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਘਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਪੈਰ ਧੋਣ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ, ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ, ਗੰਦਗੀ ਜਾਂ ਪੇਸ਼ਾਬ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਘਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਸੁੱਟ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ਼ਨਾਨ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਤਲਾਵਾਂ, ਕਮਲ ਵਾਲੀਆਂ ਝੀਲਾਂ, ਜਾਂ ਵਹਿੰਦੇ ਦਰਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਣਾ ਚੰਗਾ ਹੈ। ਕਿਸੇ ਐਸੇ ਵਿਅਕਤੀ ਨਾਲ ਗੱਲ ਨਾ ਕਰੋ ਜਿਸ ਨੂੰ ਲੋਕ ਨਫ਼ਰਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਡਰਪੋਕ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਾਣ-ਇੱਜ਼ਤ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਕਿਸੇ ਐਸੇ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਛੂਹ ਲਿਆ ਜਾਂ ਗੱਲ ਕਰ ਲਈ, ਤਾਂ ਸੂਰਜ ਵਲ ਤੱਕਣ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੇਹੜੇ ਲੋਕ ਗਿਰੇ ਹੋਏ, ਨਿਕਾਲੇ ਹੋਏ, ਨੰਗੇ ਜਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਨੀਵੇਂ ਵਰਗ ਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਬਾਰੇ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਸੁਣੋ। ਜਿਹੜੀ ਔਰਤ ਜਨਮ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਜਾਂ ਮਰਦ ਜਿਸ ਦਾ ਭੋਜਨ ਨਾਪਾਕ ਹੋਵੇ, ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ 'ਸੂਤਿਕਾ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਪਿਤਰਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਨਪੁੰਸਕ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਪਰਲੋਕ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਯਤਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਬਿੱਲਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਚੂਹਾ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਭੋਜਨ ਖਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੱਡੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਹੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਸਦਾ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਵੈਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕੁੱਤਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕੁੱਕੜ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਭੋਜਨ ਵੀ ਨਾਪਾਕ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਉਹ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਗਿਆਨੀਆਂ ਉਸ ਨੂੰ ਗਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਜੇਹੜਾ ਗਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਾਂ ਔਰਤ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਾਪਾਕ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਨੇਕ ਲੋਕ ਉਸ ਨੂੰ ਨੰਗਾ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਭੋਜਨ ਨਾਪਾਕ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕਿਸੇ ਆਸਰੇ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਚੰਡਾਲ, ਸਭ ਤੋਂ ਨੀਚ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਖੱਡ ਤੋਂ ਭੋਜਨ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦਾ ਭੋਜਨ ਖਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਦਾ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਕੰਜੂਸ ਦਾ ਭੋਜਨ ਖਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਦਾ ਉਪਵਾਸ ਕਰਨਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ। ਕਿਸੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਉਦੇਸ਼ ਲਈ ਕਦੇ ਵੀ ਵਿਧੀਅਨੁਸਾਰ ਕਟਾਈ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਮਰ ਜਾਂ, ਤਾਂ ਭ੍ਰਿਗੂ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਤੀਜੇ, ਚੌਥੇ ਜਾਂ ਸੱਤਵੇਂ ਦਿਨ ਹੱਡੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕਰਣੀ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ। ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸੰਬੰਧਤ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਵਲੋਂ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਵਿਧੀ ਬੱਚਿਆਂ, ਘਰ ਛੱਡਣ ਵਾਲਿਆਂ, ਸੰਨਿਆਸੀ ਜਾਂ ਦੂਰ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਮਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਗਰਭਪਾਤ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਜਿਵੇਂ ਨੌ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਬੱਚੇ ਲਈ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਨਿਯਮ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਵੈਸ਼ਿਆਂ ਲਈ ਛੇ ਰਾਤਾਂ ਤੇ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਂ ਲਈ ਬਾਰਾਂ ਦਿਨਾਂ ਦਾ ਸਮਾਂ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹੈ। ਹਰ ਵਰਗ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਕਰਮ ਤੇ ਸੰਸਕਾਰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪੂਰੇ ਕਰਨ। ਮ੍ਰਿਤਕ ਦੇ ਲਈ, ਇੱਕ ਸਾਲ ਬਾਅਦ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਦੀ ਵਿਧੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕਰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਪਿਤਰ ਖੁਸ਼ ਹੋਣ, ਹੇ ਰਾਖਸ!