ਹੁਣ ਅਸੀਂ ਦੱਸਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਕਿਹੜਾ ਭੋਜਨ ਖਾਣ ਲਈ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਚਿੱਟਾ ਚਿੱਟਾ ਤੇਲ ਰਹਿਤ ਚੌਲ ਅਤੇ ਦੁੱਧ ਦੇ ਉਤਪਾਦ ਵੀ ਖਾਣਯੋਗ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੀਆਂ ਦਾਲਾਂ ਆਦਿ ਨੂੰ ਵੀ ਮਨੂ ਨੇ ਭੋਜਨ ਵਜੋਂ ਸਵੀਕਾਰਿਆ ਹੈ। ਘਾਹਾਂ ਦੀਆਂ ਜੜ੍ਹਾਂ ਅਤੇ ਅਜਿਹੀਆਂ ਅਨਾਜ ਦੀਆਂ ਕਿਸਮਾਂ, ਜੋ ਪਹਾੜੀ ਦਰੱਖਤਾਂ ਤੋਂ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਖਾਣ ਯੋਗ ਹਨ। ਜੋ ਵੀ ਛਾਲ ਦੀਆਂ ਵਸਤਾਂ ਹਨ, ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਧੋ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਕਪਾਹ ਦੀਆਂ ਵਸਤਾਂ ਨੂੰ ਸੁੱਧ ਕਰਨ ਲਈ ਪਾਣੀ ਦੇ ਨਾਲ ਰਾਖ ਵੀ ਵਰਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਬਰਤਨ, ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਅੱਗ 'ਚ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਮੁੜ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਚੀਜ਼ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਮਿਲੇ, ਜਾਂ ਜਿਸਦਾ ਸਰੋਤ ਪਤਾ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਜੋ ਨੌਕਰਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵਲੋਂ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਬੱਚਿਆਂ ਅਤੇ ਬੁਜ਼ੁਰਗਾਂ ਦੇ ਕੰਮ, ਜਾਂ ਬੱਚੇ ਦੇ ਮੂੰਹ ਨੂੰ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦ੍ਵਿਜਾਤੀ ਦੇ ਬਚਨ ਜਾਂ ਸੂਰਜ ਦੀ ਤਾਪ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ। ਘਰ ਨੂੰ ਲੀਪਣ, ਘੱਸਣ, ਛਿੜਕਣ, ਸਫਾਈ ਕਰਨ ਅਤੇ ਚੁੱਕਣ-ਸੁੱਤਣ ਦੁਆਰਾ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਮਿੱਟੀ, ਪਾਣੀ, ਰਾਖ ਅਤੇ ਖਾਰ ਨੂੰ ਸੁੱਧਤਾ ਲਈ ਵਰਤਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਰਾਖ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਤਾਮੇ ਦੇ ਬਰਤਨ ਤੇ ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਬਰਤਨ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹੋਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੀ ਸੁੱਧਤਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬੂ ਹਟਾ ਕੇ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਗਧਾ ਜਦੋਂ ਭਾਰ ਚੁੱਕ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਕੁੱਤਾ ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਜਾਨਵਰ ਫੜ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ। ਜੋ ਚੀਜ਼ਾਂ ਭੱਠੀ ਵਿੱਚ ਪੱਕੀਆਂ ਹੋਣ, ਉਹ ਹਵਾ ਨਾਲ ਹੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਦਾ ਉੱਪਰਲਾ ਹਿੱਸਾ ਹਟਾ ਕੇ, ਬਾਕੀ ਹਿੱਸਾ ਛਿੜਕ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਮਲਿਨਤਾ ਦਾ ਕਾਰਨ ਪਤਾ ਨਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਪੁਰਾਣਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਸੁੱਧਤਾ ਨਿਰਧਾਰਤ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ। ਜੇ ਮਲਿਨਤਾ ਨੂੰ ਛੂਹ ਲਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਸਰੀਰ ਦੀ ਸਫਾਈ ਲਈ ਇਨਸਾਨ ਨੂੰ ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਮ੍ਰਿਤਕ ਲਿਜਾਣ ਵਾਲਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਰ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਲਈ ਸਿਰਫ਼ ਪਾਣੀ ਚੁੰਘ ਲੈਣਾ, ਗਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹਣਾ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਵਲ ਤੱਕਣਾ ਵੀ ਕਾਫ਼ੀ ਹੈ। ਪੈਰ ਧੋਣ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ, ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ, ਮਲ ਅਤੇ ਪਿਸ਼ਾਬ ਘਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਸੁੱਟਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਲਈ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਪੌਂਡ, ਕਮਲ ਵਾਲੀ ਝੀਲ ਜਾਂ ਵਹਿੰਦੀ ਦਰਿਆ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਲੋਕ ਨਫ਼ਰਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਡਰਪੋਕ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮੰਦ-ਕਰਮ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨਾਲ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਜੇ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਛੂਹ ਲਿਆ ਜਾਂ ਗੱਲ ਕਰ ਲਈ, ਤਾਂ ਸੂਰਜ ਵਲ ਤੱਕ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੇਹੜੇ ਗਿਰੇ ਹੋਏ, ਨਿਕਾਲੇ ਹੋਏ, ਨੰਗੇ ਜਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਲੇ ਜਾਤ ਦੇ ਮਨੁੱਖ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਸੁਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਜਤਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ 'ਸੂਤਿਕਾ' ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਭੋਜਨ ਅਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਪਿਤਰਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਪੁੰਸਕ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਜੋ ਪਰਲੋਕ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਹ 'ਬਿੱਲੀ' ਸਮਾਨ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ 'ਚੂਹਾ' ਵਾਂਗ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਭੋਜਨ ਖਾ ਕੇ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਹੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਜੋਹੜਾ ਹੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੈਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ 'ਕੁੱਤਾ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦੇਵਤੇ ਉਸਨੂੰ 'ਮੁਰਗਾ' ਆਖਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਭੋਜਨ ਵੀ ਅਪਵਿੱਤਰ ਹੈ। ਜੇ ਉਹ ਮੂਲ ਤੌਰ 'ਤੇ ਤਕਲੀਫ਼ ਵਿੱਚ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਗਿਆਨੀ ਉਸਨੂੰ ਪਤਿਤ ਦੱਸਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਗਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਾਂ ਔਰਤ ਦਾ ਬਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਲਿਨ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਤਚਾਰੀਆਂ ਵਲੋਂ ਨੰਗਾ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਭੋਜਨ ਅਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕਿਸੇ ਆਸ਼੍ਰਿਤ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਚੰਡਾਲ, ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਲਾ ਮਨੁੱਖ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਖੱਡ ਵਿੱਚੋਂ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਭੋਜਨ ਖਾ ਕੇ 'ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣ' ਪ੍ਰాయਸ਼ਚਿੱਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਐਸਾ ਭੋਜਨ ਖਾ ਕੇ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰਨ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਕੰਜੂਸ ਦੇ ਘਰ ਦਾ ਭੋਜਨ ਖਾ ਕੇ ਵੀ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਰ, ਕਿਸੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਉਦੇਸ਼ ਲਈ ਰਸਮਾਂ ਵਿੱਚ ਕੱਟ (ਚੀਰ) ਕਦੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ।