ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਧਰਮ ਦੇ ਮਾਹਰ ਸਿੱਖਿਆ ਦੇ ਰਹੇ ਸਨ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜੀਵਨ-ਰਾਹ ਅਤੇ ਆਚਰਨ ਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧ, ਉਚਿਤ ਅਤੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰਖਣਾ ਹੈ। ਉਹ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਆਸਣ, ਭਾਂਡੇ, ਜਾਂ ਹੋਰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰੋਂ ਹੀ ਤਿਆਗਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਹੋਣ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹੋ; ਪਰ ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਸ਼ੁਭ ਸਮਾਗਮ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਸਭ ਗਤਿਵਿਧੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਿਲ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਪਰ ਜਿਹੜੀਆਂ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਗਿਆਨਵਤੀ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਇਹ ਕੰਮ ਨਾ ਕਰੋ; ਹੋਰਾਂ ਨਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਭ ਕੰਮ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਜੰਗਲ, ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਤਲੇ, ਜਾਂ ਭਾਗਰਾ ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਮਾਂਸ ਖਾਣਾ ਤਿਆਗੋ; ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਮਾਘਾ, ਕ੍ਰਿਤਿਕਾ, ਅਤੇ ਉਤਰਾ ਨक्षਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸੰਬੰਧ ਨਾ ਬਣਾਓ। ਖਾਣਾ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਨਾ ਖਾਓ, ਅਤੇ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਵੀ ਨਾ ਖਾਓ। ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਉਹ ਮਾਲਾ, ਭੋਜਨ, ਪੀਣ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼ ਜਾਂ ਵਸਤ੍ਰ ਨਹੀਂ ਪਹਿਨਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਜੋ ਦੂਜਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਵਰਤੇ ਹੋਏ ਹੋਣ। ਜਦੋਂ ਗ੍ਰਹਣ ਹੋਵੇ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਚਲੇ ਜਾਣ, ਜਾਂ ਚੰਦ ਉੱਤੇ ਜਨਮ ਨक्षਤਰ ਹੋਵੇ, ਤਦ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਭੋਜਨ ਆਦਿ ਤੋਂ ਵਿਰਤ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। "ਰਾਤ ਦੇ ਸਰਤਾਜ," ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਨ੍ਹਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਆਪਣੇ ਅੰਗਾਂ ਅਤੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਨੂੰ ਹੱਥ ਨਾਲ ਸੁੱਕਾ ਲਓ। ਜਿੱਥੇ ਲੋਕ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਨਿਆਇਕ, ਈਰਖਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤ, ਕਿਸਾਨ, ਅਤੇ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਹਨ, ਉੱਥੇ ਲੋਕ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਵਿਰੋਧ ਅਤੇ ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਆਸ ਵਿੱਚ ਵੀ ਜੁੜੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ ਉਹ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਕਿਹੜਾ ਭੋਜਨ ਖਾਣ ਲਈ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹੈ। ਚਿੱਟਾ, ਤੇਲ ਰਹਿਤ ਚਾਵਲ ਅਤੇ ਦੁੱਧ ਦੇ ਉਤਪਾਦ ਖਾਣ ਯੋਗ ਹਨ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਾਲਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਮਨੂ ਨੇ ਭੋਜਨ ਵਜੋਂ ਦੱਸੀਆਂ ਹਨ। ਘਾਹਾਂ ਦੀਆਂ ਜੜਾਂ ਅਤੇ ਅਨਾਜ, ਅਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਮਿਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵੀ ਖਾਣ ਯੋਗ ਹਨ। ਸਭ ਕਿਸਮ ਦੀਆਂ ਛਾਲਾਂ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਸ਼ੁੱਧ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਕਪਾਹ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਨੂੰ राख ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਸ਼ੁੱਧ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਭਾਂਡੇ ਦੁਬਾਰਾ ਗਰਮ ਕਰਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਰਾਹ ਉੱਤੇ ਮਿਲੀ ਚੀਜ਼, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੋਤ ਪਤਾ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਨੌਕਰਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵੱਲੋਂ ਕੀਤੇ ਕੰਮ—ਇਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁਝ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਬੱਚਿਆਂ ਅਤੇ ਵਧੇਰੇ ਉਮਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਕੰਮ, ਅਤੇ ਬੱਚੇ ਦਾ ਮੂੰਹ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਦੋਹਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮੇ ਹੋਏ (ਬ੍ਰਾਹਮਣ) ਦੀ ਬੋਲੀ ਦੇ ਬੂੰਦ, ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਗਰਮੀ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ। ਘਰ ਨੂੰ ਲਗਾਉਣ, ਖੁਰਚਣ, ਛਿੜਕਣ, ਸਫਾਈ, ਅਤੇ ਬੁਹਾਰਨ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਮਿੱਟੀ, ਪਾਣੀ, राख ਅਤੇ ਖਾਰ, ਇਹਨਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ੁੱਧੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਤਾਂਬੇ ਦੇ ਭਾਂਡੇ ਅਤੇ ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਭਾਂਡਿਆਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਅਤੇ राख ਨਾਲ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹੋਰ ਪਦਾਰਥ ਵਾਸ਼ ਪੂਰਾ ਹੋਣ ਨਾਲ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਗਧਾ ਜਦੋਂ ਭਾਰ ਚੁੱਕਦਾ ਹੈ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਕੁੱਤਾ ਜਦੋਂ ਪਸ਼ੂ ਨੂੰ ਫੜਦਾ ਹੈ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਭਟੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪਕਾਈ ਚੀਜ਼ਾਂ ਹਵਾ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਪਰਲੀ ਪਰਤ ਹਟਾ ਕੇ ਫੈਂਕ ਦਿਓ, ਬਾਕੀ ਨੂੰ ਛਿੜਕਣ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਅਸ਼ੁਧਤਾ ਦਾ ਪਤਾ ਨਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਪੁਰਾਣੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਸ਼ੁੱਧੀ ਨਿਰਧਾਰਤ ਨਹੀਂ। ਅਸ਼ੁਧ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਮਰੇ ਹੋਏ ਦੀ ਲਾਸ਼ ਚੁੱਕਣ ਵਾਲਾ ਨ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਪੀਓ, ਗਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹੋ, ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਵੱਲ ਤੱਕੋ। ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਵਰਤਿਆ ਪਾਣੀ, ਬਚਾ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ, ਗੰਦਗੀ ਅਤੇ ਪੇਸ਼ਾਬ—ਇਹ ਸਭ ਘਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਸੁੱਟੋ। ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਣ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਤਲਾਵਾਂ, ਕਮਲ ਵਾਲੀਆਂ ਝੀਲਾਂ, ਅਤੇ ਵਹਿੰਦੀ ਨਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾਓ। ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਨਫਰਤ ਕੀਤੇ ਵਿਅਕਤੀ, ਡਰਪੋਕ, ਜਾਂ ਮਹਿਲਾ (ਮੰਦ-ਚਰਿੱਤਰ) ਨਾਲ ਗੱਲ-ਬਾਤ ਨਾ ਕਰੋ। ਐਸੇ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਜਾਂ ਗੱਲ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸੂਰਜ ਵੱਲ ਤੱਕਣ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਗਿਰੇ ਹੋਏ, ਨਿਕਾਲੇ ਹੋਏ, ਨੰਗੇ, ਜਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਨੀਚ (ਚੰਡਾਲ ਆਦਿ) ਹਨ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਸੁਣਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੈ। ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ "ਸੂਤਿਕਾ" ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਭੋਜਨ ਅਸ਼ੁਧ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਪਿਤਰਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨੂੰ ਤਿਆਗਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਪੁੰਸਕ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਪਰਲੋਕ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਯਤਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਬਿੱਲੀ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੂੰ ਚੂਹਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਭੋਜਨ ਖਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੱਡੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧਰਮ ਦੇ ਮਾਹਰ ਨੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਸਹੀ ਰਸਤੇ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਅਤੇ ਆਚਰਨ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਪਿਆਰ ਨਾਲ, ਵਿਸ਼ਵਾਸਯੋਗ ਢੰਗ ਵਿੱਚ, ਦੱਸੀਆਂ।