ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਧਰਮ ਦੇ ਮਾਰਗ ਉੱਤੇ ਤੁਰਦੇ ਹੋਏ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸਲਾਹ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਅਸ਼ਵੱਥ ਵ੍ਰਿੱਛ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਫਿਰ ਆਪਣੀ ਜਾਤੀ ਦੇ ਕਰਤਵਾਂ ਨੂੰ ਨਿਭਾਵੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਇੱਛਤ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਬੋਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਅਸਤਿਆ ਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਗੱਲਾਂ ਕਰਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਲਾਂਛਨਯੋਗ ਕੰਮਾਂ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਾ ਛੱਡਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਅਧਰਮੀ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਤੋਂ ਵੀ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਦੂਰ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸੁੰਨੀਆਂ ਜ਼ਮੀਨਾਂ ਉੱਤੇ, ਖਾਲੀ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਰਜਸਵਲਾ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਵੀ ਸੰਭੋਗ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਨੂੰ ਇਹਨਾਂ ਹਾਲਾਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸੈਕਸ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਬਿਨਾਂ ਕਾਰਨ ਜਾਨਵਰ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਨਰਕ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਬਿਨਾ ਕਾਰਨ ਆਪਣੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਕਰਣ ਦੇ ਨਤੀਜੇ ਤੋਂ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਡਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਰਾਇਆ ਧਨ ਨਰਕ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਪਰਾਈ ਪਤਨੀ ਮੌਤ ਵੱਲ। ਇਸ ਲਈ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਪਰਾਈ ਪਤਨੀ ਜਾਂ ਪਰਾਏ ਧਨ ਨੂੰ ਦੇਖਣ, ਛੂਹਣ ਜਾਂ ਗੱਲ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹੀ ਨਿਯਮ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਲਈ ਵੀ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਆਸਣ, ਭਾਂਡੇ ਜਾਂ ਹੋਰ ਅਜਿਹੀਆਂ ਵਸਤਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਦੂਰ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਔਰਤਾਂ ਪੂਰੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਹੋਣ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਸ਼ੁਭ ਸਮਾਗਮਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਭਾਗ ਲੈ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਸਮਝਦਾਰ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਅਜੇਹੇ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਨੇ, ਪਰ ਹੋਰਾਂ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਕੀਤੇ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਜੰਗਲ ਦੀ ਜੜ੍ਹ, ਭਾਗਰਾ ਰਸਤੇ ਜਾਂ ਮਾਸ ਖਾਣ ਤੋਂ ਵੀ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮਘਾ, ਕ੍ਰਿਤਿਕਾ, ਉੱਤਰਾ ਨਕਸ਼ਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਸੰਭੋਗ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਜਾਂ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਸਮਝਦਾਰ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਉਹ ਮਾਲਾ, ਭੋਜਨ, ਪਾਨੀ ਜਾਂ ਕਪੜੇ ਨਹੀਂ ਪਾਉਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਹੱਥ ਲੱਗੇ ਹੋਣ। ਗ੍ਰਹਿਣ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਜਦੋਂ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਚਲੇ ਜਾਣ ਜਾਂ ਜਨਮ ਨਕਸ਼ਤ੍ਰ ਹੋਵੇ, ਤਦ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸੰਯਮ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੱਥ ਨਾਲ ਹੀ ਅੰਗ ਅਤੇ ਕਪੜੇ ਸੁੱਕੇ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਜਿੱਥੇ ਲੋਕ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਨਿਆਂ ਪਸੰਦ, ਈਰਖਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਕਿਸਾਨ ਅਤੇ ਜੜੀ-ਬੂਟੀਆਂ ਵਾਲੇ ਹੋਣ, ਉਥੇ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਤਿਉਹਾਰ ਮਨਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਲੋਕ ਵੈਰ-ਵਿਰੋਧ ਵਿਚ ਵੀ ਬੰਨੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ ਇਹ ਦੱਸਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕਿਹੜਾ ਭੋਜਨ ਖਾਣ ਯੋਗ ਹੈ। ਚਿੱਟਾ ਤੇ ਤੇਲ ਰਹਿਤ ਚਾਵਲ, ਦੁੱਧ ਦੇ ਉਤਪਾਦ, ਅਤੇ ਦਾਲਾਂ ਆਦਿ ਮਨੁਸ਼ਯ ਲਈ ਉਚਿਤ ਭੋਜਨ ਹਨ। ਘਾਹ ਦੀਆਂ ਜੜ੍ਹਾਂ ਅਤੇ ਪਹਾੜੀ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੇ ਅਨਾਜ ਵੀ ਖਾਣ ਯੋਗ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸਾਰੇ ਕਿਸਮ ਦੇ ਛਾਲਾਂ ਵਾਲੇ ਕਪੜਿਆਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਸ਼ੁੱਧ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਰੂਈ ਦੇ ਕਪੜੇ ਨੂੰ ਰਾਖ ਨਾਲ ਧੋ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਭਾਂਡਿਆਂ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪਾ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਵਸਤੂ ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਮਿਲੇ, ਜਿਸਦੀ ਮੂਲ ਜਾਣਕਾਰੀ ਨਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨੌਕਰਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵਲੋਂ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਬੱਚਿਆਂ ਅਤੇ ਬੁਜ਼ੁਰਗਾਂ ਦੇ ਕੰਮ, ਅਤੇ ਬੱਚੇ ਦੇ ਮੂੰਹ ਨੂੰ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉੱਚ ਜਾਤ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਬੋਲੀ ਦੇ ਬੂੰਦ, ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਤਪਸ਼ ਨਾਲ ਗਰਮ ਹੋਇਆ ਪਾਣੀ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ। ਘਰ ਨੂੰ ਮਲਣ, ਖੁਰਚਣ, ਛਿੜਕਣ, ਝਾੜੂ ਅਤੇ ਸਫਾਈ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਮਿੱਟੀ, ਪਾਣੀ, ਰਾਖ ਅਤੇ ਖਾਰ ਨਾਲ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਹਾਸਲ ਕਰੀਦੀ ਹੈ। ਤਾਂਬੇ ਦੇ ਭਾਂਡਿਆਂ ਅਤੇ ਧੋਣ ਵਾਲੀਆਂ ਵਸਤਾਂ ਨੂੰ ਰਾਖ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੋਰ ਵਸਤਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬੂ ਜਾਂ ਗੰਧ ਦੂਰ ਕਰਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਗਧਾ ਜਦੋਂ ਵਸਤੂ ਲਾਦ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਕੁੱਤਾ ਜਾਨਵਰ ਫੜ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਭੱਠੀ ਵਿੱਚ ਪੱਕੀਆਂ ਵਸਤਾਂ ਹਵਾ ਨਾਲ ਹੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਪਰਲੀ ਪਰਤ ਨੂੰ ਹਟਾ ਕੇ, ਬਾਕੀ ਭਾਗ ਨੂੰ ਛਿੜਕ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ ਅਣਜਾਣ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਪਤਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ। ਅਸ਼ੁੱਧ ਵਸਤੂ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਮ੍ਰਿਤਕ ਲਿਜਾਣ ਵਾਲੇ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਲਈ ਪਾਣੀ ਚੁੱਕਣਾ, ਗਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹਣਾ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਵਲ ਤੱਕਣਾ ਵੀ ਕਾਫੀ ਹੈ।