ਇਕ ਹਜ਼ਾਰ ਦਿਵਿਆ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਹਰਾ (ਸ਼ਿਵ ਜੀ) ਵਿਰੰਚੀ (ਬ੍ਰਹਮਾ) ਕੋਲ ਆਏ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋ ਚੁਕੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਇਹ ਅਜੀਬ ਘਟਨਾ ਦਸਾਂ ਦਿਸਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵਾਪਰੀ। ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤੁਹਾਡਾ ਮਨੁੱਖ ਹਾਰ ਜਾਵੇਗਾ, ਪਰ ਮੇਰਾ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਜਿੱਤੇਗਾ।" ਫਿਰ, ਸੰਘਰਸ਼ ਵਿੱਚ, ਧਰਮ ਦਾ ਸਰੋਤ ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਇਕ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਦੂਜੇ ਮਨੁੱਖ ਵਲ ਸੁੱਟਿਆ। ਇਸ ਘਟਨਾ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਏ; ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਲਹੂ ਨਾਲ ਰੰਗੀ ਹੋਈ ਵਾਲ਼ਾਂ ਵਾਲੀ ਬ੍ਰਹਮਾ-ਹਤਿਆ (ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹਤਿਆ ਦਾ ਪਾਪ) ਹਰਾ ਕੋਲ ਆਈ। ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਜੋ ਇੱਥੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਈ ਹੈ? ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਆਈ ਹੈਂ? ਦੱਸ।" ਉਸ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਮੈਂ ਬ੍ਰਹਮਾ-ਹਤਿਆ ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਈ ਹਾਂ; ਮੈਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ, ਤ੍ਰਿਣੇਤ੍ਰ (ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ)!" ਰੁਦ੍ਰ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਫੜੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੀ ਦੁਖੀ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਆਗੇ ਵਧੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਨਰਾ ਅਤੇ ਨਾਰਾਏਣ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ। ਬ੍ਰਹਮਾ-ਹਤਿਆ ਨੇ ਯਮੁਨਾ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਉਸਦੇ ਪਾਣੀ ਸੁੱਕ ਚੁਕੇ ਸਨ। ਫਿਰ ਉਹ ਪਲਕਸ਼ਜਾ ਨਦੀ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਗਈ, ਪਰ ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਹ ਅੰਦਰ ਗਈ, ਉਹ ਵੀ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਈ। ਫਿਰ ਉਹ ਸੈੰਧਵ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਗਈ ਅਤੇ ਉੱਥੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ। ਪਰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਬ੍ਰਹਮਾ-ਹਤਿਆ ਦਾ ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਪਾਪ ਉਸਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਨਾ ਗਿਆ। ਜਲਧਵਜ, ਜੋ ਆਤਮ-ਸਯੰਮ ਅਤੇ ਯੋਗ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਇਸ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤਿ ਨਾ ਪਾ ਸਕਿਆ। ਫਿਰ, ਉਹ ਉੱਥੇ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਚਕ੍ਰਧਾਰੀ, ਗਰੁੜਧਵਜ (ਵਿਸ਼ਨੂ) ਜੀ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਹਰਾ ਨੇ ਹਥ ਜੋੜ ਕੇ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰਨੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ। "ਹੇ ਵਾਸੁਦੇਵ, ਸ਼ੰਖ, ਚਕ੍ਰ ਅਤੇ ਗਦਾ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਹੇ ਅਨੰਤ, ਨਿਰਗੁਣ, ਅਗੋਚਰ, ਸਾਰ-ਵਿਹੀਣ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਅਗਿਆਨ ਵਿੱਚ, ਪਰ ਸਭ ਦਾ ਆਧਾਰ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ, ਚਲਤ ਅਤੇ ਅਚਲਤ, ਤੁਹਾਡੇ ਹੀ ਦੁਆਰਾ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਹੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲੇ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਜਨਾਰਦਨ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੇ, ਸਬਕੁਝ ਵਿਆਪਕ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਵਾਯੁ, ਬੁੱਧੀ, ਮਨ ਅਤੇ ਰਾਤ ਹੋ; ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਖ਼ਿਮਾ, ਦਾਨ, ਦਯਾ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਅਤੇ ਸਯੰਮ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਉਪਵੇਦ ਹੋ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਹੋ; ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦਯਾਲੂ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ; ਹੇ ਕੇਸ਼ਵ, ਮੈਨੂੰ ਪਾਪ ਦੇ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਬਚਾਓ। ਮੈਂ ਜਲ ਗਿਆ, ਮੈਂ ਖੋ ਗਿਆ, ਮੈਂ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਕਰਤੂਤ ਕੀਤੀ; ਮੈਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰੋ, ਤੁਸੀਂ ਤੀਰਥ ਹੋ। ਨਮਸਕਾਰ, ਨਮਸਕਾਰ।" ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ-ਹਤਿਆ ਦੇ ਪਾਪ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਉਚਾਰੇ। ਉਹ ਸੁਭਾਗਤਾ, ਧਰਮ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੀ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹਤਿਆ ਦੇ ਦਾਗ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਣ ਵਾਲੀ ਕਿਰਪਾ ਬਖਸ਼ਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸਦਾ ਪ੍ਰਯਾਗ ਵਿੱਚ ਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਯੋਗਸ਼ਾਈਨ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਨ। ਇੱਥੇ ਵਰਨਾ (ਨਦੀ) ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਣ ਵਾਲੀ, ਸੁਭਾਗਤਾ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਦੋਵਾਂ ਨਦੀਆਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀਆਂ ਧਾਰਾਵਾਂ, ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਆਦਰਯੋਗ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਅਸਮਾਨ, ਧਰਤੀ ਜਾਂ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਰਗਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ। ਇੱਥੇ ਤਮੋਗੁਣੀ ਲੋਕ ਵੀ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੁਕਤਿ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤੀਰਥ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਸੰਗੀਤਮਈ ਖਾਸੀਅਤ ਸੁਣਕੇ, ਅਚਾਰਯਾਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਹੱਸਦੇ ਹਨ। ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਅਦਭੁਤਤਾ ਨਾਲ ਉੱਥੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਕਿਊਂਕਿ ਪੋਖਰ-ਕਮਲ ਚਲੇ ਗਏ ਹਨ। ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਸੂਰਜ ਲੰਬੀਆਂ, ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਪਤਾਕਾਵਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਝੁਲਦੇ ਹਨ। ਨਿਰਮਲ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀਆਂ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਗਾ ਕੇ, ਭੌਂਰੇ ਹੋਰ ਫੁੱਲਾਂ ਵਲ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ। ਜਿੱਥੇ ਖੇਡਣ ਲਈ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਮਿਲਾਪ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਅਤੇ ਜਿੱਥੇ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀਆਂ ਦੀ ਵਾਸਨਾ ਵੀ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਨਹੀਂ, ਜਿੱਥੇ ਸੰਭੋਗ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਘਟਨਾ, ਪਾਪ, ਤੀਰਥ ਅਤੇ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਦੀ ਕਥਾ ਵਿਆਪਕ, ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਪ੍ਰੇਰਣਾਦਾਇਕ ਹੈ।