ਜਦੋਂ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਵੱਲੋਂ ਆਗਿਆ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਯਥੋਚਿਤ ਦੱਖਣਾ ਦੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਵਨਵਾਸੀ ਅਵਸਥਾ ਜਾਂ ਚੌਥੀ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਨ ਦੀ ਆਜ਼ਾਦੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਅਧਿਆਪਕ ਮੌਜੂਦ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਕਰਤਵਿਆں ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਚੇਲੇ ਜਾਂ ਪੋਤਰੇ ਵੱਲੋਂ ਨਿਭਾਈਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਸ਼ਾਲਕਟੰਕਟ, ਉਹ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਮੌਤ ਨੂੰ ਵੀ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਆਦੇਸ਼ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਕਿ ਵਿਆਹ ਲਈ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਰਿਸ਼ੀ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਕੁੜੀ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਚੰਗੇ ਆਚਰਨ ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੇ ਚਰਚਾ ਹੋਣ ਲੱਗਦੀ ਹੈ ਕਿ ਚੰਗੇ ਆਚਰਨ ਦੇ ਲੱਛਣ ਕੀ ਹਨ। ਉੱਤਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ: "ਮੈਂ ਤੇਨੂੰ ਇਹ ਲੱਛਣ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਤੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ।" ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਵਿਚ ਚੰਗਾ ਆਚਰਨ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਜਾਂ ਅਗਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਭਲਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਚੰਗੇ ਆਚਰਨ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਕੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਸੁਭ ਲਾਭਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ ਚੰਗੇ ਆਚਰਨ ਵਿੱਚ ਯਤਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਆਚਰਨ ਹੀ ਅਸੁਭਤਾ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। "ਜੇ ਤੂੰ ਭਲਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ," ਆਦੇਸ਼ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਸੁਕੇਸ਼ਿਨ, ਚੰਗੇ ਆਚਰਨ ਦਾ ਰੁੱਖ ਜਿਸ ਨੇ ਪਾਲਿਆ, ਉਹ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਪੁੰਨ ਦਾ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ। ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੇ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਸਵੇਰੇ ਸਿਰਫ਼ ਮੰਗਲਮਈ ਬੋਲ ਹੀ ਬੋਲਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਸਵੇਰੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਬਚਨਾਂ ਦੇ ਉਚਾਰਣ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਪਾਪਾਂ ਦੀ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਸੁਣਨ, ਯਾਦ ਕਰਨ ਅਤੇ ਉਚਾਰਣ ਕਰਨ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸਵੇਰੇ ਸੁਖਮਈ ਹੋਣ ਲਈ ਅਧਿਆਪਕ ਸ਼ੁਕ੍ਰ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਰੈਭਯ, ਮਰੀਚੀ, ਚ੍ਯਵਨ, ਰਿਭੁ, ਸੱਤ ਸੁਰ ਅਤੇ ਸੱਤ ਪਾਤਾਲ, ਆਕਾਸ਼, ਧੁਨੀ, ਮਹਾਨਤਾ, ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਸੱਤ ਲੋਕ—ਇਹ ਸਭ ਮੰਗਲ ਦੀ ਕਾਮਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਖ਼ੁਆਬਾਂ ਦੀ ਭੈੜੀ ਪ੍ਰਭਾਵਨਾ ਨਾਸ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਸਵੇਰ ਸਦਾ ਮੰਗਲਮਈ ਹੋਵੇ। ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਉੱਠੇ, ਉਹ 'ਹਰੀ' ਦਾ ਉਚਾਰਣ ਕਰਕੇ ਆਪਣਾ ਨਿੱਤਕਰਮ ਕਰੇ। ਗੋਸ਼ਾਲਾ ਵਿੱਚ, ਗਾਂ ਦੀ ਛਾਂ ਹੇਠ, ਦੋਵੇਂ ਵਾਰ (ਪਹਿਲਾਂ ਤੇ ਬਾਅਦ) ਆਪਣੇ ਨਿੱਤਕਰਮ ਨਿਭਾਏ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਕਰਮਾਂ ਲਈ ਪੰਜ, ਚਾਰ ਅਤੇ ਇੱਕ ਹਿੱਸਾ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਅੰਗ ਅਤੇ ਮਿੱਟੀ ਲਈ ਵੀ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਹਿੱਸਾ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸਫਾਈ ਲਈ ਚੀਟੀ ਦੇ ਬਿਲ ਦੀ ਮਿੱਟੀ ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਮਿੱਟੀ ਵਰਤਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਗੇ ਆਚਰਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਸਿਖਾਇਆ ਹੈ। ਮੂੰਹ ਨੂੰ ਫੇਂਦ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਦੋ ਵਾਰੀ ਧੋ ਕੇ, ਮੁੱਢ ਵਿੱਚ ਹੀ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਾਫ਼ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਠੀਕ ਕਰਕੇ, ਦੰਦਾਂ ਨੂੰ ਮੰਜਨ ਕਰਕੇ, ਆਦਮੀ ਨੂੰ ਆਇਨਾ ਵੀ ਦੇਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹੋਮ ਕਰਕੇ, ਮੰਗਲਮਈ ਵਸਤਾਂ ਨਾਲ ਸਜ ਕੇ, ਬਾਹਰ ਜਾਣਾ ਉਚਿਤ ਹੈ। ਮਿੱਟੀ, ਗੋਬਰ, ਸਵਸਤਿਕ, ਅਟੁੱਟ ਅਨਾਜ, ਭੁੰਨਿਆ ਚੌਲ, ਸ਼ਹਦ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕੁਆਰੀ—ਇਹ ਸਭ ਵਰਤਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਅਸ਼ਵੱਥ ਵൃਖ ਦੀ ਵੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਵਰਗ ਦੀਆਂ ਜਾਤੀਕ ਕਰਤਵਾਂ ਨਿਭਾਉਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਇੱਛਤ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਝੂਠੀ ਗੱਲ ਜਾਂ ਅਸਤ੍ਯ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਪੈਣਾ। ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਨਾਂ ਤਾਂ ਨਿੰਦਨੀ ਬਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਨਾਂ ਹੀ ਧਰਮ ਨੂੰ ਛੱਡਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਨਾਂ ਹੀ ਕੁਧਰਮੀ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਮਿੱਤਰਤਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਖਾਲੀ ਥਾਂ, ਸੁੰਨੇ ਘਰ, ਮਾਸਿਕ ਧਾਰਾ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਵੀਰ, ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਨੂੰ ਕਦੇ ਭੋਗ ਵਿਹਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਬਿਨਾਂ ਕਾਰਨ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਰਕ ਦਾ ਪਾਪ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਬਿਨਾਂ ਕਾਰਨ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਹੱਥ ਲਾਉਣ ਦੇ ਅੰਜਾਮ ਤੋਂ ਡਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਜਾਇਦਾਦ ਨਰਕ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਪਤਨੀ ਮੌਤ ਵੱਲ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਨਾਂ ਤਾਂ ਦੇਖਣਾ, ਨਾਂ ਛੂਹਣਾ, ਨਾਂ ਹੀ ਗੱਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਹੀ ਨਿਯਮ ਮਾਂ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਉੱਤੇ ਵੀ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਉਪਦੇਸ਼ ਸਿੱਧ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਚੰਗਾ ਆਚਰਨ, ਸਵੇਰੇ ਦੇ ਮੰਗਲ, ਸਫਾਈ, ਸੱਚਾਈ ਅਤੇ ਸੰਯਮ ਨਾਲ ਹੀ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਜੀਵਨ-ਯਾਤਰਾ ਨੂੰ ਉੱਚਾ ਅਤੇ ਧਰਮਮਈ ਬਣਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।