ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਧਰਮ ਦੇ ਮੂਲ ਸਿਧਾਂਤਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਤਦੋਂ ਵਰਨਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਕਿ ਜਿਹੜੇ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਵੱਡਿਆਂ ਜਾਂ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਛੂਹ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਭਿਆਨਕ ਰੌਰਵ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਘੁੱਟਿਆਂ ਤੱਕ ਅੱਗ ਲੱਗਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੁਆਰਾ, ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਗਰਮ ਲੋਹੇ ਦੇ ਗੋਲਿਆਂ ਨੂੰ ਸੁੱਟਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਦੇਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਦੇਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਪਾਪੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਬਾਰੇ ਬੁਰਾ ਬੋਲਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕੰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਧਰਮਰਾਜ ਦੇ ਦੂਤ ਤੀਖੇ ਸੰਦਾਂ ਨਾਲ ਛੇਦ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਮਨੁੱਖ ਖੂਹਾਂ, ਤਲਾਵਾਂ ਜਾਂ ਜਲਾਸ਼ਿਆਂ ਨੂੰ ਤੋੜਦੇ ਜਾਂ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯਮ ਦੇ ਦੂਤ ਬਹੁਤ ਹੀ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਛੁਰੀਆਂ ਨਾਲ ਕੱਟਦੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਕਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਆੰਤਾਂ ਪਿੱਛੋਂ ਖਿੱਚ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਭੁੱਖਮਰੀ ਜਾਂ ਉਲਝਣ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕੁੱਤਿਆਂ ਲਈ ਰੱਖੇ ਭੋਜਨ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਮਕੈਨੀਕਲ ਯੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯਮ ਦੇ ਦੂਤ ਮਾਰਦੇ-ਕੁੱਟਦੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪੱਥਰ ਦੀਆਂ ਚੱਕੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪੀਸਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸੁੱਕਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੁੱਕੇ, ਪਿਆਸੇ ਅਤੇ ਹੋਠ ਸੁੱਕੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਿਛੂਆਂ ਵਾਲੇ ਖੱਡ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਅੱਗ ਨਾਲ ਤਪਦੇ ਹੋਏ ਸ਼ਾਲਮਲੀ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਜੱਫੀ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਅਧਿਆਪਕ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਪੱਥਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਫਿਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਗੰਦਗੀ, ਪਿਸ਼ਾਬ ਅਤੇ ਪੀੜਾ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਗੰਦੇ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਦੇ ਹਨ। ਮੂਰਖ ਲੋਕ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦਾ ਮਾਸ ਖਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਗਰਭਪਾਤ ਦੀ ਭੇਟ ਜਾਂ ਕੀੜੇ-ਚਿਟੇ ਜਾਂ ਚਿਊਂਟੀਆਂ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਯਜਮਾਨ ਹੋਣ ਜਾਂ ਪੁਜਾਰੀ, ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਭੈੰਕਰ ਕੀੜੇ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਭੇੜਿਆਂ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਗਾਂ ਜਾਂ ਜ਼ਮੀਨ ਚੋਰੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਗਾਂ, ਔਰਤ ਜਾਂ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸੋਮਾ ਜਾਂ ਵੇਦ ਵੇਚਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਝੂਠੀ ਗਵਾਹੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਇਹ ਸਭ ਰੌਰਵ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਲੋਕ ਪਹਿਲਾਂ ਅੰਧਤਾਮਿਸ੍ਰ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਫਿਰ ਤਲਵਾਰਾਂ ਵਾਲੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਹ ਪਾਪ ਕੀਤੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਅੱਗੇ ਡੂੰਘੀ ਖੱਡ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਦੰਡ, ਅਣਗ੍ਰਹਿ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਤਿਆਗੇ ਹੋਏ ਪਾਪੀਆਂ ਲਈ ਕਹਿ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਹਨ। ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਾਂ ਸੱਪਾਂ ਵਿੱਚ ਅਨੰਤ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਸਾਰੀਆਂ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਧਾਨ ਹੈ, ਖੇਤਾਂ ਵਿੱਚ ਕਾਸ਼ਤ ਵਾਲਾ ਖੇਤ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਜਲ-ਸਰੋਵਰ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਹੈ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਲੋਕ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਉੱਤਮ ਹੈ, ਧਰਮ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਸੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਸੁੰਭਾ ਵੰਸ਼ ਤਪਸਵੀਆਂ ਵਿੱਚ ਆਗੂ ਹੈ, ਅਤੇ ਸ੍ਰੁਤੀ ਸਭ ਗਿਆਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਧਾਨ ਹੈ; ਈਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਨੁ ਸਭ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਧਾਨ ਹੈ, ਅਮਾਵੱਸ ਅਤੇ ਪੂਰਨਿਮਾ ਚੰਦ੍ਰਮਾਸੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵਧੀਆ ਹਨ, ਸੰਕ੍ਰਾਂਤੀਆਂ 'ਤੇ ਦਾਨ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੈ। ਤੂੰ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਹੈਂ, ਬੰਧਨ ਬੱਧ ਨਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਧਾਨ ਹੈ, ਫੁੱਲਾਂ ਵਿੱਚ ਚੰਬਾ, ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ ਕਾਂਚੀ, ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਰੰਭਾ, ਅਤੇ ਥੱਕੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਫਲਾਂ ਵਿੱਚ ਅੰਬ, ਕੋਪਲਾਂ ਵਿੱਚ ਅਸ਼ੋਕ, ਅਤੇ ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪਠਿਆ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੈ। ਚਿੱਟੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਦੁੱਧ, ਕਪੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਰੂਈ, ਸਬਜ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ ਕਾਕਮਾਚੀ, ਸਵਾਦਾਂ ਵਿੱਚ ਨਮਕ, ਰੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਵਟ, ਅਤੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਵ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਨ। ਕਿਲਿਆਂ ਅਤੇ ਭਿਆਨਕ ਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਰਾਤ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਦਾ ਨਾਥ, ਵੈਤਰਨੀ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਪਤਨ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਜੋ ਦੋਸਤਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਕੋਈ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਨਹੀਂ; ਅਣਗਿਣਤ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ ਵੀ, ਉਸ ਦਾ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਮੁਕਦਾ। ਹੁਣ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਜੰਬੂਦਵੀਪ ਦੀ ਰਚਨਾ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਨਾ ਹੈ। ਜੰਬੂਦਵੀਪ ਵਿੱਚ ਨੌਂ ਵਿਭਾਗ ਹਨ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਵਿਸ਼ਾਲ ਹਨ ਅਤੇ ਜਿਹੜੇ ਸਵਰਗ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਫਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।