ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਮੋਹ ਵਿੱਚ ਫਸ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਭਾਰੀ ਸਜ਼ਾਵਾਂ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਮੂਰਖ ਜਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਾਪ ਕੀਤੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਤਿੱਖੇ ਚੋਚ ਵਾਲੇ ਪੰਛੀ ਟੁੱਟ ਪੈਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ ’ਚ ਵੰਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਉਪਰ ਕਾਂ, ਚੀਲਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਪੰਛੀ ਆਪਣੇ ਚੋਚਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਕਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਚਾਂ ਤੇ ਨੱਖ ਵਜਰ ਵਰਗੇ ਤਿੱਖੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਜੀਭ ਨੂੰ ਚੀਰ-ਚੀਰ ਕੇ ਕੱਢ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਆਤਮਾਵਾਂ, ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਥੱਲੇ ਕਰਕੇ, ਗੰਦਗੀ, ਪੀਪ ਅਤੇ ਪਿਸ਼ਾਬ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਦੀਆਂ ਹਨ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ, ਪਿਤਾ, ਮਾਤਾ ਜਾਂ ਅੱਗ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦੇਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪ ਖਾਂ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੂਚੀਮੁਖ ਨਾਂ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਯੋਨੀ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਤੜਫਦੇ ਹਨ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਪਹਾੜਾਂ ਵਰਗੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਰਾਕਸ਼ਸ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਗੰਦਗੀ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਆਪਣੇ ਭੋਜਨ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਸਾਂਝਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਰਸ ਦੇ ਬਣੇ ਹੋਏ ਭੋਜਨ ਵਿੱਚ ਪਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥ ਬਹੁਤ ਹੀ ਗਰਮ ਲੋਹੇ ਦੇ ਕੜਾਹਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਯਮ ਦੇ ਦੂਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਫੂਕਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀ, ਵੱਡਿਆਂ ਜਾਂ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਲਾ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣੇ ਰੌਰਵ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਘੁੱਟਣ ਤੱਕ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੜਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਗਰਮ ਲੋਹੇ ਦੇ ਗੋਲਿਆਂ ਨੂੰ ਸੁੱਟਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਦੇਖਣ ਵਾਲੇ ਲਈ ਹੈਰਾਨੀ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪਾਪੀਆਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦੇ ਜਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਚੁਗਲੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੰਨ ਧਰਮਰਾਜ ਦੇ ਦੂਤਾਂ ਵਲੋਂ ਤਿੱਖੀ ਲੋਹੀ ਨਾਲ ਚੀਰ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਮਨੁੱਖ ਕੂਆਂ, ਤਲਾਵਾਂ ਜਾਂ ਸਰੋਵਰਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜਦੇ ਜਾਂ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯਮ ਦੇ ਦੂਤ ਬਹੁਤ ਹੀ ਤਿੱਖੀਆਂ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਛੁਰੀਆਂ ਨਾਲ ਕੱਟਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਆਂਤਾਂ ਤੱਕ ਕਾਂ ਮੂਹਰੇ ਪਿੱਛੇ ਵਲੋਂ ਕੱਢ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਕਲੇਸ਼ ਜਾਂ ਅਨਾਥੀ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੁੱਤਿਆਂ ਲਈ ਰੱਖੇ ਭੋਜਨ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਮਕੈਨੀਕਲ ਯੰਤਰਾਂ ਦੁਆਰਾ ਤੜਫਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯਮ ਦੇ ਦੂਤ ਮਾਰਦੇ-ਕੁੱਟਦੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪੱਥਰਾਂ ਦੀ ਚੱਕੀ ਵਿੱਚ ਪੀਸਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸੁੱਕਣ ਵਾਲੀਆਂ ਜੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁੱਕਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਪਤਲੇ, ਸੁੱਕੇ ਹੋਠਾਂ ਅਤੇ ਸੁੱਕੀ ਜੀਭ ਨਾਲ ਬਿਛੂਆਂ ਵਾਲੇ ਖੱਡ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗ ਨਾਲ ਗਰਮ ਕੀਤੇ ਹੋਏ ਸ਼ਾਲਮਲੀ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਜੱਫੀ ਪਾਉਣੀ ਪੈਂਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਪੱਥਰ ਚੁੱਕਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਪਾਪੀ ਗੰਦਗੀ, ਪਿਸ਼ਾਬ ਅਤੇ ਪੀਪ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਖੱਡ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮੂਰਖ ਲੋਕ ਇਕ ਦੂਜੇ ਦਾ ਮਾਸ ਖਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਗਰਭਪਾਤ ਦੀ ਭੇਟ, ਕੀੜੇ ਜਾਂ ਚਿਟੀਆਂ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਯਾਜਕ ਅਤੇ ਯਜਮਾਨ ਦੋਵੇਂ ਬਹੁਤ ਭਾਰੀ ਕੀੜਿਆਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਭੇੜਿਆਂ ਦੇ ਅੱਗੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖਾ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਗਾਂ ਜਾਂ ਜ਼ਮੀਨ ਚੋਰੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਗਾਂ, ਔਰਤ ਜਾਂ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸੋਮਾ ਜਾਂ ਵੇਦ ਵੇਚਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਝੂਠੀ ਗਵਾਹੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਮਹਾਨ ਰੌਰਵ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਅੰਧਤਾਮਿਸ੍ਰ ਅਤੇ ਤਲਵਾਰਾਂ ਵਾਲੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਹ ਪਾਪ ਕੀਤੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਡੂੰਘੀ ਖੱਡ ਉਪਜਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਦੁਖਮਈ ਹਾਲਾਤ ਅਤੇ ਨਰਕਾਂ ਦੀ ਵਰਣਨਾ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਜੋ ਅਕ੍ਰਿਤਘਣ ਹਨ ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਨਿੰਦਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਮਹਾਂ ਸਰਪਾਂ ਵਿੱਚ ਅਨੰਤ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਹੈ, ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਹੈ, ਖੇਤਾਂ ਵਿੱਚ ਖੇਤੀਯੋਗ ਜ਼ਮੀਨ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਾਲ ਜਲ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਹਨ, ਜਗਤਾਂ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਲੋਕ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਹੈ, ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਸੱਚਾਈ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਹੈ, ਤਪੱਸਵੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸੁੰਭ ਵੰਸ਼, ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਆਗਮ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਹਨ, ਧਰਮਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਮਨੁ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਹੈ, ਤਿਥੀਆਂ ਵਿੱਚ ਅਮਾਵੱਸ ਅਤੇ ਪੂਰਨਿਮਾ, ਅਤੇ ਦਾਨ ਵਿੱਚ ਸੰਕ੍ਰਾਂਤੀ ਦਾ ਦਾਨ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਸਾਰੇ ਨਿਯਮ ਅਤੇ ਨਤੀਜੇ ਦਰਸਾਏ ਗਏ ਹਨ।