ਸੁਕੇਸ਼ਿਨ! ਜਦੋਂ ਨਰਕਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਰੂਪ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਹੋਈ, ਤਾਂ ਅੱਠਵਾਂ ਨਰਕ, ਜੋ ਨਰਕੋੱਤਮ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਉਹ ਯੋਜਨਾਂ ਵਿੱਚ ਮਾਪਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਕ ਹੋਰ ਨਰਕ ਕਰਪਤ੍ਰਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਨਰਕ ਸ਼ਵਾਨਭੋਜਨਾ ਨਾਮ ਦਾ ਹੈ। ਅਠਾਰਵਾਂ ਨਰਕ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਵੈਤਰਨੀ ਨਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਸੰਸ਼ੋਸ਼ਣ ਅਤੇ ਅਨੰਤ ਨਰਕ ਵੀ ਹਨ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਤੇਰੇ ਨਰਕ ਹਨ, ਸੁਕੇਸ਼ਿਨ। ਇਸ ਉੱਤੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰੀ ਜਿਗਿਆਸਾ ਬਹੁਤ ਵਧ ਗਈ ਹੈ।" ਤਦ ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ, ਮੈਂ ਉਹ ਨਰਕਾਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਾਂਗਾ ਜੋ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਦੇਣ ਲਈ ਬਣੇ ਹਨ।" ਉਹ ਪਾਪੀ ਜੋ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਅਤੇ ਇਤਿਹਾਸਾਂ ਦੇ ਅਰਥ ਦਾ ਆਦਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਅਤੇ ਉਹ ਘਟੀਆ ਲੋਕ ਜੋ ਯਜਮਾਨ ਅਤੇ ਆਚਾਰਿਆ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਫੁਟ ਪਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਯਮ ਦੇ ਦੂਤ ਕਰਪਤ੍ਰਾ ਨਾਮਕ ਆਰੀ ਨਾਲ ਦੋ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦਾ ਪੱਖਾ ਚੁੱਕ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਮਿੱਟੀ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਖਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਭਟਕੇ ਹੋਏ ਜੀਵ ਤਿੱਖੀ ਚੋਚ ਵਾਲੇ ਪੰਛੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਕੱਟੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਪੰਛੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਉੱਤੇ ਖੜੇ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੀਆਂ ਚੋਚਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਾਰਦੇ ਹਨ। ਕਾਗ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਚਾਂ ਅਤੇ ਨੱਖ ਵਜਰ ਵਰਗੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜੀਭ ਨੂੰ ਚੀਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਮੂੰਹ ਥੱਲੇ ਕਰਕੇ ਗੰਦ, ਪੀਪ ਅਤੇ ਪਿਸ਼ਾਬ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਲੋਕ ਬੱਚਿਆਂ, ਪਿਤਰਾਂ, ਅੱਗ ਜਾਂ ਮਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦੇਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪ ਖਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੂਚੀਮੁਖਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਅਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਰਗੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਰਾਖਸਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ! ਜੋ ਗੰਦੇ ਪਦਾਰਥ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਆਪਣੇ ਭੋਜਨ ਨੂੰ ਹੋਰਨਾਂ ਨਾਲ ਸਾਂਝਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਰੇਸ਼ੇਦਾਰ ਭੋਜਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥ ਬਹੁਤ ਗਰਮ ਲੋਹੇ ਦੇ ਕੜਾਹਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਯਮ ਦੇ ਦੂਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਫੂਕਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਪੁਰਸ਼ ਆਪਣੀਆਂ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਵੱਡਿਆਂ ਜਾਂ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਭਿਆਨਕ ਰੌਰਵ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਘੁੱਟਣਾਂ ਤੱਕ ਸੜਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਗਰਮ ਲੋਹੇ ਦੇ ਗੋਲਿਆਂ ਨੂੰ ਸੁੱਟਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਦੇਖਣ ਵਿੱਚ ਹੈਰਾਨੀਜਨਕ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਪਾਪੀਆਂ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਧਰਮਰਾਜ ਦੇ ਦੂਤ ਸੂਈਆਂ ਚੁਭਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਲੋਕ ਕੂਆਂ, ਤਲਾਬਾਂ ਜਾਂ ਸਰੋਵਰਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜਦੇ ਜਾਂ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯਮ ਦੇ ਦੂਤ ਬਹੁਤ ਤਿੱਖੀਆਂ ਅਤੇ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਛੁਰੀਆਂ ਨਾਲ ਕੱਟਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਆੰਤਾਂ ਵੀ ਕਾਗਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪਿਛਵਾਰੇ ਰਾਹੀਂ ਖਿੱਚ ਕੇ ਕੱਢ ਲਈ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਅਕਾਲ ਜਾਂ ਉਲਝਣ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕੁੱਤਿਆਂ ਲਈ ਰੱਖੇ ਹੋਏ ਭੋਜਨ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਯੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯਮ ਦੇ ਦੂਤ ਮਾਰਦੇ-ਕੁੱਟਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਪੱਥਰ ਦੀ ਚੱਕੀ ਵਿੱਚ ਪੀਸੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਸੁਕਾਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਜਗ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਸੁਕਾ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਕਮਜ਼ੋਰ, ਸੁੱਕੀ ਜੀਭ ਅਤੇ ਹੋਠਾਂ ਵਾਲੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਵਿਛੂਆਂ ਵਾਲੇ ਖੱਡ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਅੱਗ ਨਾਲ ਗਰਮ ਕੀਤੇ ਸ਼ਾਲਮਲੀ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਲਗਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਅਧਿਆਪਕ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਪੱਥਰ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਗੰਦ, ਪਿਸ਼ਾਬ, ਪੀਪ ਅਤੇ ਬਦਬੂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮੂਰਖ ਲੋਕ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦਾ ਮਾਸ ਖਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਗਰਭਪਾਤ ਦੇ ਭੋਜਨ ਜਾਂ ਕੀੜੇ-ਚਿਟੇ ਖਾਂਦੇ ਹਨ—ਯਜਮਾਨ ਅਤੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਦੋਵੇਂ—ਉਹ ਸਾਡੇ ਵਿੱਚ ਭਾਰੀ ਕੀੜੇ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਭੇੜਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਖਾਧੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ! ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ, ਜੋ ਗਾਂ ਜਾਂ ਜਮੀਨ ਚੁਰਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਜੋ ਗਾਂ, ਔਰਤਾਂ ਜਾਂ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਭਿਆਨਕ ਨਰਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਹਰ ਇਕ ਜੀਵ ਨੂੰ ਨਰਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪੀੜਾਵਾਂ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ।