ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਕਲਪ ਦੇ ਅੰਤ ਉੱਤੇ, ਮਹਾਨ ਬਾਹੂ ਵਾਲੇ ਵਿਅਕਤੀ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਵਿਨਾਸ਼ਤਾ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਅਸੁਰ-ਸਵਭਾਵ ਵਾਲੇ ਕੰਮਾਂ ਨੂੰ ਅਪਣਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਉੱਤੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਅਜਿਹੇ ਜੀਵ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਕੋਈ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣਾ ਵੀ ਔਖਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਉੱਤੇ ਭਿਆਨਕ ਤਬਾਹੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਫਿਰ ਉਹ ਨਰਕ ਆਉਂਦੇ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਰੌਰਵ ਨਰਕ ਤੋਂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਨਰਕ ਬੜੇ ਭਿਆਨਕ ਅਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਪੁਸ਼ਕਰ ਨਰਕ। ਇਹ ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਕਿੰਨੇ ਲੰਮੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਕਿਹੋ ਜਿਹੀ ਹੈ, ਇਹ ਵੀ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ। ਸਾਰੇ ਨਰਕ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਰੌਰਵ ਤੋਂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਇਕੱਤੀ (21) ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾ ਨਰਕ ਰੌਰਵ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਦੂਜਾ, ਜੋ ਪਿਛਲੇ ਤੋਂ ਦੋ ਗੁਣਾ ਵੱਡਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਮਹਾਰੌਰਵ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਚੌਥਾ ਨਰਕ, ਜਿਸਨੂੰ ਅੰਧਤਾਮਿਸ੍ਰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਦੋ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਵਾਲਾ ਡਰਾਉਣਾ ਨਰਕ ਹੈ। ਸੱਤਵਾਂ ਨਰਕ ਅਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠ ਅਤੇ ਘਟੀਆਂਤਰ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅੱਠਵਾਂ ਨਰਕ, ਜੋ ਨਰਕੋਤਮ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਉਹ ਯੋਜਨਾਂ ਵਿਚ ਮਾਪਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅਜਿਹਾ ਹੀ ਇਕ ਨਰਕ ਕਰਪਤ੍ਰਾ ਹੈ, ਤੇ ਦੂਜਾ ਸ਼੍ਵਾਨਭੋਜਨ ਹੈ। ਅਠਾਰਵਾਂ ਨਰਕ ਡਰਾਉਣੀ ਵੈਤਰਨੀ ਨਦੀ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਸੰਸ਼ੋਸ਼ਣ ਅਤੇ ਅਨੰਤ ਨਰਕ ਵੀ ਹਨ। ਹੇ ਸੁਕੇਸ਼ਿਨ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਨਰਕ ਤੇਰੇ ਲਈ ਵਰਣਨ ਕੀਤੇ ਗਏ ਹਨ। ਇਸ ਉੱਤੇ, ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਬੜੀ ਉਤਸੁਕਤਾ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਦੱਸੋ, ਮੇਰੀ ਜਿਗਿਆਸਾ ਬਹੁਤ ਵੱਧ ਗਈ ਹੈ।" ਤਦ ਉਸਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਰਕਾਂ ਬਾਰੇ ਸੁਣਾਇਆ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲਾਂ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਪਾਪੀ ਲੋਕ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਅਤੇ ਇਤਿਹਾਸਾਂ ਦੇ ਅਰਥ ਦਾ ਆਦਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਜਾਂ ਜਿਹੜੇ ਘਟੀਆ ਲੋਕ ਯਜਮਾਨ ਅਤੇ ਅਧਿਆਪਕ ਵਿਚ ਫੁਟ ਪਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਯਮ ਦੇ ਦੂਤ ਕਰਪਤ੍ਰਾ ਨਾਂ ਦੀ ਆਰੀ ਨਾਲ ਵਿਚੋਂ ਚੀਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦਾ ਪੱਖਾ ਚੁਰੀ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਰੇਤ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਖਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਵਾਲੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਪੰਛੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਉੱਤੇ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੀ ਨੋਕਦਾਰ ਚੋਚ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਕਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚੋਚ ਤੇ ਪੰਜੇ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਹਨ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜੀਭ ਨੂੰ ਨੋਚ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਮਨੁੱਖ, ਮੂੰਹ ਦੇ ਬਲ, ਮੈਲ, ਪੀਪ ਤੇ ਪਿਸਾਬ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਮਨੁੱਖ ਬੱਚਿਆਂ, ਪਿਤਾ, ਅੱਗ ਜਾਂ ਮਾਂ ਨੂੰ ਖਵਾਉਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਖਾਣਾ ਖਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੁਚੀਮੁਖ ਨਾਮਕ ਜੀਵਾਂ ਵਾਂਗ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਵੱਡੇ ਤੇ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਜਿਹੜੇ ਗੰਦਾ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਰਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਆਪਣੇ ਭੋਜਨ ਨੂੰ ਹੋਰਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਸਾਂਝਾ ਕਰਦੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਰੇਸਾ ਵਾਲਾ ਭੋਜਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹੱਥ ਬੜੇ ਗਰਮ ਲੋਹੇ ਦੇ ਭਾਂਡਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਯਮ ਦੇ ਦੂਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਦੇ ਸੁੱਟੇ ਮਾਰਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਮਨੁੱਖ ਪਤਨੀ, ਵੱਡੇ ਜਾਂ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਲਾ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਰੌਰਵ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਘੁਟਣਾਂ ਤੱਕ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੜਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਗਰਮ ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਗੇਂਦਾਂ ਪਾਈਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਦੇਖਣ ਵਿੱਚ ਹੈਰਾਨੀਜਨਕ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਪਾਪੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਬਾਰੇ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕੰਨ ਧਰਮਰਾਜ ਦੇ ਦੂਤ ਚੀਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਮਨੁੱਖ ਕੂਆਂ, ਤਲਾਬ ਜਾਂ ਜਲਾਸਿਆਂ ਨੂੰ ਤੋੜਦੇ ਜਾਂ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਯਮ ਦੇ ਦੂਤ ਬੜੀਆਂ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਛੁਰੀਆਂ ਨਾਲ ਕੱਟਦੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਤੜੀਆਂ ਵੀ ਕਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛਲੇ ਰਾਹੀਂ ਨਿਕਾਲ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਕਦੇ ਅਕਾਲ ਜਾਂ ਉਲਝਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕੁੱਤਿਆਂ ਲਈ ਰੱਖੇ ਭੋਜਨ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਮਨੁੱਖ ਮਕੈਨਿਕਲ ਯੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਯਮ ਦੇ ਦੂਤ ਵਲੋਂ ਮਾਰਿਆ-ਪੀਟਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਰਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਹਰ ਜੀਵ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੀਤੇ ਕੰਮਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਨਰਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਦੁੱਖ ਭੋਗਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।