ਇੱਕ ਵਾਰ, ਸਾਰੀ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਸਤਰ ਵਾਂਗ ਪਹਿਨਣ ਵਾਲੇ, ਬਲਦ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਮਹਾਂਦੇਵ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੰਹਾਰਕ ਬਣੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਹ ਅਜਨਮਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਸਦਾ ਜਨਮ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਕ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਸੜਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਵਲ ਤੱਕਦੇ ਰਹੇ। ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਕਈ ਰੰਗਾਂ ਵਾਲੇ ਸਨ—ਚਿੱਟੇ, ਲਾਲ, ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਨੀਲੇ ਤੇ ਪੀਲੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲੇ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜੋਤਿ ਬੜੀ ਤੇਜ਼ ਸੀ। ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਹਿਲਣ ਤੇ ਬੁੱਲਬੁਲੇ ਉੱਠਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ਕਤੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੁਝ ਹੋਇਆ। ਮਹਾਂਦੇਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨਖ ਦੇ ਅਗਲੇ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਕਰੜੇ ਬੋਲ ਬੋਲੇ ਸਨ। ਇਹ ਸਿਰ ਕਦੇ ਵੀ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਹੱਥ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਡਿੱਗਿਆ। ਫਿਰ, ਇੱਕ ਗਿਆਨਵਾਨ ਪੁਰਸ਼ ਦੀ ਰਚਨਾ ਹੋਈ, ਜੋ ਬਚਾਵ ਵਾਲਾ, ਕੰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਕੁੰਡਲ ਪਾਏ ਹੋਏ, ਤੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਹ ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਵੱਡਾ ਤੀਰ-ਕੁਮਾਨ ਲਿਏ, ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਵਰਗੀ ਜੋਤ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਪਾਪ ਲੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਪਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਪਾਪੀ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੌਣ ਕਰੇ? ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਘਟਨਾਵਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰੁਦ੍ਰ ਲਜਾ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ ਬਦਰੀਕਾ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਉੱਥੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਸਰਸਵਤੀ ਨਦੀ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨਦੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹੈ, ਘਾਟੀ ਵਿੱਚ ਵਗਦੀ ਸੀ। ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ, ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਨੂੰ ਭਿਖਸ਼ਾ ਦਿਓ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ; ਮੈਂ ਵੱਡਾ ਕਪਾਲਿਕ ਹਾਂ, ਹੇ ਸ੍ਰੀਮਾਨ।" ਫਿਰ ਕਿਸੇ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕਰ, ਹੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ।" ਬੜੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਆਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਤੇ ਤਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਥੋਂ, ਦੁर्वਾਸਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ, ਜੋ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਤੋਂ ਜਨਮੇ। ਫਿਰ, ਇੱਕ ਨੌਜਵਾਨ ਵੀ ਉੱਥੇ ਆ ਗਿਆ, ਜੋ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਯੁੱਧ ਲਈ ਤਿਆਰ ਸੀ। ਉਹ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, "ਮੈਂ ਕਿਸਦੇ ਮੋਢੇ ਨੂੰ ਵੱਖ ਕਰਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਖਜੂਰ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਡੰਡੇ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕਰਦੇ ਹਨ?" ਫਿਰ ਹੁਕਮ ਹੋਇਆ, "ਇਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਤੇ ਜਿਸਦੇ ਦੁਸ਼ਟ ਬਚਨ ਸੋ ਸੌ ਸੂਰਜਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਥੱਲੇ ਸੁੱਟ ਦੇ।" ਉਸ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਨੇ ਅਖੂਤ ਤੀਰ ਚੁੱਕੇ ਅਤੇ ਯੁੱਧ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚੈ ਕੀਤਾ। ਹਜ਼ਾਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਬਾਅਦ, ਹਰਾ (ਮਹਾਂਦੇਵ) ਨੇ ਆ ਕੇ ਵਿਰਿੰਚੀ (ਬ੍ਰਹਮਾ) ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ। ਜਦ ਉਹ ਵੱਡੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘੇਰਿਆ ਗਿਆ, ਤਦ ਸਾਰੀ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਅਦਭੁਤ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਫਿਰ, ਜਦੋ ਤੁਸੀਂ ਮਾਰ ਜਾਵੋਗੇ, ਤੁਹਾਡਾ ਮਨੁੱਖ ਕੰਮ ਕਰੇਗਾ; ਮੇਰਾ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਵੀ ਓਹੀ ਕਰੇਗਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ, ਧਰਮ ਦਾ ਸਰੋਤ ਦੇਵਤਾ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਰਿਹਾ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਘਿਰ ਗਿਆ, ਉਸਦੇ ਇੰਦਰਿਆਂ ਵਿੱਚ ਉਲਝਣ ਤੇ ਪਰੇਸ਼ਾਨੀ ਸੀ। ਡਰਾਉਣੀ, ਲਹੂ ਵਿੱਚ ਰੰਗੀ ਹੋਈ ਬ੍ਰਹਮਾ-ਹਤਿਆ (ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ) ਹਰਾ ਕੋਲ ਆਈ। ਹਰਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਇਥੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਈ ਹੈਂ? ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਆਈ ਹੈਂ? ਦੱਸ।" ਉਹ ਉੱਤਰ ਦੇਂਦੀ ਹੈ, "ਮੈਂ ਬ੍ਰਹਮਾ-ਹਤਿਆ ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਈ ਹਾਂ; ਮੈਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ, ਹੇ ਤੀਜੀ ਅੱਖ ਵਾਲੇ।" ਰੁਦ੍ਰ, ਜੋ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਫੜੇ ਹੋਏ ਤੇ ਦੁਖੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਨਰਾ ਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਰੂਪੀ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਉਹ ਜਮੁਨਾ ਨਦੀ ਉੱਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਗਈ, ਪਰ ਪਾਣੀ ਸੁੱਕ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਉਹ ਪਲਕਸ਼ਜਾ ਨਦੀ ਉੱਤੇ ਗਈ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਹ ਅੰਦਰ ਗਈ, ਉਹ ਵੀ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਈ। ਫਿਰ ਉਹ ਸੈਂਧਵ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਗਈ ਤੇ ਉੱਥੇ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਸਭ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਦਾ ਪਾਪ ਉਸਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਨਹੀਂ ਗਿਆ। ਜਲਧਵਜ, ਜੋ ਸੰਯਮ ਅਤੇ ਯੋਗ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਸੀ, ਵੀ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਿਆ। ਫਿਰ, ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਚਕ੍ਰਧਾਰੀ, ਗਰੁੜ-ਧਵਜ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ (ਵਿਸ਼ਣੁ) ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਹਰਾ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਸਤੁਤੀ ਕਰਨੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ: "ਹੇ ਵਾਸੁਦੇਵ, ਸ਼ੰਖ, ਚਕ੍ਰ ਤੇ ਗਦਾ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਤੁਸੀਂ ਅਨੰਤ, ਗੁਣ-ਰਹਿਤ, ਅਤਿ ਅਗੋਚਰ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਹੋ, ਗਿਆਨ-ਅਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਆਧਾਰ-ਰਹਿਤ, ਪਰ ਸਭ ਦੇ ਆਧਾਰ ਹੋ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਹਾਡੇ ਦੁਆਰਾ ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ—ਚਲਦਿਆਂ ਤੇ ਅਚਲ—ਸਿਰਜਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।