ਅੰਧਕਾਸੁਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ, ਲੋਹੇ ਦੀ ਗਦਾ, ਨੂੰ ਬੜੀ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਉਠਾਇਆ ਅਤੇ ਅੱਗ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਅਗਨਿ ਵੱਲ ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਕਰਦਿਆਂ ਵਧਿਆ, “ਰੁਕੋ! ਰੁਕੋ!” ਉਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਵਿਚੋਂ ਗਦਾ ਖਿੱਚ ਕੇ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਮਾਰੀ। ਫਿਰ ਅੰਧਕਾ ਅੱਗ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਅਗਨਿ ਵੱਲ ਵਧਿਆ। ਜਦੋਂ ਅਗਨਿ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਸ਼ੰਬਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਫਿਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅੰਧਕਾ ਵੱਲ ਵਧਿਆ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਅਗਨਿ ਨੂੰ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਅੰਧਕਾ ਨੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਅਗਨਿ ਡਰ ਕੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਤੋਂ ਭੱਜ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਬਹਾਦਰ ਅੰਧਕਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਵਾਰ ਦਿੱਤਾ ਜੋ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਤੋਂ ਪਿੱਠ ਮੋੜ ਰਹੇ ਸਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅੰਧਕਾ, ਜੋ ਦੈਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆਇਆ। ਫਿਰ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਨਰਕ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸੇਵਾ ਲਈ ਆ ਗਏ ਅਤੇ ਉਥੇ ਹੀ ਵੱਸਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਇਸ ਤੋਂ ਅਗਲੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਇਹ ਕਿੱਥੇ ਅਤੇ ਕਿਹੜੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਹੋਇਆ? ਤੇ ਭਾਸਕਰ ਨੇ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕਿਉਂ ਸੁੱਟਿਆ? ਜਿਵੇਂ ਸਵਯੰਭੂ ਨੇ ਆਪ ਕਿਹਾ ਸੀ, ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ, ਮੈਂ ਉਹੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਾਂਗਾ ਜੋ ਸੁਣੀ ਹੈ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਸੁਕੇਸ਼ਾ ਜਨਮ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਅਜੈਅਤਾ ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰੇ ਨਾ ਜਾਣ ਦੀ ਵਰ ਦਿੱਤੀ ਗਈ। ਸੁਕੇਸ਼ਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰਾਤ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ ਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਅਡਿੱਠ ਸੀ। ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੇਖੇ ਜਿੱਥੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀਆਂ ਆਤਮਾਵਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਚੁੱਕੀਆਂ ਸਨ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਆਗਿਆ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ, ਪਰ ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਦੱਸੋ ਕਿ ਕਿਹੜੀ ਚੀਜ਼ ਹੈ ਜਿਸ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਇੱਜ਼ਤ ਮਿਲਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਸੁਖ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ?” ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸੋਚ ਕੇ, ਜੋ ਦੋਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਹੇ ਵੀਰ, ਜੋ ਇੱਥੇ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ ਤੇ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਹੈ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਆਸਰਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਇੱਜ਼ਤ ਮਿਲਦੀ ਹੈ ਤੇ ਉਹ ਸੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਚੀਜ਼ ਜਿਸ ਨਾਲ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਡਿੱਗਦੇ, ਉਹੀ ਦੱਸੋ।” ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਆਪਣੀ ਪੜ੍ਹਾਈ ਅਤੇ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ, ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਭਗਤੀ, ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਧਰਮ-ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੀ ਸਮਝ ਅਤੇ ਹਰਾ (ਸ਼ਿਵ) ਦੀ ਭਗਤੀ ਵੀ ਉੱਚੀ ਗਿਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪਾਠ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਦੋਹਾਂ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਸਰਸਵਤੀ ਵਿੱਚ ਭਗਤੀ ਅਡਿੱਠ ਹੈ; ਗੰਧਰਵਾਂ ਦਾ ਰਾਹ ਧਰਮ ਹੈ। ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਲਈ ਇਹੀ ਧਰਮ ਹੈ, ਭਵਾਨੀ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ ਭਗਤੀ ਹੀ ਧਰਮ ਹੈ। ਕਿੰਪੁਰੁਸ਼ਾਂ ਲਈ ਸਾਰੇ ਕਲਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਣਤਾ ਹੀ ਧਰਮ ਹੈ। ਹਰ ਥਾਂ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਨਾ ਪੂਰਵਜਾਂ ਦਾ ਧਰਮ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਰਾਹੀਂ ਧਰਮ ਦੀ ਸਮਝ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਇਹ ਅਰਥ ਦਾ ਧਰਮ ਹੈ।” “ਕੰਜੂਸੀ ਨਾ ਕਰਨਾ, ਆਸਾਨੀ, ਦਇਆ, ਅਹਿੰਸਾ, ਮਾਫੀ ਅਤੇ ਸਯਮ — ਇਹ ਸ਼ੰਕਰ, ਭਾਸਕਰ ਅਤੇ ਦੇਵੀ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖਾ ਧਰਮ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅਹੰਕਾਰ ਅਤੇ ਨਿਮਰਤਾ ਦੀ ਘਾਟ, ਇਹ ਗੁਹ੍ਯਕਾਂ ਦਾ ਧਰਮ ਹੈ। ਪਾਠ ਅਤੇ ਤ੍ਰਯੰਬਕ (ਸ਼ਿਵ) ਦੀ ਭਗਤੀ, ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਧਰਮ ਹੈ। ਪਿਸ਼ਾਚਾਂ ਦਾ ਧਰਮ ਹੈ — ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਾਸ ਦੀ ਲਾਲਚ। ਇਹ ਬਾਰਾਂ ਉੱਤਮ ਮਾਰਗ ਹਨ ਜੋ ਉੱਚੀ ਉੱਨਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤੇ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਮਨੁੱਖਾ ਧਰਮਾਂ ਦੀ ਫਿਰ ਤੋਂ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰੋ।” “ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਜੋ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸੱਤ ਟਾਪੂਆਂ ਉੱਤੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ — ਜਿਵੇਂ ਨਦੀ ਉੱਤੇ ਨੌਕਾ ਤੈਰਦੀ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਰਤੀ ਪਾਣੀ ਉੱਤੇ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਇਕ ਵੱਡਾ, ਕੰਡਕ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਕਾਰ ਵਾਲਾ, ਉੱਚਾ ਆਸਥਾਨ ਬਣਾਇਆ। ਪ੍ਰਜਾ-ਪਤੀ ਨੇ ਉਹ ਥਾਵਾਂ ਬਣਾਈਆਂ ਜੋ ਟਾਪੂਆਂ ਵਜੋਂ ਜਾਣੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਹੁਣ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਵਿਸਥਾਰ ਜੋਜਨਾਂ ਵਿੱਚ ਦੱਸਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਸਾਰੀ ਕਥਾ ਪ੍ਰਵਾਹ ਵਾਂਗ ਸੰਤੁਲਿਤ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸਯੋਗ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਆਗੇ ਵਧਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹੈ।