ਜਦੋਂ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਭਿਆਨਕਤਾ ਛਾਈ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਹ ਨਿਕਟ ਆਇਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਤੀਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਚੀਰ ਕੇ ਵਾਰ ਕਰਦਾ ਗਿਆ। ਦੁਸਟ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਜਲ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠ ਰੌਂਦਿਆ ਅਤੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਉਸ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਮਹਾਬਲੀ ਨੇ ਜ਼ਮੀਨ ਨੂੰ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਛੂਹ ਕੇ ਅਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਸਿਰ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਫੜ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਵਿਰੋਚਨ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਹਾਥੀ, ਉਸਦੇ ਸਰਥੀ ਅਤੇ ਪੂਰੇ ਰਥ ਸਮੇਤ ਉਖਾੜ ਕੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਸ਼ਹਿਰ ਆਪਣੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਿਲਿਆਂ, ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਅਤੇ ਮਹਲਾਂ ਦੇ ਆੰਗਣਾਂ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਫਿਰ ਦੈਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਇੱਕ ਜ਼ਬਰਦਸਤ ਗੂੰਜ ਉਠੀ, ਜੋ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਵਰਗੀ ਸੀ। ਉਥੇ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, "ਪ੍ਰਹਲਾਦ, ਤੂੰ ਅਤੇ ਹੋਰ — ਜੰਭ, ਕੁਜੰਭ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ — ਤੁਸੀਂ ਆਪੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ ਅਤੇ ਅੰਧਕ ਨਾਲ ਮਿਲੋ।" ਉਹ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਫਾਹੀ ਪਾ ਕੇ ਅਤੇ ਗਦਾ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕਰਕੇ ਢਾਹ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹੇਂਦਰ (ਇੰਦਰ) ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਯਜਨ ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਜਲ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਵੱਲ ਇੰਨੇ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਵਧੇ, ਜਿਵੇਂ ਪਤੰਗੇ ਧੂਣ ਵਾਲੀ ਅੱਗ ਵੱਲ ਦੌੜਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਜਲ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਘੁੰਮਾ ਕੇ ਜੰਭ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਾਲੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਨਾਲ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਕੁਜੰਭ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਮੁੱਕੀ ਨਾਲ ਬਲਾ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਅੰਧਕ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਆਇਆ ਅਤੇ ਜਲ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਕਰਨ ਲੱਗਾ। ਉਸਨੇ ਫਾਹੀ ਸੁੱਟੀ ਅਤੇ ਗਦਾ ਫੜ ਕੇ ਜਲ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਵੱਲ ਸੁੱਟੀ। ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀਆਂ ਗਹਿਰਾਈਆਂ ਵਿੱਚ ਦਾਖ਼ਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਅੰਧਕ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਮਹਾਨ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦਾਨਵ ਮਾਇਆ ਉਸ ਕੋਲ ਆਇਆ। ਫਿਰ ਸ਼ੰਭਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਾਲੇ ਨਾਲ ਮਾਇਆ ਦੇ ਗਲੇ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਉਸਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ। ਮਾਇਆ ਭੜਕ ਉਠਿਆ ਅਤੇ ਸ਼ੰਭਰ ਵੀ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਉਸਦੇ ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਲੱਗੀ ਹੋਵੇ। ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ ਵਲੋਂ ਹਮਲਾ ਹੋਇਆ ਪਾਗਲ ਹਾਥੀ ਦਰਦ ਨਾਲ ਚੀਕਦਾ ਹੈ, ਐਸੇ ਹੀ ਉਥੇ ਪੁਕਾਰ ਹੋਈ, "ਹੈ! ਇਹ ਕੀ ਹੋਇਆ? ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕੌਣ ਹੈ ਜਿਸਨੇ ਮਾਇਆ ਅਤੇ ਦਾਨਵ ਸ਼ੰਭਰ ਨੂੰ ਹਰਾਇਆ?" ਫਿਰ ਉਥੇ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ, "ਆਪਣੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ! ਅੱਗ ਦੇ ਦੇਵਤੇ ਅੱਗੇ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਟਿਕ ਸਕਦਾ।" ਫਿਰ ਲੋਹੇ ਦੀ ਗਦਾ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਉਹ ਅੱਗ ਦੇ ਦੇਵਤੇ ਵੱਲ ਵਧਿਆ ਅਤੇ ਚੀਕਦਾ ਹੋਇਆ ਆਖਿਆ, "ਰੁਕੋ! ਰੁਕੋ!" ਉਸਨੇ ਮਿੱਟੀ ਵਿੱਚੋਂ ਗਦਾ ਉਖਾੜੀ ਅਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਮਾਰੀ; ਫਿਰ ਅੰਧਕ ਅੱਗ ਦੇ ਦੇਵਤੇ ਵੱਲ ਆਇਆ। ਅੱਗ ਦੇ ਦੇਵਤੇ ਅਗਨੀ ਨੇ ਮਾਰ ਖਾ ਕੇ ਸ਼ੰਭਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਫਿਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅੰਧਕ ਵੱਲ ਵਧਿਆ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਅੱਗ ਦੇ ਦੇਵਤੇ ਨੂੰ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਅੱਗ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਡਰ ਕਰ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਤੋਂ ਭੱਜ ਗਿਆ। ਉਸ ਮਹਾਂਬਲੀ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ, ਜੋ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਤੋਂ ਪਿੱਠ ਮੋੜ ਰਹੇ ਸਨ। ਫਿਰ ਅੰਧਕ, ਜੋ ਦੈਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਆਦਰ ਸਮੇਤ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆਇਆ। ਫਿਰ ਉਹ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ ਪਾਤਾਲ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਏ ਅਤੇ ਉਥੇ ਵਸਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ, ਉਹ ਕਿੱਥੇ ਅਤੇ ਕਿਹੜੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਹੋਇਆ? ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਸੂਰਜ, ਭਾਸਕਰ ਵਲੋਂ, ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟਿਆ ਗਿਆ? ਜਿਵੇਂ ਸਵਯੰਭੂ ਨੇ ਆਪ ਕਿਹਾ ਹੈ, ਹੇ ਨਿਰਦੋਸ਼, ਮੈਂ ਉਹੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਾਂਗਾ, ਜੋ ਮੈਂ ਸੁਣੀ ਹੈ। ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਸੁਕੇਸ਼ਾ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲਿਆ। ਉਸਨੂੰ ਅਜੇਤ ਅਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਵਲੋਂ ਮਰਨ ਤੋਂ ਰੱਖਿਆ ਮਿਲੀ। ਉਹ ਸਦਾ ਰਾਤ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਰਸਤੇ ਟਿਕਾ ਰਹਿੰਦਾ। ਉਥੇ ਉਸਨੇ ਉਹ ਸਤਸੰਗਾਂ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੇਖੇ, ਜਿਥੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀਆਂ ਆਤਮਾਵਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਫਿਰ ਉਥੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਦੱਸੋ, ਮੈਂ ਹੁਕਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।" ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਕਿਹੜੀ ਚੀਜ਼ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਪੁਣਿਆਂ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕਿਹੜੀ ਚੀਜ਼ ਨਾਲ ਸੁਖ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ? ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕੇ ਜੋ ਦੋਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਇੱਥੇ ਅਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੱਸਿਆ। ਜੋ ਕੁਝ ਸਰਵੋਤਮ ਭਲਾ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਇੱਥੇ ਤੇ ਉੱਥੇ ਦੋਹਾਂ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਅਟੱਲ ਹੈ — ਜਿਹੜਾ ਪੁਣਿਆਂ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਉਸ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਨਾਲ ਆਦਰ ਪਾਂਦਾ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਚੀਜ਼, ਜਿਸ ਨਾਲ ਦੇਵਤੇ ਆਦਿਕ ਵੀ ਨਹੀਂ ਡਿੱਗਦੇ — ਉਹੀ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ।