ਇਹ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਦਰਿਆ ਚਲਾਇਆ ਗਿਆ, ਜੋ ਮੰਦਾਕਿਨੀ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵਗਦਾ ਸੀ। ਇਸ ਦਰਿਆ ਨੇ ਅਸੁਰਾਂ ਤੇ ਭੂਤਾਂ ਦੀ ਫੌਜਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਵਧਾ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਉਹ ਦਰਿਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਖੂਨ ਵਗਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ ਜੋ ਬਚ ਕੇ ਨਿਕਲਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ। ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਰਨ ਵਾਲੇ ਵੀਰਾਂ ਨੂੰ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਦੂਰ ਲੈ ਜਾਇਆ ਗਿਆ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਇੰਦਰ ਆਪਣਾ ਵੱਡਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਕੇ ਤੀਰ ਛੱਡਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਪੁਰੰਦਰ, ਜਿਸ ਦੇ ਪਹਿਨੇ ਪੰਘੇ ਪੰਛੀ ਦੇ ਪੰਖਾਂ ਵਰਗੇ ਹਨ, ਉਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਦੋਵੇਂ ਪਾਸੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਫਲ ਵਾਲੇ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵੱਜਦੇ ਹਨ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਉਤੇ ਤੀਰ ਚਲਾਇਆ, ਤੇ ਅੰਧਕਾ ਨੇ ਇਹ ਸਭ ਦੇਖਿਆ। ਫਿਰ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੁੱਟਣ ਵਾਂਗ ਸੁੱਟ ਕੇ ਰਾਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਆਪਣੀ ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰ ਕੇ, ਉਹ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੀਆਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਾਂਹਾਂ ਅਤੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ। ਇੰਦਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰਾਖ ਬਣਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਅੰਧਕਾ ਵੱਲ ਆਪਣੀ ਵਜਰ (ਬਿਜਲੀ) ਲੈ ਕੇ ਗਿਆ। ਅੰਧਕਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜਦਾ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਵਜਰ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਹਟਾ ਕੇ, ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੂ ਵੱਲ ਵਧਦਾ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਜਰ ਨਾਲ ਤੋੜ ਕੇ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਵਜਰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ ਅਮਰਾਵਤੀ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਲੱਤ, ਮੁੱਕੇ ਅਤੇ ਹੋਰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਉੱਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ। ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੂ ਦਾ ਤੇਜ਼ ਪੁੱਤਰ, ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਤਣ ਕੇ ਤਿਆਰ ਖੜਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਨੂੰ ਤੋੜ ਕੇ, ਇੱਕ ਡਰਾਉਣੀ ਲਾਠੀ ਸੁੱਟੀ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਸਕਦੀ ਸੀ। ਉਹ ਵਿਨਾਸ਼ ਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਭੜਕਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜਨ ਆਇਆ ਹੋਵੇ। ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਚੀਕਾਂ ਮਾਰੀ, "ਹਾਏ, ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਨੂੰ ਯਮ ਨੇ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ!" ਪਰ ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਡਰੋ ਨਾ; ਜਦ ਤੱਕ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਹਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਇਹ ਘਟੀਆ ਦੁਸ਼ਮਣ ਕੌਣ ਹੈ?" ਉਸ ਨੇ ਸਾਵਣ ਦੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਵਾਂਗ ਉੱਚੀ ਗੂੰਜ ਕੀਤੀ। ਦੈਤਿਆਂ ਅਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਹਮਾਇਤ ਕੀਤੀ। ਇਹ ਸਭ ਇਤਨਾ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਅਸਹਿਣਯ ਸੀ ਕਿ ਯਮ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਤਾਕਤਵਾਨ ਨੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਭੰਨ-ਭੰਨ ਕੇ ਤਬਾਹ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਗਦਾ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ ਵਿਰੋਚਨ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ। ਪਾਣੀਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੂੰ ਗਦਿਆਂ ਅਤੇ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ। ਪੂਰਾ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਪਾਗਲ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਫੰਦੇ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ। ਵਰੁਣ ਵੱਲ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਨਾਰਦ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਚਕਾਰ ਫੜ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਪਾਣੀਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਾਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਨਾਲ ਕੁਚਲਿਆ। ਨੇੜੇ ਆ ਕੇ, ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ, ਜੋ ਸਰੀਰਾਂ ਨੂੰ ਚੀਰ ਦਿੰਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਦੁਸ਼ਟ, ਵੱਡੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਪਾਣੀਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਪਣੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਹੇਠਾਂ ਕੁਚਲਦਾ ਗਿਆ। ਜ਼ਮੀਨ ਨੂੰ ਲੱਤਾਂ ਨਾਲ ਛੂਹ ਕੇ, ਸਿਰਾਂ ਨੂੰ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਫੜ ਕੇ, ਤਾਕਤਵਾਨ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਪਰ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਵਿਰੋਚਨ ਨੂੰ, ਉਸ ਦੇ ਹਾਥੀ, ਚਾਲਕ ਅਤੇ ਵਾਹਨ ਸਮੇਤ, ਉਖਾੜ ਕੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਸ਼ਹਿਰ, ਆਪਣੇ ਕਿਲਿਆਂ, ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਅਤੇ ਮਹਲਾਂ ਨਾਲ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਵਾਲਾ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ। ਫਿਰ, ਦੈਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਇੱਕ ਉੱਚੀ ਗੂੰਜੀ, ਬਦਲਾਂ ਦੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਵਾਂਗ, ਚੌਂਕ ਉਠੀ। "ਪ੍ਰਹਲਾਦ, ਤੁਸੀਂ ਤੇ ਹੋਰ—ਜੰਭਾ, ਕੁਜੰਭਾ ਆਦਿ—ਅੰਧਕਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬਚਾਓ।" ਉਹ ਫੰਦੇ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਗਦਾ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ, ਮਹਿੰਦਰ ਵਾਂਗ ਅਸ਼ਵ-ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਕੁਰਬਾਨੀ ਦੇ ਪਸ਼ੂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ। ਫੌਜਾਂ, ਪਾਣੀਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਵੱਲ, ਜਿਵੇਂ ਤਪਦੇ ਹੋਏ ਯਜਨ-ਅੱਗ ਵੱਲ ਪਤੰਗੇ ਦੌੜਦੇ ਹਨ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੌੜੀਆਂ। ਪਰ ਪਾਣੀਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਹਿਲਾ ਕੇ, ਜੰਭਾ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ।