ਜਦੋਂ ਯੁੱਧ ਦਾ ਮੈਦਾਨ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਜੰਗਜੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ, ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਿੱਚ ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧੇ। ਉਥੇ ਅਸੁਰ, ਯਕਸ਼ ਅਤੇ ਪਿਸ਼ਾਚਾਂ ਦੇ ਟੋਲਿਆਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ। ਉਹ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਮਰੇ ਹੋਏਆਂ ਦਾ ਮਾਸ ਲੁੱਟਦੇ, ਉੱਛਲਦੇ ਕੁਦਦੇ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਗਰਜਦੇ ਅਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਨੇ ਵੀ ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਹੀ ਕੀਤਾ। ਕਈ ਜੰਗਜੂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਤਪਿਸ਼ ਨਾਲ ਸੜ ਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਯੁੱਧ ਦਾ ਮੈਦਾਨ ਮਾਨੋ ਚਿਤਾ ਘਾਟ ਵਰਗਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਥੇ ਜਿੰਦਗੀ ਦੀ ਬਾਜੀ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਸੀ—ਜੋੜੇ-ਜੋੜੇ ਯੋਧੇ, ਜੋ ਹਥਿਆਰਾਂ ਅਤੇ ਜੂਏ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ, ਆਪਣੇ ਦੁਬਲੇ ਪੇਟਾਂ ਨਾਲ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਸਨ। ਇਸ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੂ (ਇੰਦਰ), ਜੋ ਭਿਆਨਕ ਤੇਜ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਇੱਕ ਉੱਤਾਵਲੇ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ। ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਪ੍ਰਹਲਾਦ, ਆਪਣੀ ਅੱਠ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੀ ਰਥੀ ਤੇ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਤਿਆਰ ਖੜਾ ਸੀ। ਫਿਰ ਸ਼ੰਭਰ ਵਾਯੂ ਵੱਲ ਵਧਿਆ, ਤੇ ਮਾਇਆ ਅਗਨੀ ਨਾਲ ਲੜਨ ਲੱਗਿਆ। ਅਗਨੀ, ਸੂਰਜ, ਵਾਯੂ ਅਤੇ ਨਕਸ਼ਤਰਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਮਹਾਨ ਵੈਰੀਆਂ ਨਾਲ ਇਕੱਲਾ-ਇਕੱਲਾ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕੀਤਾ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਲੋਹੇ ਦੇ ਤੀਰ ਛੱਡਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਚੀਕਦੇ, "ਚੱਲੋ! ਰੁੱਕੋ! ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਖੜਾ ਹੈਂ?"। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਦਰਿਆ ਬਣਾਇਆ, ਜੋ ਮੰਦਾਕਿਨੀ ਦੇ ਵਗਣ ਵਰਗਾ ਸੀ। ਇਹ ਦਰਿਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਖੂਨ ਵਗ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਸੁਰਾਂ ਅਤੇ ਪਿਸ਼ਾਚਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵਧਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਜਿਹੜੇ ਬਚਣ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਇਹ ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ। ਜੋ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਯੋਧੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਰ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੀਆਂ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਲਿਜਾਇਆ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਹਜ਼ਾਰ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਹਾਨ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕਿਆ ਅਤੇ ਤੀਰ ਛੱਡਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਸ ਨੇ ਤੀਰ ਪੁਰੰਦਰ, ਮੋਰਪੰਖ ਧਾਰੀ, ਵੱਲ ਸੁਟੇ। ਦੋਹਾਂ ਨੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਨੋਕ ਵਾਲੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵਾਰਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਦੈਤੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਉੱਤੇ ਤੀਰ ਚਲਾਇਆ, ਤੇ ਅੰਧਕ ਨੇ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਖਿਆ। ਫਿਰ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਰਾਖ ਕਰ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਆਪਣੀ ਰਥੀ ਤੋਂ ਉਤਰ ਕੇ, ਉਹ ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਾਂਹਾਂ ਅਤੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰਾਖ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਅੰਧਕ ਵੱਲ ਵਜਰ ਲੈ ਕੇ ਵਧਿਆ। ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅੰਧਕ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਦੀ ਗਰਜ ਮਾਰੀ। ਉਹ ਵਾਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਕਰਦਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਹਟਾਉਂਦਾ ਗਿਆ ਤੇ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੂ ਵੱਲ ਵਧਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਹਾਥੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਵਜਰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ, ਉਹ ਅਮਰਾਵਤੀ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਉੱਤੇ ਲੱਤ, ਮੁੱਕੇ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਵੱਲ ਵਧਿਆ। ਹਿਰਣੈਕਸ਼ਿਪੂ ਦਾ ਤੇਜ਼ ਪੁੱਤਰ, ਧਨੁਸ਼ ਤਾਣ ਕੇ ਤਿਆਰ ਖੜਾ ਸੀ। ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਹਥਿਆਰ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਐਸਾ ਡੰਡਾ ਸੁੱਟਿਆ ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਭਿਆਨਕ ਸੀ। ਉਹ ਮਾਨੋ ਪ੍ਰਲਯ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੜਕਦਾ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜਣ ਆਇਆ ਹੋਵੇ। ਸਭ ਨੇ ਚੀਕ ਕੇ ਆਖਿਆ, "ਹਾਏ! ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਨੂੰ ਯਮ ਨੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ!"। ਪਰ ਉਹ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, "ਡਰੋ ਨਾ, ਜਦ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਹਾਂ, ਇਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਨੀਚ ਵੈਰੀ ਕੌਣ ਹੈ?"। ਉਸ ਨੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੀ ਗਰਜ ਮਾਰੀ। ਦੈਤਿਆਂ ਅਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਵਧਾਈਆਂ ਦੇਣ ਲੱਗੇ। ਇਹ ਸਭ ਦੇਖ ਕੇ, ਯਮraj ਨੇ ਸਮਝਿਆ ਕਿ ਇਹ ਸਹਿਣਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਅਤੇ ਉਹ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਮਹਾਬਲੀ ਹਰ ਪਾਸੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲੱਗਾ। ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕਰਦਾ, ਵਿਰੋਚਨ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਜਲ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਗਦਿਆਂ ਅਤੇ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰਿਆ। ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਉੱਤਾਵਲੇ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਫਾਹਿਆਂ ਨਾਲ ਬਾਂਧ ਲਿਆ। ਫਿਰ, ਵਰੁਣ ਦੇ ਨੇੜੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਨਾਰਦ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਚਕਾਰੋਂ ਫੜ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਜਲ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਾਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਯੁੱਧ ਦਾ ਮੈਦਾਨ ਹਾਹਾਕਾਰ, ਵੀਰਤਾ ਅਤੇ ਵਿਧੰਸ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।