ਨਾਰਦ ਜੀ, ਜਦੋਂ ਦਿਵਿਆ ਸੈਨਾ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ ਦੌੜੀ, ਤਾਂ ਧੂੜ ਨਾਲ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਪੀਲਾ ਪੀਲਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਕੁਝ ਸੈਨਿਕ, ਹੇ ਧਰਮਵਾਨ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਪਾਸੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਕੁਝ ਵਿਰੋਧੀ ਪਾਸੇ। ਹਾਥੀ ਇੱਕ ਉੱਤਜਿਤ ਹਾਥੀ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਤੇ ਘੋੜਸਵਾਰ ਘੋੜਸਵਾਰ ਨਾਲ ਲੜਣ ਲੱਗੇ। ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ-ਕੁੱਟਦੇ, ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਇਸ ਜੰਗ ਵਿਚ ਇੱਕ ਡਰਾਉਣੀ ਦਰਿਆ ਉਭਰ ਆਈ, ਜਿਸ ਨੇ ਜੰਗ ਦੀ ਧੂੜ ਨਿਭਾ ਦਿੱਤੀ। ਉਹ ਦਰਿਆ ਪਾਰ ਕਰਨ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਸੀ—ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਸਿਰ ਕਚੂਏ ਵਾਂਗ, ਤੇ ਤੀਰ ਮੱਛੀਆਂ ਵਾਂਗ ਸਨ। ਉਸ ਵਿਚ ਅੰਤਰਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਘਾਸ ਵਾਂਗ ਫਸੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਤੇ ਝੰਡਿਆਂ ਦੀ ਝਾਗ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਲਾ ਵਾਂਗ ਸਜਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਜੰਗਲ ਦੇ ਪੰਛੀ, ਬਗਲੇ, ਗਿੱਧ ਤੇ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਉਸ ਵਿਚ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਗਏ। ਵੀਰ ਚੜ੍ਹੀਆਂ ਨੂੰ ਜਹਾਜ਼ ਵਾਂਗ ਵਰਤ ਕੇ, ਉਸ ਦਰਿਆ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਗਏ। ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਯੋਧੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਵਿਚੋਂ ਨਿਕਲ ਆਏ। ਦੈਤ, ਯਕਸ਼ ਤੇ ਪਿਸ਼ਾਚਾਂ ਦੀ ਮੰਡਲੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉੱਥੇ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋਈ। ਉਹ ਮਾਸ ਖਿੱਚਦੇ, ਉੱਡਦੇ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਗਰਜਦੇ, ਤੇ ਪੰਛੀ ਵੀ ਐਸਾ ਹੀ ਕਰਦੇ। ਹੋਰ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਤਪਿਸ਼ ਨਾਲ ਸੜ ਕੇ, ਜਮੀਨ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ; ਜੰਗ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ-ਸਥਾਨ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਹ ਜੰਗ, ਜਿੰਦਗੀ ਨੂੰ ਦਾਅ 'ਤੇ ਲਾ ਕੇ, ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ—ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਜੋੜੇ, ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਚੌਸਰ ਵਿੱਚ ਦੱਖਲ, ਤੇ ਤਕਲੀਫ਼ਾਂ ਨਾਲ ਪੇਟ ਪਤਲੇ। ਇੱਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁ, ਭਿਆਨਕ ਤੇਜ ਨਾਲ, ਉੱਤਜਿਤ ਹਾਥੀ 'ਤੇ ਆਏ। ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ, ਅੱਠ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੀ ਰਥ 'ਤੇ, ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਤਿਆਰ ਖੜਾ ਸੀ। ਫਿਰ ਸ਼ੰਬਰ ਵਾਯੂ ਕੋਲ ਆਇਆ, ਮਾਇਆ ਅੱਗ ਨਾਲ ਲੜਿਆ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ਿ। ਦੇਵਤਾ—ਅੱਗ, ਸੂਰਜ, ਵਾਯੂ ਤੇ ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ—ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨਾਲ ਇਕ-ਇਕ ਹੋ ਕੇ ਲੜੇ। ਉਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਲੋਹੇ ਦੇ ਤੀਰ ਛੱਡਦੇ, ਚੀਕਦੇ, "ਜਾਓ! ਰੁਕੋ! ਕਿਉਂ ਖੜੇ ਹੋ?"। ਫਿਰ, ਉਹ ਇੱਕ ਡਰਾਉਣੀ ਦਰਿਆ ਚਲਾਈ, ਜੋ ਮੰਦਾਕਿਨੀ ਵਾਂਗ ਭਾਵ ਨਾਲ ਵਹੀ। ਉਹ ਦਰਿਆ, ਦੈਤ ਤੇ ਪਿਸ਼ਾਚਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵਧਾਉਂਦੀ, ਲਹੂ ਨਾਲ ਵਹੀ, ਤੇ ਭਾਗਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ। ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੀ ਮੰਡਲੀ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਮਰਨ ਵਾਲੇ ਵੀਰਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦੀ। ਇਕ ਹਜ਼ਾਰ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਆਪਣਾ ਵੱਡਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਕੇ ਤੀਰ ਛੱਡਦਾ। ਉਹ ਪੁਰੰਦਰ, ਮੋਰ ਪੰਖ ਵਾਲਾ, ਉੱਤੇ ਤੀਰ ਵਾਂਗ ਵਾਂਗ ਮਾਰਦਾ। ਦੋਵੇਂ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਨੁਕ ਵਾਲੇ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ। ਉਹ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਉੱਤੇ ਤੀਰ ਮਾਰਦਾ, ਤੇ ਅੰਧਕਾ ਨੇ ਇਹ ਦੇਖਿਆ। ਫਿਰ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਸੁੱਟ ਕੇ, ਰਾਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਆਪਣੀ ਰਥ ਤੋਂ ਉੱਤਰ ਕੇ, ਉਹ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਾਂਹਾਂ ਤੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰਾਖ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਅੰਧਕਾ ਕੋਲ ਵਜਰ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ। ਮਹਾਨ ਅੰਧਕਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਤੇ ਉੱਚੀ ਗਰਜ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਵਜਰ ਨਾਲ ਹਮਲੇ ਕਰਦਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਧੱਕਦਾ, ਤੇ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁ ਵੱਲ ਵਧਦਾ। ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ, ਵਜਰ ਦੇ ਹਮਲੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ। ਵਜਰ ਹੱਥ ਵਿਚ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਅਮਰਾਵਤੀ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਪੈਰ, ਮੁੱਕੇ ਤੇ ਹੋਰ ਹਮਲਿਆਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਦੌੜਿਆ। ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੂ ਦਾ ਤੇਜ਼ ਪੁੱਤਰ, ਧਨੁਸ਼ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਤਿਆਰ ਖੜਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਹਥਿਆਰ ਤੋੜ ਕੇ, ਇੱਕ ਡਰਾਉਣੀ ਲਾਠੀ ਸੁੱਟੀ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਲਈ ਡਰਾਉਣੀ ਸੀ। ਉਹ ਵਿਨਾਸ਼ ਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਿਆ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜਨ ਵਾਂਗ। ਲੋਕ ਚੀਕ ਪਏ, "ਹਾਏ! ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਨੂੰ ਯਮ ਨੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ!