ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਆਦਿਤਿਆਂ ਲਈ ਘੋੜੇ ਅਤੇ ਰਥ-ਸਾਰਥੀ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਕੀਤੇ ਗਏ ਸਨ। ਕਿਨਨਰ ਸਾਂਪਾਂ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਅਸ਼ਵਿਨ ਘੋੜਿਆਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹੇ। ਕਵੀ ਤੋਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋਏ, ਤੇ ਗੰਧਰਵ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਏ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਯੋਧੇ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਲੈਕੇ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਲਈ ਨਿਕਲੇ। ਹੁਣ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਵਾਹਨਾਂ ਦੀ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਵਰਣਨਾ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੱਚਾਈ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਤੁਸੀਂ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ। ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਪਾਸ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਕਾਲੇ ਰੰਗ ਦੇ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਆਕਾਰ ਵਾਲੇ ਵਾਹਨ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਥ ਅੱਠ ਘੋੜਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਖਿੱਚੇ ਜਾਂਦੇ, ਜੋ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ, ਸਫੈਦ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਵਰਗੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਸਨ। ਜੰਭਾ ਦਾ ਰਥ ਦਿਵਿਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਘੋੜੇ ਸੋਨੇ ਵਰਗੇ ਲਗਦੇ ਸਨ। ਸ਼ੰਬਰ ਨੇ ਹਵਾਈ ਰਥ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਆਯਸ਼ੰਕੂ ਨੇ ਮਹਾਨ ਹਿਰਨ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰੀ ਕੀਤੀ। ਦੈਤਿਆਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਦਿਵਿਆ ਫੌਜ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਯੁੱਧ ਲਈ ਦੌੜੀ। ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਧੂੜ ਛਾ ਗਈ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਸੰਸਾਰ ਪੀਲੇ ਰੰਗ ਵਿੱਚ ਰੰਗਿਆ ਹੋਇਆ ਦਿਸਿਆ, ਹੇ ਨਾਰਦ। ਕੁਝ ਯੋਧੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਪਾਸੇ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਕੁਝ ਵਿਰੋਧੀ ਪਾਸੇ ਉੱਤੇ। ਇੱਕ ਹਾਥੀ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਹਾਥੀ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਇੱਕ ਘੋੜਸਵਾਰ ਨੇ ਦੂਜੇ ਘੋੜਸਵਾਰ ਉੱਤੇ। ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ ਵੱਜਦੇ ਰਹੇ। ਇਸ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਦਰਿਆ ਉਭਰਿਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਜੰਗ ਦੀ ਧੂੜ ਨੂੰ ਠੰਡਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਦਰਿਆ ਅਸਮਭਵ ਪਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਸਿਰ ਕਛੂਏ, ਤੇ ਤੀਰ ਮੱਛੀਆਂ ਵਾਂਗ ਸਨ। ਉਸ ਵਿੱਚ ਅੰਦਰੂਨੀ ਅੰਗ ਸਮੁੰਦਰੀ ਜੰਗਲੀਆਂ ਵਾਂਗ ਫਸੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਝੰਡਿਆਂ ਦੀ ਝਾਗ ਨਾਲ ਮਾਲਾ ਬਣੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਸ ਵਿੱਚ ਜੰਗਲੀ ਪੰਛੀ, ਬਗਲੇ, ਗੀਂਦੜ ਅਤੇ ਹੋਰ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਭਰਪੂਰ ਸਨ। ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ ਰਥਾਂ ਨੂੰ ਬੇੜੀਆਂ ਵਾਂਗ ਵਰਤ ਕੇ, ਉਸ ਦਰਿਆ ਦੇ ਅੰਦਰ ਗਹਿਰਾਈ ਵਿੱਚ ਉਤਰ ਗਏ। ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਯੋਧੇ ਉਸ ਦਰਿਆ ਵਿੱਚੋਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਨਿਕਲ ਆਏ। ਉਥੇ ਦੈਤ, ਯਕਸ਼, ਅਤੇ ਪਿਸ਼ਾਚਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਮਾਸ ਨੂੰ ਲੁੱਟਦੇ, ਉੱਠਦੇ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਚੀਕਦੇ, ਤੇ ਪੰਛੀ ਵੀ ਐਸਾ ਹੀ ਕਰਦੇ। ਹੋਰ ਯੋਧੇ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਤਪਸ਼ ਨਾਲ ਜਲ ਕੇ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਗਏ; ਜੰਗ ਸ਼ਮਸ਼ਾਨ ਘਾਟ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਹ ਯੁੱਧ, ਜਿੰਦਗੀ ਨੂੰ ਦਾਅ ਉੱਤੇ ਲਾ ਕੇ, ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ ਦਿਸਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਜੋੜੇ-ਜੋੜੇ ਯੋਧੇ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਅਤੇ ਜੂਏ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਆਪਣੇ ਦੁਖਾਂ ਕਰਕੇ ਪੇਟ ਪਤਲੇ ਹੋ ਚੁੱਕੇ। ਉਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁ, ਭਿਆਨਕ ਤੇਜ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ ਆਏ। ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ, ਅੱਠ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੇ ਰਥ ਉੱਤੇ, ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਤਿਆਰ ਖੜਾ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ ਸ਼ੰਬਰ ਵਾਯੂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਇਆ, ਤੇ ਮਯਾ ਅਗਨੀ ਨਾਲ ਲੜਿਆ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ। ਦੇਵਤਾ—ਅਗਨੀ, ਸੂਰਜ, ਵਾਯੂ, ਤੇ ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ—ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨਾਲ ਇਕ-ਇਕ ਕਰਕੇ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਲੋਹੇ ਦੇ ਤੀਰ ਛੱਡੇ, ਚੀਕਦੇ ਹੋਏ: "ਜਾਓ! ਰੁਕੋ! ਤੁਸੀਂ ਖੜੇ ਕਿਉਂ ਹੋ?"। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਦਰਿਆ ਚਲਾਇਆ, ਜੋ ਮੰਦਾਕਿਨੀ ਵਾਂਗ ਭਿਆਨਕ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਦਰਿਆ, ਦੈਤਾਂ ਅਤੇ ਭੂਤਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਭਿਆਨਕ ਸੀ ਜੋ ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਲਹੂ ਨਾਲ ਵਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਰਨ ਵਾਲੇ ਮਹਾਨ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਸਨ। ਫਿਰ ਹਜ਼ਾਰ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਆਪਣਾ ਵੱਡਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਤੀਰ ਛੱਡਣ ਲੱਗਾ। ਉਸ ਨੇ ਪੁਰੰਦਰ, ਜੋ ਮੋਰ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉੱਤੇ ਤੀਰ ਚਲਾਏ। ਦੋਹਾਂ ਨੇ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਫਲ ਵਾਲੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਮਾਰੇ। ਉਸ ਨੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਉੱਤੇ ਤੀਰ ਚਲਾਏ, ਅਤੇ ਅੰਧਕਾ ਨੇ ਇਹ ਵੇਖਿਆ। ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਸੁਆਹ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਆਪਣਾ ਰਥ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਆ ਗਿਆ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਾਹਾਂ ਅਤੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੁਆਹ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਅੰਧਕਾ ਵੱਲ ਵਜਰ ਲੈ ਕੇ ਵਧਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੈਤਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਹਾਨ ਯੁੱਧ-ਗਾਥਾ, ਉਤਸ਼ਾਹ, ਤੀਬਰਤਾ ਅਤੇ ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਜਾਰੀ ਰਹੀ।