ਇੱਕ ਵਾਰ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾਵਾਂ, ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਆਕਾਸ਼ੀ ਜੀਵ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਵਾਹਨਾਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ, ਬਾਹਰ ਨਿਕਲੇ। ਉਹ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਰਥਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵਾਹਨਾਂ 'ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ ਰਵਾਨਾ ਹੋਏ। ਵਿਦਿਆਧਰ ਅਤੇ ਹੋਰ, ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਵਾਹਨ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹੇ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਮੈਂ ਹਰ ਇੱਕ ਦੇ ਕਰਤਵ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਲੈਣ ਲਈ ਬਹੁਤ ਉਤਸੁਕ ਹਾਂ। ਹੁਣ, ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਕ੍ਰਮਵਾਰ, ਹਰ ਇੱਕ ਦੇ ਵਾਹਨ ਵਰਣਨ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦਾ ਵਾਹਨ, ਇੱਕ ਚਿੱਟਾ ਹਾਥੀ ਹੈ। ਧਰਮ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਦਾ ਵਾਹਨ, ਪੌਂਡਰਕਾ ਨਾਮਕ ਭੈਸ ਹੈ, ਹੇ ਨਾਰਦ। ਵਰੁਣ ਦਾ ਵਾਹਨ, ਸ਼ਿਸ਼ੁਮਾਰਾ ਨਾਮਕ ਦਿਵਯ ਜੀਵ ਹੈ। ਧਨਾਦਾ ਦਾ ਵਾਹਨ, ਅੰਬਿਕਾ ਦੇ ਪੈਰ ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ ਹੈ। ਸੌਰਭੇਯਾ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਚਿੱਟੇ, ਤੇਜ਼ ਅਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਬਲਦ, ਉਸ ਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਆਦਿਤਿਆਂ ਲਈ ਘੋੜੇ ਅਤੇ ਰਥ ਸਵਾਰ ਹਨ। ਕਿਨਨਰ ਸੱਪਾਂ 'ਤੇ, ਅਤੇ ਅਸ਼ਵਿਨ ਘੋੜਿਆਂ 'ਤੇ ਸਵਾਰ ਹਨ। ਕਵੀ ਤੋਤਿਆਂ 'ਤੇ, ਅਤੇ ਗੰਧਰਵ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਚਲਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ, ਬੜੀ ਉਰਜਾ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਵੱਲ ਨਿਕਲੇ। ਹੁਣ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਵਾਹਨਾਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਸ ਦੀ ਸੱਚੀ ਗੱਲ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ। ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਕਾਲੇ, ਵੱਡੇ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਵਾਹਨ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੁਝ ਰਥ ਅੱਠ ਘੋੜਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਖਿੱਚੇ ਜਾਂਦੇ, ਚਿੱਟੇ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦਾਰ ਹਨ। ਜੰਭਾ ਦਾ ਰਥ ਦਿਵਯ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਘੋੜੇ ਸੋਨੇ ਵਰਗੇ ਦਿਖਦੇ। ਸ਼ੰਬਰ ਦੇ ਕੋਲ ਹਵਾਈ ਰਥ ਸੀ, ਅਤੇ ਆਯਸ਼ੰਕੁ ਦੇ ਕੋਲ ਮਹਾਨ ਹਿਰਨ ਸੀ। ਦਿਵਯ ਸੈਨਾਵਾਂ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਯੁੱਧ ਲਈ ਦੌੜ ਪਈਆਂ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਸਭ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਧੂੜ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਦੁਨੀਆਂ ਪੀਲੀਆਂ ਜਿਹੀ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤੀ, ਹੇ ਨਾਰਦ। ਕੁਝ ਆਪਣੇ ਪਾਸੇ ਹੀ ਹਮਲਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਕੁਝ ਵੈਰੀ ਪਾਸੇ। ਇੱਕ ਹਾਥੀ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਹਾਥੀ ਦੇ ਰਾਜਾ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਇੱਕ ਘੋੜੇ ਸਵਾਰ ਨੇ ਦੂਜੇ ਘੋੜੇ ਸਵਾਰ 'ਤੇ। ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ, ਪਰਸਪਰ ਮਾਰ-ਕੱਟ ਕਰਦੇ। ਇਸ ਵੱਡੇ ਯੁੱਧ ਦੀ ਧੂੜ ਨੂੰ ਠੰਡਾ ਕਰਨ ਲਈ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਦਰਿਆ ਉਪਜਿਆ। ਉਹ ਦਰਿਆ ਅਸਧਾਰਣ ਸੀ—ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਸਿਰ ਕਚੂਏ ਵਾਂਗ, ਤੇ ਤੀਰ ਮੱਛੀਆਂ ਵਾਂਗ। ਉਸ ਵਿਚ ਆਂਤਰਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਘਾਸ ਵਾਂਗ ਫਸੀਆਂ, ਤੇ ਝੰਡਿਆਂ ਦੀ ਝਾਗ ਨਾਲ ਗੁਲਦਸਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਸਜੀਆਂ। ਉਸ ਵਿਚ ਜੰਗਲੀ ਪੰਛੀ, ਬਗਲੇ, ਗਿੱਧ, ਤੇ ਹੋਰ ਜੰਗਲੀ ਜੀਵ ਭਰਪੂਰ ਸਨ। ਵੀਰ ਰਥਾਂ ਨੂੰ ਬੇੜੀਆਂ ਵਾਂਗ ਵਰਤ ਕੇ, ਉਸ ਦਰਿਆ ਵਿਚ ਡੁੱਬਦੇ-ਉਤਰਦੇ, ਪਾਰ ਹੋਏ। ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੇ ਯੋਧੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਹ ਦਰਿਆ ਤੋਂ ਨਿਕਲੇ। ਦੈਤ, ਯਕਸ਼, ਤੇ ਪਿਸ਼ਾਚਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਉਥੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ। ਉਹ ਮਾਸ ਨੂੰ ਲੁੱਟਦੇ, ਨੱਚਦੇ, ਇੱਕ-ਦੂਜੇ 'ਤੇ ਗਰਜਦੇ, ਤੇ ਪੰਛੀ ਵੀ ਐਸਾ ਕਰਦੇ। ਹੋਰ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਤਪਿਸ਼ ਨਾਲ ਸੜ ਕੇ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਏ; ਜੰਗ ਸੱੜਘਾਟ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਹ ਯੁੱਧ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਜੀਵਨ ਹੀ ਦਾਅ 'ਤੇ ਸੀ, ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਜਿੱਥੇ ਜੋੜੇ-ਜੋੜੇ ਯੋਧੇ, ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਜੂਆ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਆਪਣੇ ਦੁੱਖਾਂ ਕਰਕੇ ਪੇਟ ਪਤਲੇ ਹੋ ਚੁੱਕੇ, ਆਮਨੇ-ਸਾਮਨੇ ਖੜੇ ਸਨ। ਉਥੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁ, ਤਿਖੀ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਹਾਥੀ 'ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ। ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਨਾਮਕ ਦੈਤ, ਅੱਠ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੇ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਹਥਿਆਰ ਉਠਾ ਕੇ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਸ਼ੰਬਰ ਵਾਯੂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਆਇਆ, ਮਾਇਆ ਅਗਨੀ ਨਾਲ ਲੜਿਆ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ। ਦੇਵ—ਅਗਨੀ, ਸੂਰਜ, ਵਾਯੂ, ਤੇ ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ—ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਵੈਰੀਆਂ ਨਾਲ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਕਰਕੇ ਭਿੜੇ। ਉਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਲੋਹੇ ਦੇ ਤੀਰ ਛੱਡਦੇ, ਚੀਲਦੇ: "ਚੱਲੋ! ਰੁਕੋ! ਤੁਸੀਂ ਖੜੇ ਕਿਉਂ ਹੋ?