ਰਾਤ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟਿਕਰਤਾ ਨੇ ਜਗਤਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਰਜੋਗੁਣ ਵਿੱਚ ਅਡਿੱਠ ਰਹੀਆਂ। ਇਹ ਸਾਰੀ ਚਲਣ ਵਾਲੀ ਤੇ ਅਚਲ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ, ਹੈਰਾਨੀਜਨਕ ਵਿਸ਼ਵ ਦਾ ਨਿਰਮਾਤਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ, ਜਟਾਵਾਂ ਅਤੇ ਰੁਦ੍ਰਾਖਸ਼ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਵਿਖਾਇਆ। ਇਹ ਉਹੀ ਪ੍ਰਭੂ ਸੀ ਜਿਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਸ਼ੰਕਰ - ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਵਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ। ਇਸ ਸਮੇਂ ਉਥੇ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ ਜੋ ਇੱਥੇ ਆਏ ਹੋ? ਤੁਹਾਡੀ ਰਚਨਾ ਕਿਸ ਨੇ ਕੀਤੀ? ਦੱਸੋ।" "ਇੱਥੇ ਤੁਹਾਡੇ ਪਿਤਾ ਜਾਂ ਮਾਤਾ ਕੌਣ ਹਨ? ਇਹ ਵੀ ਦੱਸੋ।" ਇਥੇ ਉਤਪੱਤੀ ਬਾਰੇ ਵਿਵਾਦ ਉਠ ਪਿਆ, ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਮੂਲ ਦਾ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਹੋਇਆ। ਇਕ ਵਿਅਕਤੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਤਰਾਜੂ ਅਤੇ ਵੀਣਾ ਫੜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਜੋ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵੱਜ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਚੰਨ ਵਾਂਗ, ਜੋ ਗ੍ਰਹਿ ਵਲੋਂ ਪੀੜਤ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ, ਨਿਰੀਆਸ ਹੋ ਕੇ ਝੁਕਿਆ ਖੜਾ ਸੀ। ਫਿਰ ਪੰਜਵੇਂ ਚਿਹਰੇ ਨੇ ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਅੰਧੀ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਆਖਿਆ, "ਤੁਸੀਂ, ਜੋ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਕਪੜੇ ਵਾਂਗ ਪਹਿਨਦੇ ਹੋ, ਨੰਦੀ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ, ਜਗਤ ਦਾ ਸੰਹਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹੋ।" ਜਨਮ ਰਹਿਤ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਉਸਨੂੰ ਸਦਾ ਸਾੜਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਵੱਲ ਤਾਕਦਾ ਰਿਹਾ। ਉਹ ਚਿੱਟਾ, ਲਾਲ, ਸੁਨਹਿਰੀ, ਨੀਲਾ ਤੇ ਪੀਲਾ ਕੇਸਾਂ ਵਾਲਾ, ਚਮਕਦਾਰ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਹਿਲਾਉਣ ਤੇ ਬੁਲਬੁਲੇ ਉੱਠਦੇ ਹਨ, ਕੀ ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ਕਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ? ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨੱਖ ਦੇ ਸਿਰੇ ਨਾਲ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜਿਸ ਨੇ ਤਿੱਖੇ ਬੋਲ ਕਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਸਿਰ ਕਦੇ ਵੀ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਨਹੀਂ ਡਿੱਗਿਆ। ਫਿਰ ਇੱਕ ਗਿਆਨੀ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਕਵਚਧਾਰੀ, ਕੰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਕੁੰਡਲ ਤੇ ਪੂਰਾ ਸਰੀਰ ਲੈ ਕੇ ਸੀ। ਉਹ ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਮਹਾਨ ਤਰਕਸ਼ ਧਾਰੀ, ਸੂਰਜ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ। ਉਸ ਉੱਤੇ ਪਾਪ ਲੱਗ ਚੁੱਕਾ ਸੀ—ਹੁਣ ਸਭ ਤੋਂ ਪਾਪੀ ਨੂੰ ਕੌਣ ਮਾਰੇ? ਇਹ ਵਿਚਾਰ ਆਇਆ। ਫਿਰ ਰੁਦ੍ਰ ਸ਼ਰਮ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਬਦਰੀਕਾ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਚਲਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਰਸਵਤੀ ਨਦੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨਦੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਘਾਟੀ ਵਿੱਚ ਵਗਦੀ ਸੀ। ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, "ਮੈਨੂੰ ਭਿੱਖ ਦਿਓ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ; ਮੈਂ ਮਹਾਨ ਕਪਾਲਿਕ ਹਾਂ, ਹੇ ਸ੍ਰੀਮਾਨ।" ਫਿਰ ਆਖਿਆ ਗਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਨਾਲ, ਹੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ, ਆਪਣੇ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕਰੋ।" ਉਸ ਨੇ ਵੱਡੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਨਾਰਾਯਣ ਦੇ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਇੱਕ ਨੇ ਅਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਤਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ। ਉਸ ਤੋਂ, ਦੁਰਵਾਸਾ ਜਨਮ ਲਏ, ਜੋ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ। ਫਿਰ ਇੱਕ ਨੌਜਵਾਨ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਕਵਚਧਾਰੀ ਤੇ ਤਿਆਰ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮੈਂ ਕਿਸ ਦਾ ਮੋਢਾ ਵੱਖ ਕਰਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਖਜੂਰ ਦਾ ਫਲ ਡੰਡਲ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕਰਦੇ ਹਨ?" ਫਿਰ ਆਖਿਆ ਗਿਆ, "ਇਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ ਤੇ ਜਿਸਦੇ ਦੁਸ਼ਟ ਬਚਨ ਸੌ ਸੂਰਜਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਡਿੱਗਾ ਦਿਓ।" ਉਸ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ ਨੇ ਅਖੁੱਟ ਤੀਰ ਚੁੱਕੇ ਤੇ ਯੁੱਧ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਹਜ਼ਾਰ ਦੇਵਤਿਆ ਮਿਨਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਹਰਾ ਨੇ ਆ ਕੇ ਵਿਰਿੰਚੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ। ਉਸ ਉੱਤੇ ਮਹਾਨ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਦਸੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਅਦਭੁਤ ਘਟਨਾ ਵਾਪਰੀ। ਹਰਾਇਆ ਹੋਇਆ ਤੁਹਾਡਾ ਮਨੁੱਖ ਕੰਮ ਕਰੇਗਾ; ਮੇਰਾ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਵੀ ਕਰੇਗਾ। ਫਿਰ, ਸੰਘਰਸ਼ ਵਿੱਚ, ਧਰਮ ਦਾ ਸਰੋਤ ਦੇਵਤੇ ਨੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਸਦੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਚਿੰਤਾ ਕਰਕੇ ਵਿਛਲਿਤ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਖੂਨ ਨਾਲ ਰੰਗੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲੀ ਡਰਾਉਣੀ ਬ੍ਰਹਮਾ-ਹਤਿਆ ਹਰਾ ਕੋਲ ਆਈ। "ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ, ਜੋ ਇੱਥੇ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਆਏ ਹੋ? ਕਿਹੜੇ ਕਾਰਨ ਕਰਕੇ? ਇਹ ਦੱਸੋ।" ਉਸ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਮੈਂ ਬ੍ਰਹਮਾ-ਹਤਿਆ ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਈ ਹਾਂ; ਮੈਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ, ਹੇ ਤ੍ਰਿਣੇਤ੍ਰ।" ਰੁਦ੍ਰ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਫੜੇ, ਆਪਣੀ ਤਕਲੀਫ਼ ਵਾਲੀ ਕਾਇਆ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਨਰਾ ਅਤੇ ਨਾਰਾਯਣ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।