ਇਹ ਕਥਾ ਅਜੇ ਵੀਰਤਾ ਅਤੇ ਆਤਮ-ਸਮਰਪਣ ਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਲਾਲੋ, ਰਾਜ ਤੋਂ ਹਾਰ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਨੂੰ ਛੱਡ ਬੈਠਾ, ਉਸ ਨੇ ਮਨ ਨੂੰ ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਆਧਾਰ ਵਿੱਚ ਟਿਕਾ ਲਿਆ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਅਭਿਸ਼ਿਕਤ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਸਦਾ-ਕਾਲਿਕ ਰਾਜ-ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਿਆ। ਦੈਤਿਆ ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਨੇ ਲਾਲੋ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਆਪਣੀ ਜਗ੍ਹਾ 'ਤੇ ਅਭਿਸ਼ਿਕਤ ਕੀਤਾ। ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਵੱਸਦਾ ਹੈ?" ਇਸ ਦਾ ਉੱਤਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਕਿ ਲਾਲੋ ਨੇ ਤਪ ਕਰਕੇ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਧਾਰੀ, ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰ ਧਰਣ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਤਪਸਿਆ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਅੱਗ ਦੀ ਜਲਣ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਗੀਲਤ ਤੋਂ ਰੱਖਿਆ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ, ਲਾਲੋ ਨੇ ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਪੁਜਾਰੀ ਬਣਾਇਆ ਅਤੇ ਅੰਧਕਾ ਨੇ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਅੰਧਕਾ ਨੇ ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਇਆ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਮੈਰੂ ਪਰਬਤ ਦੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਗਿਆ, ਜੋ ਅਸਚਰਜ-ਭਰਿਆ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੈ। ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅਮਰਾਵਤੀ ਵਿੱਚ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਏ। ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਵਾਹਨ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਹੋ ਕੇ, ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਪਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਰਥਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵਾਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਯਾਤਰਾ ਕੀਤੀ। ਵਿਦਿਆਧਰ ਅਤੇ ਹੋਰ, ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਵਾਹਨ 'ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋਏ। ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਧਰਮ ਅਤੇ ਵਾਹਨਾਂ ਬਾਰੇ ਵੱਡੀ ਜਿਗਿਆਸਾ ਜਤਾਈ। ਹੁਣ, ਸੰਖੇਪ ਅਤੇ ਕ੍ਰਮ ਵਿੱਚ, ਹਰ ਇੱਕ ਦੇ ਵਾਹਨ ਦਾ ਵਰਣਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦਾ ਵਾਹਨ, ਸਫੈਦ ਰੰਗ ਦਾ ਹਾਥੀ ਹੈ। ਧਰਮ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਵਾਹਨ, ਪਉੰਡਰਕਾ ਨਾਮਕ ਭੈਂਸ ਹੈ। ਵਰੁਣ ਦਾ ਵਾਹਨ, ਦਿਵਿਆ ਸ਼ਿਸ਼ੁਮਾਰਾ ਹੈ। ਧਨਾਦਾ ਦਾ ਵਾਹਨ, ਅੰਬਿਕਾ ਦੇ ਪੈਰ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਤੇਜ਼ ਅਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਸੌਰਭੇਯਾ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸਫੈਦ ਬਲਦ ਹਨ। ਆਦਿਤਿਆਂ ਲਈ, ਘੋੜੇ ਅਤੇ ਰਥ ਹਨ। ਕਿਨਨਰ ਸੱਪਾਂ 'ਤੇ, ਅਸ਼ਵਿਨ ਘੋੜਿਆਂ 'ਤੇ, ਕਵੀ ਤੋਤਿਆਂ 'ਤੇ, ਅਤੇ ਗੰਧਰਵ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਸਵਾਰ ਹਨ। ਇਹ ਸਭ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਲਈ ਨਿਕਲੇ। ਹੁਣ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਵਾਹਨਾਂ ਦੀ ਵਿਵਰਤਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਕਾਲੇ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਵਾਹਨ ਹਨ। ਆਠ ਵਾਹਨ, ਚਮਕਦਾਰ, ਸਫੈਦ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਆਕ੍ਰਿਤੀ ਵਾਲੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖਿੱਚਦੇ ਹਨ। ਜੰਭਾ ਦਾ ਰਥ, ਸੋਨੇ ਵਰਗੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ, ਦਿਵਿਆ ਸੀ। ਸ਼ੰਬਰ ਦਾ ਵਾਹਨ ਹਵਾਈ ਰਥ ਸੀ ਅਤੇ ਆਯਸ਼ੰਕੁ ਦਾ ਵਾਹਨ ਮਾਨਯ ਮਿਰਗ। ਦਿਵਿਆ ਸੈਨਾ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਦੌੜੀ, ਹਮਲੇ ਲਈ ਤਿਆਰ। ਧੂੜ ਨਾਲ ਚਿੱਟੀ ਹੋਈ ਦੁਨੀਆ, ਨਾਰਦ ਜੀ, ਸੁਨਹਿਰੀ ਜਾਪੀ। ਕੁਝ ਆਪਣੇ ਪਾਸੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ, ਕੁਝ ਵਿਰੋਧੀ 'ਤੇ। ਹਾਥੀ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਹਾਥੀ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ, ਘੋੜਸਵਾਰ ਨੇ ਘੋੜਸਵਾਰ 'ਤੇ। ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਵਿਰੋਧੀ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵੱਝਦੇ। ਇਸ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ, ਇਕ ਭਿਆਨਕ ਦਰਿਆ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਯੁੱਧ ਦੀ ਧੂੜ ਨੂੰ ਠੰਢਾ ਕਰਦਾ। ਇਸ ਦਰਿਆ ਵਿੱਚ ਹਾਥੀ ਦੇ ਸਿਰ ਕਛਵਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਤੇ ਤੀਰ ਮੱਛੀਆਂ ਵਾਂਗ ਸੀ। ਅੰਦਰੂਨੀ ਅੰਗ ਜਲ-ਕਾਂਡ ਵਾਂਗ, ਤੇ ਝੰਡਿਆਂ ਦੀ ਝਾਗ ਮਾਲਾ ਵਾਂਗ ਸੀ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਜੰਗਲ ਪੰਛੀ, ਬਗਲੇ, ਗਿੱਧ ਅਤੇ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਭਰਪੂਰ ਸੀ। ਵੀਰ, ਰਥਾਂ ਨੂੰ ਬੇੜੀ ਵਾਂਗ ਵਰਤ ਕੇ, ਉਸ ਦਰਿਆ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਦੇ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਗਹਿਰਾਈਆਂ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਦੇ।