ਮਹਾਬਲੀ ਬੀਰ ਨੇ ਜਦੋਂ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤੂੰ ਇਹ ਚੁਣ, ਹੇ ਮਹਾਬਲੀ, ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਬਿਨਾ ਸੰਕੋਚ ਪੂਰਾ ਕਰਾਂਗਾ।" ਉਸ ਨੇ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕੀਤੀ, "ਮੇਰੀ ਕੀਰਤੀ ਸਦਾ ਤੁਹਾਡੇ ਕਮਲ ਚਰਨਾਂ ਰਾਹੀਂ ਹੀ ਹੋਵੇ।" ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਕਹਿਆ, "ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਅਜਰ ਤੇ ਅਮਰ ਹੋ ਜਾਵੇਂਗਾ। ਜੇ ਤੇਰਾ ਮਨ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਇਕਾਗ੍ਰ ਰਹੇ, ਤਾਂ ਤੈਨੂੰ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਬੰਧਨ ਨਹੀਂ ਹੋਣਗੇ। ਹੇ ਦੈਤਿਆ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਉਚਿਤ ਧਰਮ ਦਾ ਆਚਰਨ ਕਰ।" ਇਸ ਉੱਤੇ ਦੈਤਿਆ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਜਗਤ ਦੇ ਆਚਾਰਯ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਰਾਜ ਪੱਦ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਹੁਣ ਮੈਂ ਦੁਬਾਰਾ ਇਸਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਾਂ?" ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, "ਤੂੰ ਦੈਤਿਆਂ ਅਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਉਪਦੇਸ਼ਕ ਬਣ।" ਫਿਰ ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਨਗਰ ਵੱਲ ਚਲਿਆ ਗਿਆ। ਨਾਰਦ ਨੇ ਰਾਜ ਦੀ ਪੇਸ਼ਕਸ਼ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਰਾਜ ਨਹੀਂ ਸੰਭਾਲਿਆ। ਉਹ ਕੇਸ਼ਵ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕਰਦਾ, ਅਦਭੁਤ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ, ਆਪਣਾ ਮਨ ਚੇਤਨ ਤੱਤ ਵਿੱਚ ਟਿਕਾ ਕੇ ਖੜਾ ਰਿਹਾ, ਭਾਵੇਂ ਉਸਨੇ ਰਾਜ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਯੋਗ ਦੁਆਰਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਉਥੇ ਹੀ ਰਿਹਾ। ਭਾਵੇਂ ਉਸਦੀ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਰਸਮ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਪਰ ਉਹ ਸਦੀਵੀ ਰਾਜ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਸੀ। ਫਿਰ ਦੈਤਿਆ ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਥਾਨ ਤੇ ਲਾਲੋ ਦਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ। "ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਕਿਵੇਂ ਵੱਸਦਾ ਹੈ?" ਇਹ ਜਾਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੋਈ। ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਕੇ, ਉਸਨੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਧਾਰੀ, ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰੀ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸਨੇ ਅੱਗ ਦੀ ਤਪਿਸ਼ ਤੋਂ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਿੱਜਣ ਤੋਂ ਅਕਸ਼ੁਣਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਈ। ਫਿਰ, ਅੰਧਕ ਨੇ ਸ਼ੁਕਰ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਪੁਜਾਰੀ ਬਣਾਇਆ ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਇਆ। ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਅਦਭੁਤ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਵਾਲੇ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਦੇ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਅਮਰਾਵਤੀ ਦੀ ਰਾਖੀ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਕੀਤੀ ਤੇ ਚਲ ਪਿਆ। ਸਾਰੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਵਾਹਨਾਂ 'ਤੇ, ਹਥਿਆਰ ਸਜਾ ਕੇ, ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਪਏ। ਉਹ ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਰਥਾਂ ਆਦਿ ਨਾਲ ਬੜੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲੇ। ਵਿਦਿਆਧਰ ਆਦਿ ਵੀ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਵਾਹਨਾਂ 'ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋਏ। "ਹਰ ਇੱਕ ਦਾ ਧਰਮ ਕੀ ਹੈ, ਇਹ ਜਾਣਨ ਦੀ ਮੈਨੂੰ ਬੜੀ ਉਤਸੁਕਤਾ ਹੈ," ਨਾਰਦ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ। ਹੁਣ, ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਤੇ ਕ੍ਰਮਵਾਰ, ਹਰੇਕ ਦੇ ਵਾਹਨ ਵੇਖੋ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਇੰਦਰ ਦਾ ਵਾਹਨ ਸਫੈਦ ਹਾਥੀ ਹੈ। ਧਰਮ ਦੇਵਤਾ ਦਾ ਵਾਹਨ ਪੌਂਡ੍ਰਕ ਨਾਮਕ ਮਹਾਂ ਭੈਸ ਹੈ। ਵਰੁਣ ਦਾ ਵਾਹਨ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਸ਼ਿਸ਼ੁਮਾਰਾ ਹੈ। ਧਨਾਦਾ ਦਾ ਵਾਹਨ ਅੰਬਿਕਾ ਦੇ ਚਰਨ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਸੌਰਭੇਯਾ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸਫੈਦ, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਬਲਦ ਉਸਦੇ ਵਾਹਨ ਹਨ। ਆਦਿਤਿਆਂ ਲਈ ਘੋੜੇ ਤੇ ਰਥ ਹਨ। ਕਿੰਨਰ ਸੱਪਾਂ ਉੱਤੇ, ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਘੋੜਿਆਂ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹਨ। ਕਵੀ ਤੋਤਿਆਂ ਉੱਤੇ, ਗੰਧਰਵ ਪੈਦਲ ਚਲਦੇ ਹਨ। ਸਾਰੇ ਯੋਧਾ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਲਈ ਨਿਕਲ ਪਏ। ਹੁਣ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਵਾਹਨ ਵੀ ਸਮਝ। ਮੈਂ ਸੱਚ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ। ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ, ਕਾਲੇ ਰੰਗ ਦੇ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਤੇ ਵੱਡੇ ਵਾਹਨ ਹਨ। ਕੁਝ ਆਠ-ਆਠ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੇ, ਚਮਕਦੇ, ਸਫੈਦ ਤੇ ਸੁਨਹਿਰੀ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਜੰਭ ਦਾ ਰਥ ਦਿਵਯ ਸੀ, ਜਿਸਦੇ ਘੋੜੇ ਸੋਨੇ ਵਰਗੇ ਲਗਦੇ ਸਨ। ਸ਼ੰਭਰ ਦੇ ਕੋਲ ਹਵਾਈ ਰਥ ਸੀ ਅਤੇ ਅਯਸ਼ੰਕੁ ਮਹਾਨ ਹਿਰਣ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਸੀ।