ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਨੇ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਆਖਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਉਹ ਨਰਸਿੰਘ ਹੋ ਜੋ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦਾ ਨਾਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸੂਰਜ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਅਚਲ ਪਦਾਰਥਾਂ ਦੇ ਮੂਲ ਹੋ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਹੋ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ—ਤੁਾਨੂੰ ਕੌਣ ਜਿੱਤ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਮਾਧਵ? ਤੁਸੀਂ ਅਜੈ, ਸਰਵਵਿਆਪੀ ਅਤੇ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਹੋ।" ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਪ੍ਰਹਲਾਦ, ਸਿਰਫ਼ ਤੇਰੀ ਅਡੋਲ ਭਗਤੀ ਕਰਕੇ ਹੀ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਜਿੱਤ ਸਕਿਆ ਹਾਂ। ਹੁਣ, ਤੇਰੀ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣ ਲਈ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ—ਜੋ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਮੰਗ ਲੈ।" ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਨੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, "ਮੇਰੇ ਸਰੀਰਕ ਤੇ ਮਾਨਸਿਕ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਣ।" ਉਹ ਫਿਰ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਜੇਕਰ ਇਹ ਵਰ ਕਿਸੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਮਿਲ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਇਹੀ ਦਿਓ।" ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਫਿਰ ਦੂਜਾ ਵਰ ਮੰਗਣ ਲਈ ਆਖਿਆ, "ਹੋਰ ਵੀ ਕੋਈ ਵਰ ਮੰਗ, ਹੇ ਦੈਤਿਆ।" ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਨੇ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ, "ਜੋ ਲੋਕ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਵੀ ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ।" ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਸ਼ਵਾਸਨ ਦਿੱਤਾ, "ਇਹ ਵਰ ਵੀ ਮੰਗ ਲੈ, ਮੈਂ ਬਿਨਾ ਝਿਝਕ ਦੇਵਾਂਗਾ।" ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੇਰੀ ਯਸ਼ਸਵੀਤਾ ਸਦਾ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਰਹੇ।" ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਤੂੰ ਅਜਰ ਤੇ ਅਮਰ ਹੋਵੇਂਗਾ। ਜੇਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣਾ ਮਨ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਬੰਧਨ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ। ਹੇ ਦੈਤਿਆ! ਹੁਣ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਅਨੁਕੂਲ ਉੱਚਤ ਧਰਮ ਕਰ।" ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਆਚਾਰਯ, ਜਦ ਮੈਂ ਰਾਜ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਫਿਰ ਮੈਂ ਇਸ ਰਾਜ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਾਂ?" ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, "ਤੂੰ ਦੈਤਿਆਂ ਅਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਉਪਦੇਸ਼ਕ ਬਣ ਜਾ।" ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਰਾਜ ਕਰਨ ਦਾ ਨਿਮੰਤਰਣ ਮਿਲਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਨਾਰਦ ਨੇ ਰਾਜ ਨਹੀਂ ਸਵੀਕਾਰਿਆ। ਉਹ ਕੇਸ਼ਵ ਦੀ ਸਿਮਰਨ ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦਾ, ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਯੋਗ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਜਿੱਤਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਰਾਜ ਛੱਡ ਕੇ ਉਹ ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਆਧਾਰ ਵਿੱਚ ਮਨ ਲੀਨ ਕਰਕੇ ਉਥੇ ਹੀ ਟਿਕਿਆ ਰਿਹਾ। ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਨੇ ਸਦਾ-ਥਿਰ ਰਾਜਧਰਮ ਨੂੰ ਸਮਝਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਦੈਤਿਆ ਲਾਲੋ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਥਾਨ ਤੇ ਰਾਜਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਹੁਣ, ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। austerity ਅਤੇ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਕੇ, ਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਧਾਰੀ, ਤੀਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਅੱਗ ਦੀ ਤਪਸ਼ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਗਿੱਲ ਤੋਂ ਬਚਣ ਦਾ ਵਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਪੁਰੋਹਿਤ ਬਣਾਇਆ ਅਤੇ ਅੰਧਕ ਨੇ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ ਵੱਸਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ ਜਿੱਤ ਲਈ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਇਆ। ਉਹ ਸਭ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਗਿਆ, ਜੋ ਬੜੀ ਅਦਭੁਤ ਥਾਂ ਸੀ। ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਅਮਰਾਵਤੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਈ ਅਤੇ ਉੱਥੇ ਤੋਂ ਚਲ ਪਿਆ। ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਰਥਾਂ, ਹਥਿਆਰਾਂ, ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਹੋਰ ਵਾਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਪਿਆ। ਵਿਦਿਆਧਰ ਆਦਿ ਵੀ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਵਾਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋਏ। ਹੁਣ, ਹਰ ਇੱਕ ਦੇ ਵਾਹਨ ਬਾਰੇ ਸੰਖੇਪ ਤੇ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦਾ ਵਾਹਨ ਚਿੱਟਾ ਹਾਥੀ ਹੈ। ਧਰਮ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਵਾਹਨ ਪੌਂਡ੍ਰਕਾ ਨਾਮਕ ਮਹਾਂ ਭੈਂਸ ਹੈ। ਵਰੁਣ ਦਾ ਵਾਹਨ ਦਿਵਿਆ ਗਤੀ ਵਾਲਾ ਸ਼ਿਸ਼ੁਮਾਰਾ ਹੈ। ਧਨਾਦਾ ਦਾ ਵਾਹਨ ਅੰਬਿਕਾ ਦੇ ਪੈਰ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਵਾਹਨ ਚਿੱਟੇ, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਬਲਵਾਨ ਸੌਰਭੇਯਾ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਬਲਦ ਹਨ।