ਭਗਤੀ ਰਾਹੀਂ ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਵੋਗੇ, ਇਸ ਲਈ ਧਰਮਰਾਜ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰੋ। ਇਹ ਉਪਦੇਸ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਅੰਧਕਾ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ। ਉਹ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਰਾਜ, ਜੋ ਮੈਂ ਛੱਡ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਇਸਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ, ਹੇ ਬਲਵਾਨ।" ਇਸ ਵੇਲੇ, ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਵੀ ਬਦਰੀਕਾ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਆਇਆ। ਉਸਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਆਦਰ ਨਾਲ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਤਦ ਉਥੋਂ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ, "ਹੇ ਮਹਾਨ ਦੈਤਿਆ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾਂ ਇੱਥੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ ਆਇਆ, ਇਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਕੀ ਹੈ?" ਉਸਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਨਾਰਾਇਣ ਹੋ, ਅਨੰਤ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਧਾਰਣ ਵਾਲੇ, ਹੇ ਜਨਾਰਦਨ। ਤੁਸੀਂ ਅਵਿਨਾਸੀ, ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਹੋ। ਗਿਆਨੀਆਂ, ਜਦੋਂ ਆਪਣੀ ਵਿਦਿਆ ਪੂਰੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੁਹਾਡਾ ਨਾਮ ਉਚਾਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਯਜਨਾਂ ਵਿੱਚ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਲੋਕ ਤੁਹਾਡੀ ਹੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਮਹਾਂ ਮੱਛ, ਹਯਗੀਰਵ (ਘੋੜੇ-ਸਿਰ ਵਾਲੇ), ਅਤੇ ਕੱਛਪ (ਕੱਛੂਆ) ਰੂਪ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਨਰਸਿੰਘ ਹੋ, ਜਿਸਨੇ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਤੁਸੀਂ ਸੂਰਜ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਚਲ ਅਚਲ ਜਗਤ ਦੇ ਮੂਲ ਹੋ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਹੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਧਜਧਾਰੀ। ਸਾਰਾ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਵਿਆਪਕ ਹੈ; ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੌਣ ਜਿੱਤ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਮਾਧਵ? ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਅਜੈ, ਅਵਿਨਾਸੀ ਹੋ। ਸਿਰਫ਼ ਨਿਸ਼ਠਾ ਭਗਤੀ ਰਾਹੀਂ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਵਲੋਂ ਜਿੱਤਿਆ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਹੇ ਦੈਤਿਆ। ਹੁਣ, ਸਜ਼ਾ ਦੇਣ ਲਈ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ; ਜੋ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਮੰਗ ਲੈ।" ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਨੇ ਮੰਗਿਆ, "ਮੇਰੇ ਸਰੀਰਕ ਅਤੇ ਮਾਨਸਿਕ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਣ।" ਉਹ ਫਿਰ ਬੋਲੇ, "ਜੇ ਇਹ ਵਰ ਕਿਸੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਮਿਲ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਦੇ ਦੇਵੋ।" ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਫਿਰ ਕਿਹਾ, "ਇਕ ਹੋਰ ਵਰ ਮੰਗ, ਹੇ ਅਸੁਰ, ਮੈਂ ਦੇਵਾਂਗਾ।" ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਨੇ ਅਰਜ਼ ਕੀਤੀ, "ਜੋ ਲੋਕ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ ਸਥਿਰ ਹੈ, ਉਹ ਸਦਾ ਤੁਹਾਡੀ ਉਪਾਸਨਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿਣ, ਇਹ ਵਰ ਦਿਓ।" ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਵਰ ਮੰਗ, ਹੇ ਬਲਵਾਨ, ਮੈਂ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਹੋ ਕੇ ਦੇਵਾਂਗਾ।" ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਨੇ ਫਿਰ ਅਰਜ਼ ਕੀਤੀ, "ਮੇਰੀ ਯਸ਼ਸਵੀਤਾ ਸਦਾ ਤੁਹਾਡੇ ਕਮਲ ਚਰਨਾਂ ਰਾਹੀਂ ਹੋਵੇ।" ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਤੂੰ ਅਜਰ ਅਤੇ ਅਮਰ ਹੋ ਜਾਵੇਂਗਾ। ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਕਰਮ ਦਾ ਬੰਧਨ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ। ਹੇ ਦੈਤਿਆ, ਆਪਣੀ ਕੁਲ ਦੇ ਯੋਗ ਉੱਚਤ ਧਰਮ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰ।" ਇਸ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਜਗਤ ਦੇ ਆਚਾਰਯ, ਜਦ ਮੈਂ ਰਾਜ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਮੈਂ ਇਹ ਰਾਜ ਕਿਵੇਂ ਲੈ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?" ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ, "ਤੂੰ ਦੈਤਿਆਂ ਅਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਲਾਹਕਾਰ ਬਣ।" ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਪਰਤ ਗਿਆ। ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੂੰ ਰਾਜ ਕਰਨ ਲਈ ਬੁਲਾਇਆ ਗਿਆ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਰਾਜ ਨਹੀਂ ਲਿਆ। ਉਹ ਕੇਸ਼ਵ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ, ਅਲੌਕਿਕ ਚੇਤਨਾ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹੇ। ਜਿੱਤਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਰਾਜ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨ ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਆਧਾਰ ਵਿੱਚ ਟਿਕਾ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਉਹ ਅਭਿਸ਼ਿਕਤ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਰਾਜਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲਿਆ, ਤਦ ਦੈਤਿਆ ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਨੇ ਲਾਲੋ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਥਾਨ 'ਤੇ ਅਭਿਸ਼ਿਕਤ ਕੀਤਾ। "ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਵੱਸਦਾ ਹੈ?" ਇਹ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ। ਤਦ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਧਾਰੀ, ਤ੍ਰਿਨੈਤ੍ਰ ਧਾਰੀ ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ, ਉਸਨੇ ਅੱਗ ਦੀ ਤਪਸ਼ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਭੀਜਣ ਤੋਂ ਅਜੋਟਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਈ। ਅੰਧਕ ਨੇ ਸ਼ੁਕਰ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਪੁਰੋਹਿਤ ਬਣਾਇਆ ਅਤੇ ਫਿਰ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਕੇ, ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਗਿਆ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਵਿਸ਼ਮਯ ਜਗ੍ਹਾ ਸੀ। ਉੱਥੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਅਮਰਾਵਤੀ ਵਿੱਚ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦੀ ਵਿਆਵਸਥਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਫਿਰ ਉੱਥੋਂ ਚਲਿਆ ਗਿਆ।