ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਇੱਕ ਦੈਤ ਨੇ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਅੱਜ ਮੈਂ ਜਿੱਤ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ, ਇਸ ਦਾ ਕਾਰਣ ਦੱਸੋ।” ਉਸ ਨੇ ਅੱਗੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਉਹ ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਿਸ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤ ਵੀ ਆਦਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰਤਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਵਚਨ ਦੀ ਘੋਸ਼ਣਾ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਝੂਠੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਾਂਗਾ। ਦੈਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਧੋਇਆ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਸਦਾ-ਥਿਰ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਮਿਲਿਆ, “ਤੂੰ ਲੜਾਈ ਨਾਲ ਨਹੀਂ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਹੀ ਉਸ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਸਕੇਂਗਾ। ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਵੀ ਜਿੱਤੇ ਗਏ ਹਨ, ਫਿਰ ਧਰਮਜਾ ਦੀ ਗੱਲ ਹੀ ਕੀ ਹੈ?” ਦੈਤ ਨੇ ਸਮਝਿਆ ਕਿ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕੋਈ ਟਿਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਤੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਹੁਣ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ?” ਉਸ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਧਰਮ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਲਈ ਉਸ ਨੇ ਤਪस्या ਕੀਤੀ ਹੈ, ਤੇ ਤੂੰ ਭਗਤੀ ਰਾਹੀਂ ਹੀ ਉਸ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਸਕੇਂਗਾ; ਇਸ ਲਈ ਧਰਮਜਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੈਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ, Andhaka ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਕਿਹਾ, “ਇਹ ਰਾਜ, ਜੋ ਮੈਂ ਛੱਡ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ, ਹੇ ਬਲਵਾਨ।” ਫਿਰ ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਵੀ ਬਦਰੀਕਾ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਆਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਪੈਰੀਂ ਲੱਗਿਆ। ਤਦ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਤੂੰ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਦੈਤ, ਮੈਨੂੰ ਜਿੱਤੇ ਬਿਨਾਂ ਇੱਥੇ ਕਿਉਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ?” ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, “ਤੁਸੀਂ ਨਾਰਾਇਣ ਹੋ, ਅਨੰਤ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਧਾਰੀ, ਹੇ ਜਨਾਰਦਨ! ਤੁਸੀਂ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ, ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਦਾ-ਥਿਰ, ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਹੋ। ਵਿਦਵਾਨ, ਆਪਣੀ ਵਿਦਿਆ ਪੂਰੀ ਕਰਕੇ, ਤੁਹਾਡਾ ਨਾਮ ਉਚਾਰਦੇ ਹਨ; ਯੱਜ਼ ਕਰਣ ਵਾਲੇ ਤੁਹਾਡੀ ਹੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਤੁਸੀਂ ਮਹਾਂ ਮੱਛ, ਅਸ਼ਵ-ਮੁਖੀ ਤੇ ਕੱਛਪ ਰੂਪ ਵੀ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਨਰਸਿੰਘ ਵੀ ਹੋ, ਜਿਸ ਨੇ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਸੰਘਾਰਿਆ ਸੀ। ਤੁਸੀਂ ਸੂਰਜ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਸਾਰਿਆਂ ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਪਦਾਰਥਾਂ ਦੇ ਮੂਲ ਹੋ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਹੇ ਖਗਰਾਜ ਦੇ ਧਜਧਾਰੀ। ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੌਣ ਜਿੱਤ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਮਾਧਵ? ਤੁਸੀਂ ਅਜੈ ਹੋ, ਹੇ ਸਰਵਵਿਆਪੀ, ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ। ਮੈਂ ਭੀ ਤੁਹਾਡੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਜਿੱਤਿਆ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਹੇ ਦੈਤ। ਹੁਣ, ਸਜ਼ਾ ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ, ਮੈਂਨੂੰ ਵਰ ਦਿਓ; ਜੋ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਸੋ ਮੰਗ ਲਵਾਂ?” ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਨੇ ਮੰਗਿਆ, “ਮੇਰਾ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਵੇ—ਚਾਹੇ ਉਹ ਸਰੀਰਕ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮਨ ਦਾ।” ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਅੱਗੇ ਕਿਹਾ, “ਜੇ ਇਹ ਵਰ ਕਿਸੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਮਿਲ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਲਈ ਵੀ ਦਿਓ।” ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਦੂਜਾ ਵਰ ਵੀ ਮੰਗ, ਹੇ ਅਸੁਰ, ਮੈਂ ਦੇਵਾਂਗਾ।” ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਨੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, “ਜੋ ਲੋਕ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੈ, ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਵੀ ਕੁਝ ਚੁਣ ਲਵੋ।” ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਚੁਣ ਲੈ, ਹੇ ਬਲਵਾਨ, ਮੈਂ ਝਿਜਕ ਬਿਨਾਂ ਦਿਆਂਗਾ।” ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਨੇ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ, “ਮੇਰੀ ਯਸ਼ਸਵੀਤਾ ਸਦਾ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਰਾਹੀਂ ਹੀ ਹੋਵੇ।” ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਸਦਾ-ਥਿਰ ਤੇ ਅਮਰ ਹੋਵੇਂਗਾ। ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਲਈ ਕੋਈ ਕਰਮ-ਬੰਧਨ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ। ਹੇ ਦੈਤ, ਆਪਣੀ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਯੋਗ ਉੱਚਤ ਧਰਮ ਕਰ।” ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਆਚਾਰਯ, ਜਦ ਮੈਂ ਰਾਜ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਇਸ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਲੈ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?” ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ, “ਦੈਤ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਲਾਹਕਾਰ ਬਣ।” ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਆਪਣੀ ਨਗਰੀ ਵਲ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਨਾਰਦ ਨੂੰ ਰਾਜ ਕਰਨ ਲਈ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਰਾਜ ਨਹੀਂ ਲਿਆ। ਉਹ ਕੇਸ਼ਵ ਦਾ ਚਿੰਤਨ ਤੇ ਸਮਰਨ ਕਰਦਾ, ਯੋਗ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਕੇ ਉਥੇ ਹੀ ਖੜਾ ਰਿਹਾ।