ਆਸ਼ਵਯੁਜ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਪਦਮਨਾਭ ਦੇ ਸੁਖ ਲਈ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਕਾਰਤਿਕ ਦੇ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਦਾਮੋਦਰ ਦੀ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਵਾਸਤੇ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਉਚਿਤ ਹੈ। ਮਾਰਗਸ਼ੀਰਸ਼ ਦੇ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਲਈ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਲੋਂ ਦਾਨ ਕੀਤਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪੌਸ਼ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਸੰਤੋਸ਼ ਲਈ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਭੇਟਾਂ ਪੇਸ਼ ਕਰਨੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ। ਪਰ ਪੁਰੁਸ਼ੋत्तਮ ਦੀ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਲਈ ਤਾਂ ਹਰ ਸਮੇਂ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚੰਗਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਦਾਨ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਚਕਰਧਾਰੀ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਸੁਖ ਲਈ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਮਨੁੱਖ ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਫਲਾਂ ਵਾਲੇ ਬਾਗ ਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਯੋਗ ਸੁਖਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦਾ ਮੰਦਰ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਸਮੇਤ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਯਦੁਸਿੰਘ ਅਤੇ ਜ੍ਯਾਮਘ ਜਿਹੜੇ ਤਪਸੀ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਹਰੀ ਦਾ ਮੰਦਰ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਵ੍ਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਅਟੱਲ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਧਰਮਾਤਮਾ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਮੰਦਰ ਦੀ ਸਫਾਈ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ ਦੀਵਾ, ਫੁੱਲ ਤੇ ਚੰਦਨ ਆਦਰਪੂਰਵਕ ਭੇਟ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦਾ ਮੰਦਰ ਜਾਂ ਪ੍ਰਤਿਮਾ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਮੰਦਰ ਬਣਾਉਂਦਾ ਜਾਂ ਮੂਰਤੀ ਉੱਤੇ ਮਿੱਟੀ ਲਗਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਖਣਿਜਾਂ ਤੇ ਪੰਜ ਰੰਗਾਂ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਖੁਸ਼ਬੂਦਾਰ ਤੇ ਸ਼ੁੱਧ ਘਿਉ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਨਵੇਂ ਰੰਗਾਂ ਨਾਲ ਰੰਗਿਆ ਗਿਆ ਤੇ ਚਿੱਟੇ ਕਪੜਿਆਂ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ, ਬੇਲਾਂ ਤੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਦੇਵਦਾਰ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਰਮਕਾਂਡ ਅਤੇ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਪਰਖ ਦਾ ਗਿਆਨ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਮਹਾਨ ਹਨ। ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ, ਗਰੀਬ, ਅੰਨੇ ਤੇ ਅਸਹਾਇ ਲੋਕ ਵੀ ਇਸ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ। ਸੁਣਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਜ੍ਯਾਮਘ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਹੈ। ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ ਵਰਗੇ, ਜਿਹੜੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਥੇ ਹੀ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਪੁਰਾਣ ਪਾਠਕ, ਜੋ ਚੰਗੇ ਆਚਰਨ ਅਤੇ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਧਨ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਚਕਰਧਾਰੀ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਲਈ ਉਪਚਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਮਨੁੱਖ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਅਨੰਤ ਤੇ ਅਡੋਲ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਕਦੇ ਘਟਦੀ ਨਹੀਂ। ਜਿਸ ਨੇ ਹਰੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕੀਤੀ, ਉਸ ਨੇ ਮੁਕਤੀ ਅਤੇ ਇੱਛਤ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਮਹਿੰਦਰ ਦੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਸ਼ਿਲਪੀ ਨੇ ਮਹਾਨ ਕੇਸ਼ਵ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਬਣਾਈ। ਉਸ ਮਹਾਨ ਨੇ ਮਧੁਦ੍ਰੁਹਾ ਨੂੰ ਜੌ, ਚੀਨੀ ਆਦਿਕ ਦੀ ਬੇਮਿਸਾਲ ਭੇਟ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਪੁਰਾਣ ਪਾਠਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਰਾਹੀਂ ਧਰਮਕਥਾਵਾਂ ਦਾ ਗਾਇਨ ਤੇ ਸ੍ਰਵਣ ਕਰਵਾਇਆ। ਜਨਾਰਦਨ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਦਿਵਯ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਬਲੀ ਮਹਾਤਮਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਖੜੇ ਰਹੇ। ਉਹ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਖੜੇ ਰਹੇ, ਪਰ ਬਲੀ ਦੇ ਘਰ, ਜੋ ਕੰਧਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਸੀ, ਉੱਥੇ ਪਰਵੇਸ਼ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾ ਦਿੱਤੀ। ਮਹਲ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਉਸ ਨੇ ਹਰੀ ਦੀ, ਜੋ ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਦੇਵਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਹੈ, ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਰੀ ਦੇ ਉਚਾਰਣ ਕੀਤੇ ਬਚਨਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਸ ਵਿੱਚ ਨਿਮਰਤਾ ਦਾ ਉਤਪੱਤੀ ਹੋਈ। ਉਹ ਨਾਇਕ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਸਿੱਖਿਆਵਾਂ ਜੋ ਇਸ ਲੋਕ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਲਈ ਲਾਭਦਾਇਕ ਹਨ, ਸੱਚ ਮੰਨੀਆਂ। ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਮਿੱਠੇ ਬਚਨ, ਜੋ ਨਵੇਂ ਮੱਖਣ ਅਤੇ ਭੋਜਨ ਵਾਂਗ ਸ਼ੁੱਧ ਹਨ, ਖੁਸ਼ੀ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਨਿਸ਼ਚਤ ਹੀ, ਵੱਡਿਆਂ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਹਿੰਸਾ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਸੋਮਾ ਪੀਣ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸੰਤੋਸ਼ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਐਸਾ ਹੋਰ ਕਿਤੇ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ। ਜਿਹੜੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਮੁਕਤ ਨਹੀਂ ਹੋਈਆਂ, ਉਹ ਤਰਸ ਜੋਗ ਹਨ; ਜਦੋਂ ਕਿ ਉਹ ਇੱਥੇ ਜੀਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਮਾਨੋ ਮਰੀ ਹੋਈਆਂ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਕੋਈ ਉਧਾਰਕ ਨਹੀਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਸੱਚਮੁੱਚ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਹੀਂ। ਤੇ ਜੇ ਵੱਡਿਆਂ ਦੇ ਬਚਨ ਨਾ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਮੁਕਤੀ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ।