ਜੋ ਲੋਕ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਤਮਸਤਕ ਹੋ ਕੇ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜੋ ਫਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੇ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਵੱਡੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਇਹ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਪਰ ਜੋ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਦਾ ਫਲ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਬਲੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਤੂੰ ਪਰਮ ਤੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ ਸਫਲਤਾ ਹਾਸਲ ਕਰੇਂਗਾ। ਜਦ ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਦਾ ਆਸਰਾ ਲਵੇਂਗਾ, ਤੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲੇਗੀ, ਪੁੱਤ੍ਰ। ਜੋ ਲੋਕ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ, ਅਟੂਟ ਵੈਸ਼ਣਵ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਵਿਆਪਕ, ਮੰਗਲਮਈ, ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਨਿਵਾਸ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਰ ਪਵਿੱਤਰ ਹੰਸਾਂ ਵਾਂਗ ਚਿੱਟੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਸੰਸਾਰਿਕ ਜੀਵਨ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਭਗਤੀ ਰਾਹੀਂ, ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਮਾਂ ਦੇ ਦੁੱਧ ਦਾ ਰਸ ਨਹੀਂ ਚੁੱਕਦੇ। ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਮਧੁ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ ਦੇ ਨਿਵਾਸ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਦੇ ਕਮਲ-ਘਰ ਅਤੇ ਭੌਂਰਿਆਂ ਦੀ ਮੰਡਲੀ ਵਾਂਗ ਹੈ। ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਚੱਖ ਕੇ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਕੰਮ, ਜਿਹੜੇ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਦੇਵਤੇ ਭੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵਾਂਗ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਫੁੱਲ, ਪੱਤੇ, ਪਾਣੀ, ਨਵੇਂ ਅੰਕੁਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਛੋਟੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਭੀ, ਚਾਹੇ ਭੇਟ ਛੋਟੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ ਖੋਹੀ ਗਈ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਸਬੰਧ ਵਿੱਚ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ: "ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਕਿਹੜੀ ਅਵਸਥਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ? ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਲਈ ਕਿਹੜੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਨ? ਕਿਹੜੇ ਪੁੰਨਯ ਕਰਮ ਵਧੀਆ ਹਨ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ? ਹੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ।" ਜਵਾਬ ਮਿਲਿਆ ਕਿ ਬਲੀ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਨੂੰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਅਖੂਤ ਦੱਸਿਆ ਹੈ। ਮਨ ਨੂੰ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਉਪਵਾਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮੂਰਖ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਫ਼ਰਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹਰੀ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿਹਾ ਸੀ: "ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮੇਰਾ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਹਨ।" ਉਹ ਦਿਵ੍ਯ ਰੂਪ ਵੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਹੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜਿਹੜੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਰੰਗ, ਸੁਆਦ ਤੇ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ—ਜਿਵੇਂ ਤੀਰ-ਪੱਤਾ, ਚੰਪਾ, ਅਸ਼ੋਕ, ਕਰਵੀਰ ਅਤੇ ਯੂਥਿਕਾ ਦੇ ਫੁੱਲ; ਤਿਲਕ, ਜਸਵੰਤ, ਪੀਲੇ ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਨਾਗਰ; ਹੋਰ ਸੁਗੰਧਿਤ ਫੁੱਲਾਂ (ਕੇਤਕੀ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ); ਤਮਾਲ ਅਤੇ ਆਂਵਲੇ ਦੇ ਪੱਤੇ—ਇਹ ਸਭ ਕੇਸ਼ਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਲਈ ਉਚਿਤ ਹਨ। ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੇ ਜਲ-ਜਨਮ ਫੁੱਲ, ਜਿਵੇਂ ਕਮਲ ਅਤੇ ਨੀਲੋਫਰ, ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਹਾਂ ਦੇ ਨਵੇਂ ਅੰਕੁਰਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਉਸ਼ੀਰਾ, ਪਦਮਕਾ, ਕਾਲੀਯਕ ਅਤੇ ਹੋਰ ਪੌਦਿਆਂ ਨਾਲ ਵੀ; ਸ਼ੰਖ, ਜਾਇਫਲ ਅਤੇ ਧੂਪ—ਇਹ ਸ੍ਰੀਸ਼ਾ ਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਹਨ। ਤਿਲ, ਮੂੰਗ, ਮਾਸਰ, ਚਾਵਲ—ਹਰੀ ਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਹਨ। ਕਪੜਾ, ਭੋਜਨ, ਸੋਨਾ—ਇਹ ਮਧੁਨੰਦਨ ਦੀ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਲਈ ਹਨ। ਇੰਝ ਹੀ, ਇੰਧਣ ਆਦਿ ਵੀ ਮਾਧਵ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਲਈ ਹਨ। ਗੋਵਿੰਦ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ, ਉੱਤਮ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਲਈ ਇਹ ਭੇਟਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦੇਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ। ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਦੁਜਾਤੀਆਂ ਨੂੰ ਇਹ ਭੇਟਾਂ ਮਧੁਸੂਦਨ ਦੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਲਈ ਦੇਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ। ਤ੍ਰਿਵਿਕ੍ਰਮ ਦੀ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਲਈ ਧਰਮਾਤਮਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਾਨ ਕਰਦੇ ਰਹਿਣ। ਆਸ਼ਾਢ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਵਾਮਨ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਭੇਟ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਸਾਵਣ ਵਿੱਚ, ਸ੍ਰੀਧਰ ਦੀ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਲਈ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਦੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਲਈ, ਗੁੜ ਵਾਲਾ ਨਮਕੀਨ ਚਾਵਲ ਭੇਟ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਵੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਦਾ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਅਤੇ ਸਫਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।