ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਮਹਾਨ ਯੋਧਿਆਂ ਵਿੱਚ ਭਿਆਨਕ ਯੁੱਧ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਇੱਕ ਦੈਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਥਿਆਰ ਨੂੰ ਧਰਮਾਤਮਾ ਯੋਧਾ ਵੱਲ ਸੁੱਟਿਆ। ਪਰ ਉਹ ਧਰਮਾਤਮਾ, ਜੋ ਬੜੀ ਨਿਸ਼ਠਾ ਅਤੇ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਨੇ ਉਸ ਹਥਿਆਰ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਤੇਜ਼ ਧਾਰ ਵਾਲੀ ਤੀਰ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਤੀਰ ਚੁੱਕ ਲਏ, ਹੇ ਨਾਰਦ! ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਚੌੜੇ ਫਲ ਵਾਲੀ ਤੀਰ ਨਾਲ ਸੁਰਤਾ ਦੇ ਤਪਸਵੀ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵੱਜਿਆ। ਉਹ ਤਪਸਵੀ ਆਪਣੇ ਰਥ ਦੇ ਫਰਸ਼ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਸਾਰਥੀ ਉਸਨੂੰ ਲੈ ਗਿਆ। ਪਰ ਉਹ ਹਾਰ ਮੰਨਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਫਿਰ ਬਹੁਤ ਮਜ਼ਬੂਤ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕਿਆ ਅਤੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਮੁੜ ਆ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਜਾ, ਹੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਅਸੀਂ ਸਵੇਰੇ ਯੁੱਧ ਕਰਾਂਗੇ—ਹੁਣ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਨਿੱਤ ਨੇਮ ਪੂਰੇ ਕਰ।” ਇਸ ਉਪਰੰਤ, ਉਹ ਨੈਮੀਸ਼ਾਰਣਯ ਅਰਣਿਆ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉੱਥੇ ਆਪਣੇ ਨਿੱਤ ਨੇਮ ਪੂਰੇ ਕੀਤੇ। ਰਾਤ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਸੋਚਦਾ ਰਿਹਾ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਉਹ ਚਲਾਕ ਯੋਧਾ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਹਰਾਵੇ। ਪਰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਦੇ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਵੀ, ਉਹ ਦੈਤ ਉਸ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਹਰਾ ਨਾ ਸਕਿਆ। ਫਿਰ ਇੱਕ ਦਿਨ, ਉਹ ਦੈਤ ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨ ਕੇ ਆਇਆ ਅਤੇ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, “ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਹਰਾ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ, ਇਹ ਕਿਉਂ? ਮੈਨੂੰ ਸੱਚ ਦੱਸ।” ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਗਿਆਨਵਾਨ ਅਤੇ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਿਸ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਦੈਤ ਦੋਵੇਂ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਜੋ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਝੂਠਾ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਣੂ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਰੀਰ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧੀ ਕਰਾਂਗਾ।” ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਧੋਇਆ ਅਤੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦਿਆਂ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਆਖਿਆ ਗਿਆ, “ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਭਗਤੀ ਰਾਹੀਂ ਜਿੱਤ ਸਕੇਂਗਾ, ਯੁੱਧ ਰਾਹੀਂ ਨਹੀਂ। ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਵੀ ਜਿੱਤਿਆ ਗਿਆ ਹੈ—ਫਿਰ ਧਰਮਜਾ ਦੀ ਗੱਲ ਹੀ ਕੀ ਹੈ? ਤੇਰੀ ਮਿਹਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕੋਈ ਟਿਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਹੇ ਅਜਨਮਾ! ਮੈਂ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਉਸ ਨੇ ਧਰਮ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਲਈ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਭਗਤੀ ਰਾਹੀਂ ਜਿੱਤ, ਇਸ ਲਈ ਧਰਮਜਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰ।” ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਦੈਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਅੰਧਕਾ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਕੇ ਆਖਿਆ, “ਇਹ ਰਾਜ, ਜੋ ਮੈਂ ਛੱਡ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਸੰਭਾਲ ਲੈ, ਹੇ ਬਲਵਾਨ!” ਫਿਰ ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਬਦਰੀਕਾ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਆਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ, “ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਕਿਉਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਦੈਤ, ਜਦ ਤੱਕ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਜਿੱਤਿਆ ਨਹੀਂ?” ਉੱਤਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਤੁਸੀਂ ਨਾਰਾਇਣ ਹੋ, ਅਨੰਤ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਵਾਲੇ, ਹੇ ਜਨਾਰਦਨ! ਤੁਸੀਂ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ, ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਹੋ। ਵਿਦਵਾਨ, ਜਿਹੜੇ ਆਪਣੇ ਅਧਿਐਨ ਪੂਰੇ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੁਹਾਡਾ ਨਾਮ ਜਪਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜਿਹੜੇ ਯੱਗ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਤੁਹਾਡੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਤੁਸੀਂ ਮਹਾਨ ਮੱਛ, ਘੋੜੇ-ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਉੱਤਮ ਕਛੂਏ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਨਰਸਿੰਘ ਹੋ, ਜਿਸ ਨੇ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕੀਤਾ। ਤੁਸੀਂ ਸੂਰਜ, ਚੰਦਰਮਾ, ਅਤੇ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਆਦਿ ਹੋ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਝੰਡੇ ਵਾਲੇ। ਪੂਰਾ ਵਿਸ਼ਵ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੌਣ ਜਿੱਤ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਮਾਧਵ? ਹੋਰ ਕੋਈ ਤੁਹਾਨੂੰ ਜਿੱਤ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਹੇ ਸਭ ਵਿਆਪਕ, ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ!” ਫਿਰ ਆਖਿਆ ਗਿਆ, “ਮੈਨੂੰ ਭਗਤੀ ਰਾਹੀਂ, ਹੇ ਦੈਤ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਹੈ। ਹੁਣ, ਸਜ਼ਾ ਵਜੋਂ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ; ਜੋ ਚਾਹੁਂਦਾ ਹੈਂ, ਮੰਗ ਲੈ।” ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਮੇਰਾ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਵੇ—ਚਾਹੇ ਉਹ ਸਰੀਰਕ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮਨ ਦਾ।” ਫਿਰ ਆਖਿਆ ਗਿਆ, “ਜੇ ਇਹ ਵਰ ਕਿਸੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵੀ ਦੇ ਦਿਆਂ। ਹੋਰ ਦੂਜਾ ਵਰ ਵੀ ਮੰਗ ਲੈ, ਹੇ ਅਸੁਰ।” ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਨੇ ਮੰਗਿਆ, “ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹਨ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਹੀ ਹੋਏ ਬੈਠੇ ਹਨ...