ਇੱਕ ਵਾਰ, ਬਲੀ ਮਹਾਰਾਜ਼, ਵੱਡੀ ਮੁਸੀਬਤ ਅਤੇ ਦੁਖ ਵਿੱਚ ਫਸ ਗਿਆ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਰਦਾਦਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅਤੇ ਤੇਜਸਵੀ ਬਲੀ, ਯਜਨ ਪਾਤਰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਰਦਾਦਾ ਕੋਲ ਆਇਆ ਅਤੇ ਬਿਨੈ ਕਰਦਾ ਹੈ, “ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਗਿਆਨ ਸਮਝਾਓ ਜੋ ਸੂਰਜ ਦੇ ਪਾਰ ਲੰਘਣ ਲਈ ਨੌਕਾ ਵਾਂਗ ਕੰਮ ਆਵੇ।” ਉਸ ਪਰਦਾਦਾ ਨੇ ਸੋਚ ਕੇ ਬਲੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਜਗਤ ਵਿਚ ਜੋ ਸਰਵੋਤਮ ਗਿਆਨ ਹੈ—ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਤੇ ਤੇਰੇ ਸਾਥੀਆਂ ਲਈ ਉਹ ਫ਼ਾਇਦੇਮੰਦ ਗੱਲ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਦੀਆਂ ਖਤਰਨਾਕ ਲਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਰਹੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਇਕੋ ਇਕ ਆਸਰਾ ਹੈ—ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੀ ਨੌਕਾ।” ਉਹ ਆਗਾਹ ਕਰਦਾ ਹੈ, “ਮਧੁਸੂਦਨ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹੋ; ਮੈਂ ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਹਾਂ, ਪਰ ਵੈਸ਼ਣਵਾਂ ਉੱਤੇ ਮੇਰਾ ਵਸ਼ ਨਹੀਂ। ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜਿਹੜੇ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਭਗਤ ਹਨ, ਉਹ ਯਮ ਦੇ ਪਹੁੰਚ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਦੋ ਹੱਥ ਹੀ ਸਚਮੁਚ ਸ਼ਲਾਘਾ ਯੋਗ ਹਨ ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਹੱਥ ਹਰੀ ਦੇ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਕਮਲ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ, ਉਹ ਹੱਥ ਫਿਰ ਅਜਿਹੇ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਜੀਭ ਜੋ ਹਰੀ ਦੇ ਗੁਣ ਨਹੀਂ ਗਾਂਦੀ, ਉਹ ਜੀਭ ਨਹੀਂ, ਬਲਕਿ ਰੋਗੀ ਚੀਜ਼ ਹੈ।” “ਜੋ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਕਮਲ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ—ਉਹ ਜਦੋਂ ਮਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਸ਼ੋਕ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਇਹ ਮੈਂ ਸੱਚ ਸੱਚ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਜੋ ਕੁਝ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਛੂਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਜਾਂ ਨਾ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ—ਸਭ ਕੁਝ ਕੇਸ਼ਵ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ, ਸਾਰੇ ਲੋਕ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦਾਨਵ ਵੀ, ਪੂਜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪ੍ਰਭੂ ਚਕਰਧਾਰੀ ਦੇ ਗੁਣ ਅਣਗਣ ਹਨ।” “ਜੋ ਉਸ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ 'ਹੋਣ' ਦੇ ਡਰ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਮੁੜ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਗੱਡੇ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਡਿੱਗਦੇ। ਉਹ ਨਾ ਕਦੇ ਬਦਨਾਮ ਹੁੰਦੇ, ਨਾ ਮੌਤ ਤੋਂ ਡਰਦੇ। ਉਹ ਯਮ ਲੋਕ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ, ਨਾ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ। ਹੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਅਵਸਥਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਮਨੁੱਖ, ਹੋਰ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਾ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਦੈਤ, ਉਹ ਅਵਸਥਾ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਦੱਸਾਈ ਗਈ ਹੈ।” “ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਨਿਰੰਤਰ ਭਜਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਰਵੋਤਮ ਆਤਮਾ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਆਪ ਹੀ ਤੀਰਥ ਵਾਂਗ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਵੈਕੁੰਠਾ ਉਹ ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਕੁਲਹਾੜੀ ਹੈ ਜੋ ਸੰਸਾਰਿਕ ਬੰਧਨਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੱਟ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਉਹ, ਅੰਤਹਿਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਤੇ ਖੇਡਦਾ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਵਿਸ਼ਣੂ ਅੰਤ ਸਮੇਂ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਿਆਰੇ ਹਨ।” “ਜੋ ਦਾਮੋਦਰ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਜਾਂ ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ—even praise or listen to Him—ਉਹ ਵੱਡੀਆਂ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਉਸ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੱਡੀਆਂ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਪਾਰ ਲੰਘ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਉਸ ਥਾਂ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਹਰੀ, ਯੋਗ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਥਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਜਨਮਾਂ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ।” “ਜੋ ਮਧੁਸੂਦਨ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਸਰਵੋਤਮ ਭਗਤੀ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ—ਜੋ ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੂੰ ਵੈਰ ਕਰਦੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਵਿਅਰਥ ਹੈ। 'ਨਮੋ ਨਾਰਾਇਣ' ਮੰਤ੍ਰ ਸਭ ਉਦੇਸ਼ ਪੂਰੇ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਜਨਾਰਦਨ, ਨੀਲੇ ਕਮਲ ਵਾਂਗ, ਵੱਸਦਾ ਹੈ—ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਸਭ ਕੰਮ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਨਾਮ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਨਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੋਦੇ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਅਸੁਰ।” “ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ ਦੇ ਸਤਕਾਰੀ ਫਲ ਨੂੰ ਸੋਲਾਂ ਭਾਗ ਵੀ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਦੇ। ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਨਾਮ ਜਪ ਕੇ, ਸਭ ਕੁਝ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਲੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਰਦਾਦਾ ਤੋਂ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਦੀ ਮਹੱਤਾ ਸੁਣੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ, ਨਾਮ ਜਪ, ਤੇ ਆਸਰੇ ਦੀ ਅਮੋਲ ਵਿਰਾਸਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ।