ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਯੁੱਧ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਉੱਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਨੁਕਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਦਿਲ, ਬਾਂਹਾਂ ਅਤੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਵੀ ਤੀਰ ਮਾਰੇ ਗਏ। ਇੱਕ ਚਮਕਦਾਰ ਤੀਰ, ਜੋ ਅਰਧ ਚੰਦ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲਗਦਾ ਸੀ, ਨਾਲ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਹਥਿਆਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਵਿਰੋਧੀ ਨੇ ਫੁਰਤੀ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਤਾਣਿਆ ਅਤੇ ਤੀਖੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਪਰ ਉਸ ਮਹਾਨ ਪੁਰਸ਼ ਨੇ ਇੱਕ ਤੇਜ਼ ਧਾਰ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਵਿਰੋਧੀ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਹੇ ਮੁਨਿ, ਜਿਹੜਾ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਉਸ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ, ਲੰਮਾ ਅਤੇ ਵੱਡਾ ਲੋਹੇ ਦਾ ਗਦਾ, ਜੋ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੋਹੇ ਦਾ ਬਣਿਆ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਵਿਰੋਧੀ ਨੇ ਘੁੰਮਾਇਆ, ਤਾਂ ਮਹਾਨ ਮੁਨਿ ਨੇ ਇੱਕ ਚੌੜੇ ਫਲ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਉਹਨੂੰ ਵੀ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਯੋਧੇ ਨੇ ਵੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਇੱਕ ਮੋਹਰੀ ਸੁੱਟੀ, ਪਰ ਨਿਪੁੰਨ ਯੋਧੇ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਦਸ ਟੁਕੜਿਆਂ 'ਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਉਹ ਟੁੱਟ ਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ। ਵਿਰੋਧੀ ਨੇ ਫਿਰ ਵੀ ਉਸ ਉੱਤੇ ਹਥਿਆਰ ਸੁੱਟਿਆ, ਪਰ ਧਰਮਾਤਮਾ ਨੇ ਉਹ ਵੀ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਉੱਚ ਕੋਟਿ ਦੇ ਤਪਸਵੀ ਨੇ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਤਪੋਬਲ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਇੱਕ ਹੋਰ ਤੇਜ਼ ਧਾਰ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਉਸ ਹਥਿਆਰ ਨੂੰ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਤੀਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ, ਹੇ ਨਾਰਦ। ਫਿਰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਇੱਕ ਚੌੜੇ ਫਲ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਸੁਰਤਾ ਦੇ ਤਪਸਵੀ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਯੋਧਾ ਰਥ ਦੀ ਫਰਸ਼ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਅਤੇ ਰਥਵਾਨ ਉਸਨੂੰ ਲੈ ਗਿਆ। ਵਿਰੋਧੀ ਨੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕਿਆ ਅਤੇ ਮੁੜ ਯੁੱਧ ਲਈ ਆ ਗਿਆ। ਪਰ ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਸਨੇ ਆਖਿਆ, "ਜਾ, ਹੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ; ਅਸੀਂ ਸਵੇਰੇ ਲੜਾਂਗੇ—ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਨਿਤਨੇਮ ਕਰ।" ਉਹ ਨੈਮੀਸ਼ ਆਰਣਯ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉੱਥੇ ਆਪਣੀਆਂ ਨਿਤਕਰਮਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਰਾਤ ਨੂੰ, ਉਹ ਸੋਚਦਾ ਰਿਹਾ ਕਿ ਕਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਉਹ ਚਲਾਕ ਵਿਰੋਧੀ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਹਰਾ ਸਕੇ। ਪਰ ਹਜ਼ਾਰ ਦਿਵਿਆ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਤੱਕ, ਦੈਤ ਨੇ ਦੇਵਤੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਹਰਾ ਸਕਿਆ। ਫਿਰ ਦੈਤ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਆਇਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, "ਅੱਜ ਮੈਂ ਜਿੱਤ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ; ਇਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਦੱਸੋ।" ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਸ ਗਿਆਨਵਾਨ ਅਤੇ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕੀਤੀ ਗਈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਦੈਤ ਦੁਆਰਾ ਵੀ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਸਤਿਕਾਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। "ਜੋ ਵਚਨ ਲਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਝੂਠਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸਰੀਰਕ ਸ਼ੁੱਧੀ ਕਰਾਂਗਾ।" ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਨ੍ਹਾਇਆ ਅਤੇ ਫਿਰ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਸਤੁਤੀ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ ਆਖਿਆ ਗਿਆ, "ਜਾ; ਤੂੰ ਉਸਨੂੰ ਭਗਤੀ ਰਾਹੀਂ ਜਿੱਤੇਂਗਾ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਰਾਹੀਂ ਨਹੀਂ।" "ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਵੀ ਜਿੱਤਿਆ ਗਿਆ ਹੈ—ਫਿਰ ਧਰਮਜਾ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀ ਹੈ? ਤੇਰੀ ਮਿਹਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕੋਈ ਟਿਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ; ਹੇ ਅਜਨਮਾ, ਮੈਂ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?" "ਉਸ ਨੇ ਧਰਮ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਲਈ ਤਪਸਿਆ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਤੂੰ ਭਗਤੀ ਰਾਹੀਂ ਉਸਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਵੇਂਗਾ; ਇਸ ਲਈ, ਧਰਮਜਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ, ਉਸਨੇ ਅੰਧਕਾ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਅਤੇ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਰਾਜ, ਜੋ ਮੈਂ ਛੱਡ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਲੈ ਲੈ, ਹੇ ਮਹਾਬਲੀ।" ਫਿਰ ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਬਦਰੀਕਾ ਆਸ਼ਰਮ ਗਿਆ। ਉਥੇ, ਉਸਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ, "ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ ਆਇਆ ਹੈਂ, ਹੇ ਮਹਾਦੈਤ, ਬਿਨਾਂ ਮੈਨੂੰ ਜਿੱਤੇ ਕਿਉਂ?" ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਤੂੰ ਨਾਰਾਇਣ ਹੈਂ, ਅਨੰਤ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਵਾਲਾ, ਹੇ ਜਨਾਰਦਨ। ਤੂੰ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ, ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਹੈਂ।" "ਜੋ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਅਧਿਐਨ ਪੂਰੇ ਕਰਕੇ ਤੇਰਾ ਨਾਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਯਜਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਤੇਰੀ ਹੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।" "ਤੂੰ ਵੱਡੀ ਮੱਛ, ਘੋੜੇ-ਮੂੰਹ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਮਹਾਨ ਕਛੂਆ ਹੈਂ।