ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਅੱਗੇ ਇਕ ਅਜੀਬ ਤੇ ਅਦਭੁਤ ਗੱਲ ਕਹੀ। ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ, ਮੇਰੀ ਆਪਣੀ ਅਕਲ ਅਤੇ ਅੱਖਾਂ ਦੀ ਜੋ ਮੱਤ ਭੁੱਲ ਅਤੇ ਅੰਨ੍ਹਾਪਨ ਆਇਆ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਕਰਮਾਂ ਕਰਕੇ ਹੋਇਆ। ਮਾਲਾ ਦੇ ਗਰਭ ਤੋਂ ਵ੍ਰਸ਼ਾਕਪੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮਿਆ। ਹੇ ਪਿਆਰੀ ਮਾਂ, ਉੱਚਤਮ ਮੁਕਤੀ ਵਾਲਾ ਸ਼ਾਸਤਰ, ਇਤਿਹਾਸ ਅਤੇ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਵੀ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਪਰ ਮੈਂ ਜਨਮ ਤੋਂ ਹੀ ਮੱਤ ਦੇ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਅੰਨ੍ਹਾ ਹੋਇਆ ਤੇ ਮੰਦੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਗਿਆ। ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਵਿਚਾਰਸ਼ੀਲਤਾ ਨਹੀਂ ਜਾਗੀ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਮੂਰਖਤਾ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਮੇਰਾ ਮਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਇਸਤਰੀਆਂ ਅਤੇ ਦੌਲਤ ਵੱਲ ਹੀ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਬੰਧਨ ਵਿੱਚ ਫਸ ਕੇ, ਮੈਂ ਮਰ ਗਿਆ ਤੇ ਰੌਰਵ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਉੱਥੋਂ ਬਾਅਦ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਪਾਪੀ ਹਿਰਨ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ, ਹਿਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਬਣ ਗਿਆ। ਇੱਕ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਸਭ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਸੀ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਲੈ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ ਧਰਮ, ਅਰਥ ਅਤੇ ਕਾਮ ਦੇ ਸ਼ਾਸਤਰ ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਏ। ਫਿਰ, ਮੈਂ ਸਿਰਫ ਇਕ ਕਪੜਾ ਪਹਿਨ ਕੇ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਗਿਆ। ਜਦ ਮੈਂ ਬਾਹਰ ਗਿਆ, ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਗਈ। ਜਿਵੇਂ ਧਰਮ ਦੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਲਿਖਿਆ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਸ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ। ਮੈਂ ਆਖਿਆ, “ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਮਨ ਚੁਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈਂ, ਲਜਵਾਨੀਏ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਕਿਲ ਦੀ ਧੁਨ ਚੁਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਹੇ ਵਾਘ, ਸਾਨੂੰ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਸੁਖ-ਸੰਗ ਮਿਲਾਪ ਕਿਵੇਂ ਹੋਵੇਗਾ?” ਫਿਰ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਪਿਆਰੀਏ, ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੋਲ੍ਹ, ਮੈਂ ਜਲਦੀ ਬਾਹਰ ਚਲਾ ਜਾਵਾਂ।” ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਰਾਤ ਨੂੰ ਮੈਂ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੋਲ੍ਹਾਂਗੀ, ਫਿਰ ਅਸੀਂ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ ਆਨੰਦ ਮਾਣਾਂਗੇ।” ਮੈਂ ਆਖਿਆ, “ਇਸ ਲਈ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੋਲ੍ਹ ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰ।” ਜਦ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੁਲਿਆ, ਮੈਂ ਉਥੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਗਿਆ। ਪਰ ਰਾਜੇ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਨੇ ਮਿਲਾਪ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ। ਮੈਂ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਕਈ ਲੋਕ ਮੈਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਮੈਂ ਚੀਕ ਮਾਰੀ, “ਮੈਨੂੰ ਨਾ ਮਾਰੋ, ਹੇ ਉਤਾਵਲੇ ਲੋਕੋ!” ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਪੱਕੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਕ ਰੁੱਖ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਮਾਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਮਗਰੋਂ ਜਦ ਮੈਂ ਮੁਕਤ ਹੋਇਆ, ਮੈਂ ਇਕ ਚਿੱਟਾ ਗਧਾ ਬਣ ਕੇ ਜਨਮ ਲਿਆ। ਉਥੇ ਵੀ ਮੇਰੀ ਪਿਛਲੀ ਸਾਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਯਾਦ ਮੈਨੂੰ ਆ ਗਈ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਨਵਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਵਿਅਕਤੀ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਜਿਸਦਾ ਪਤੀ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਦਾ ਹੈ, “ਚੱਲ, ਚਿੱਟੇ ਗਧੇ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ।” ਪਤੀ ਦੇ ਆਖਣ ਤੇ, ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਨਾਰੀ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਈ। ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਅੱਧ ਵਿਚ, ਉਹ ਮਹਿਲਾ ਮੇਰੀ ਪਿੱਠ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਉੱਤਰ ਗਈ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਜਦ ਮੈਂ ਇਕ ਸੋਹਣੀ, ਪੂਰੇ ਅੰਗ-ਲਛਣ ਵਾਲੀ ਨਾਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਸ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਿਆ। ਹੇ ਪਿਆਰੀ ਮਾਂ, ਵੱਡੇ ਦਰਦ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਉਸ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਉਸ ਦਾ ਪਤੀ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ, ਲਕੜੀ ਚੁੱਕ ਕੇ ਮੇਰੇ ਵੱਲ ਉਤਾਵਲਿਆਂ ਆਇਆ। ਜਦ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਆਇਆ, ਜੁਆ ਅਤੇ ਲਗਾਮ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਉਲਝ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ, ਛੇ ਰਾਤਾਂ ਬਾਅਦ, ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ। ਫਿਰ, ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਮੈਨੂੰ ਇਕ ਮੰਦੇ ਸ਼ਬਰੇ ਵੱਲੋਂ ਵੀ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਇਕ ਉੱਚ-ਕੁਲ ਦੇ ਘਰ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਜਿੱਥੇ ਕੁੜੀਆਂ ਮੌਜੂਦ ਸਨ, ਰੱਖਿਆ। ਉਥੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਕੁੜੀਆਂ ਮੈਨੂੰ ਚਾਵਲ, ਪਾਣੀ, ਫਲ ਆਦਿ ਦਿੰਦੀਆਂ ਰਹੀਆਂ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਕਮਲ-ਨੈਨੀ, ਕਾਲੀ-ਰੰਗੀ, ਭਰੀ ਛਾਤੀ ਵਾਲੀ ਇਕ ਨਾਰੀ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਚੰਦ੍ਰਾਵਲੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਮੇਰਾ ਪਿੰਜਰਾ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤਾ।