ਸਮੁੰਦਰ, ਜੋ ਮਕਾਰਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਉੱਚੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਧਰਮ, ਸੱਚਾਈ ਅਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਠੀਕ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਮੁਰਾਰੀ ਦੇ ਹਿਤ ਲਈ, ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਭਲੇ ਲਈ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਗੱਲ ਜੋ ਸੱਚੀ, ਠੀਕ ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਹੀ ਕਰਾਂਗਾ, ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਬਾਰੇ ਸੋਚ ਕੇ, ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ—ਜੋ ਪਿਛਲਾ, ਭਵਿੱਖ ਅਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਜਾਣਦੇ ਹਨ—ਬੋਲੇ। ਯਜਮਾਨਾਂ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਵੀ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੀ ਮਹੱਤਤਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਹੀ ਹਰਿ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ—ਨਾ ਘਾਸ ਦਾ ਤਿਨਕਾ, ਨਾ ਧਰਤੀ ਦਾ ਸੋਨਾ।” ਜਿਸਦੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ, ਲੋਕਪਾਲ ਅਤੇ ਪਾਤਾਲ ਸਦਾ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਜਨਾਰਦਨ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਨਿਮਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਕੁਝ ਨਿੱਕਾ ਜਿਹਾ ਮੰਗਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਪਰ ਇਹ ਵਾਸਤਵ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ। ਇੱਥੇ ਤੱਕ ਕਿ ਉਹ ਕਰਮ ਵੀ, ਜੋ ਬੋਲੀ, ਸਰੀਰ ਤੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਲੁਕੇ ਹੋਏ ਹਨ—ਉਹ ਵੀ ਇੱਥੇ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਵਰਤਾਅ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਮਲਯਾ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਜੁਲਾਹੇ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਸੀ—ਉਸ ਪੁਰਾਣੇ ਅਤੇ ਪੁੰਨਿਆਤਮਕ ਕਥਾ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਦੀ ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਉਤਸੁਕਤਾ ਹੈ। ਨਿਸਚਤ ਹੀ, ਹੇ ਭ੍ਰਿਗੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਇਹ ਪਿਛਲੇ ਆਚਰਨ ਨਾਲ ਬੱਝਿਆ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਸੱਚ ਹੈ। ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ, ਜਿਸਨੂੰ ਲੋਕ ਜੁਲਾਹਾ ਕਹਿੰਦੇ ਸਨ, ਉਹ ਤਪੱਸਿਆ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਸੀ। ਉਸਦੀ ਪਤਨੀ, ਵਾਤ੍ਸਯਾਨ ਦੀ ਧੀ, ਨੇਕ ਅਤੇ ਪਤੀਵ੍ਰਤਾ ਸੀ। ਉਹ ਬੋਲਣ ਵਿੱਚ ਗੂੰਗਾ ਤੇ ਵੇਖਣ ਵਿੱਚ ਅੰਨਾ ਜਿਹਾ ਸੀ। ਇਹ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ, ਛੇਵੇਂ ਦਿਨ ਉਸਦੀ ਪਤਨੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਘਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ 'ਤੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਆਪਣਾ ਕਮਜ਼ੋਰ ਬੱਚਾ ਲੈ ਕੇ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਸੂਰਪਾਕਸ਼ੀ ਸੀ, ਉਹ ਸ਼ਾਲੋਦਰਾ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਖਾਣ ਲਈ ਚਲੀ ਗਈ। ਉਹ ਅੰਨਾ ਪਤੀ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ, “ਪਿਆਰੀ, ਤੂੰ ਕੀ ਲਿਆਈ ਹੈਂ?” ਉਸਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, “ਟੋਕਰੀ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਲਿਆਈ ਹਾਂ, ਪ੍ਰਭੂ।” ਪਤੀ ਨੇ ਚਿੰਤਾ ਕੀਤੀ, “ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬਹੁਤ ਗਿਆਨੀ ਹੈ; ਜੇ ਉਹ ਨਾਰਾਜ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਤਾਂ ਸ਼ਾਪ ਦੇਵੇਗਾ। ਜਲਦੀ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦਾ ਬੱਚਾ ਲਿਆ, ਹੇ ਸੁੰਦਰਿ।” ਉਹ ਔਰਤ ਤੁਰੰਤ ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਉੱਡ ਗਈ। ਉਸਨੇ ਸਾਫ਼ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਆਪਣੇ ਅੰਗੂਠੇ ਨੂੰ ਚਿਹਰੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ ਪੁਕਾਰਿਆ, “ਆਪਣੀ ਅੱਖੀਂ ਵੇਖ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ: ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਆਵਾਜ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।” ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉਸ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਮੁਸਕਰਾਇਆ। ਫਿਰ, ਟੋਕਰੀ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਕੋਈ ਸੁੰਦਰ ਪૃਥਵੀ ਉੱਤੇ ਸਾਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦੇਣ ਆਇਆ ਹੈ।” ਉਸਨੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕੁਸ਼ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਨਿਸ਼ਾਨ ਲਾ ਕੇ, ਉਸ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਔਰਤ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਈ, ਉਸਨੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਘਰ ਤੋਂ ਦੂਰ ਜਾ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਫੜਨ ਆਈ, ਉਹ ਨਹੀਂ ਫੜ ਸਕੀ। ਉਸਨੇ ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਇਆ ਸੀ—ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਣ ਦੀ ਗੱਲ—ਸਭ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਪੁੱਤਰ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ। ਉਸਨੂੰ ਦਹੀਂ, ਦੁੱਧ ਅਤੇ ਗੰਨੇ ਦੇ ਰਸ ਵਿੱਚ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਿਲਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਦੋਨਾਂ ਨੂੰ ਨਾਂ ਰੱਖੇ: ਨਿਸ਼ਾਕਰ ਅਤੇ ਦਿਵਾਕਰ। ਫਿਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਦੋਨਾਂ ਦਾ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਉਪਨਯਨ ਕਰਵਾਇਆ। ਨਿਸ਼ਾਕਰ, ਆਪਣੀ ਮੰਦਤਾ ਕਰਕੇ, ਪਾਠ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਿਆ—ਅਸੀਂ ਇਹ ਸੁਣਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਮਲਯਾ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਸਦੀ ਨਿੰਦਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ। ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਪੱਥਰ ਉੱਤੇ ਢੱਕਣ ਵਾਂਗ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਅਨੋਖੀ ਕਥਾ, ਜੋ ਧਰਮ, ਸੱਚਾਈ ਅਤੇ ਪੁਰਾਣੇ ਆਚਰਨ ਦੀ ਗਵਾਹ ਹੈ, ਮਲਯਾ ਦੇ ਜੁਲਾਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਜੀਵਨ ਰਾਹੀਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ।